Φωνή Απόγνωσης: 1 Μαρτίου 2023 – Γιατί τόσος πόνος; Γιατί τόσος θρήνος;

Στην μνήμη των 57 νεκρών, στην κοιλάδα του θανάτου, στα Τέμπη…

Της Ελένης Καρύδη

Στους νέους που ενώ σχε­δί­α­ζαν την ζωή τους, δεν πρό­λα­βαν να την ζήσουν. Δεν πρό­λα­βαν να πετά­ξουν με τα δικά τους φτερά γιατί κάποιοι τους τα έκοψαν απότομα… Δια­χρο­νικά τώρα προ­σπα­θούν να δικαιο­λο­γή­σουν.. τι;

Ας απα­ντή­σουν με ειλι­κρί­νεια σε όλους εμάς που πονούμε μια ΖΩΗ…

Εμείς τα θύματα βίαιων και εγκλη­μα­τι­κών πράξεων βιώ­νουμε την τραγική απώλεια των παιδιών μας χρόνια τώρα.

Οι νεκροί στην κοιλάδα του θανάτου, στα Τέμπη το 2003 και τώρα το 2023, στην άσφαλτο, στο πεζο­δρό­μιο, στις ράγες … δεν είναι ανώ­νυ­μοι, δεν είναι στα­τι­στικά νούμερα, έχουν όνομα είναι οι δικοί μας άνθρω­ποι τα παιδιά μας οι αγα­πη­μέ­νοι μας…

Κρα­τώ­ντας τα θύματα ΑΟΡΑΤΑ τα πλη­γώ­νεις μια ΖΩΗ….

Καμιά χαμένη ζωή στο δρόμο στο πεζο­δρό­μιο στις ράγες του τραίνου δεν είναι απο­δε­κτή.

Δικαί­ωμα μας να μετα­κι­νού­μα­στε με ασφά­λεια όποιο τρόπο και μέσο επι­λέ­ξουμε.

Οι υπεύ­θυ­νοι του σχε­δια­σμού και της λει­τουρ­γίας του, τα όργανα της πολι­τείας σε κεντρικό, περι­φε­ρειακό και τοπικό επίπεδο, οι νομο­θε­τι­κές αρχές και οι αρχές επι­τή­ρη­σης της κυκλο­φο­ρίας έχουν καθο­ρι­σμέ­νες θεσμι­κές αρμο­διό­τη­τες/ καθή­κο­ντα και την τελική ευθύνη για την ασφαλή μετα­κί­νηση. Μέλημα τους όσον αφορά το οδικό δίκτυο, είναι ο σχε­δια­σμός ενός ασφα­λούς/συγ­χω­ρη­τι­κού συστή­μα­τος το οποίο αφενός θα ελα­χι­στο­ποιεί την (υπαρκτή πάντοτε) πιθα­νό­τητα του ανθρώ­πι­νου σφάλ­μα­τος, αφε­τέ­ρου θα μετριά­ζει τις συνέ­πειές του.

Προ­σω­πική μαρ­τυ­ρία γραμ­μένη από το 2002.. απο­σπά­σματα από το βιβλίο μου «Ο Ήρωας μου»

Τι άλλαξε το 2023.. ας μας απα­ντή­σουν… Τα θύματα.. είναι θύματα βίαιων πράξεων που εμπί­πτουν στην εγκλη­μα­τική σφαίρα με ισόβιες συνέ­πειες. Ως εκ τούτου τα θύματα πρέπει να προ­στα­τεύ­ο­νται από τον νόμο για τα δικαιώ­ματα τους.

 

Γράφω… γράφω κλει­σμένη στις σκέψεις μου… Οι σελίδες πλη­θαί­νουν. Για τον γονιό που έχει χάσει το παιδί του με τέτοιον τραγικό τρόπο δεν έχουν νόημα τα χρόνια που έχουν περάσει και θα περά­σουν. Χρόνια τώρα ζω με την παρου­σία του Δημήτρη να με αγκα­λιά­ζει, όπως γνώριζε μόνο ο ίδιος. Έχω μπροστά μου στα μάτια μου κάθε τι δικό του, μπαίνω νοερά στις ανα­μνή­σεις του, στον δικό του χώρο, υπάρχει η ανάσα του, το απαλό άρωμα της κολό­νιας του, σκαλίζω συνέ­χεια τα δικά του ενθύμια και σε μια από τις φωτο­γρα­φίες του έγραφε «η μαμά μου». Η καρδιά μου σπάει όπως την κρατώ. Την κράτησα στην αγκαλιά μου… Κράτησα τον Δημήτρη μου, το γέλιο του, το βλέμμα του, την έκφρασή του, την παρου­σία του… Τώρα όμως ο Δημή­τρης ποτέ δεν θα αγκα­λιά­σει τον κόσμο του όπως ονει­ρευό­ταν. Ελπίζω ότι κάποια μέρα θα είναι ένας δια­φο­ρε­τι­κός κόσμος στον οποίον όλα τα παιδιά του κόσμου θα επι­στρέ­φουν με ασφά­λεια στο σπίτι τους… Τα χρόνια καθώς περνούν είναι το χθες είναι το σήμερα, θα είναι το αύριο… Δημήτρη, δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα. Ο άδικος χαμός του, μια ανα­τροπή βίαιη, τραγική, αιφ­νι­δια­στική, ανέ­τρεψε τη φυσική σειρά της απώ­λειας. Τα απο­τε­λέ­σματα είναι τρο­μα­κτικά. Ανα­ρω­τιέ­μαι πολλές φορές πώς μέσα σε μια τέτοια απελ­πι­σία θα μπο­ρέ­σουν να συνυ­πάρ­ξουν οι

άνθρω­ποι; Γράφω… γράφω από τον Μάιο του 2002. Αρχίζω να αναζητώ απα­ντή­σεις.

Πάλευα τον πόνο, ζούσα τις τρο­μα­κτι­κές στιγμές, την τρα­γι­κό­τητα της απώ­λειάς του… Ήταν η ανα­ζή­τηση της δικαιο­σύ­νης, η πίστη του Δημήτρη ότι, αν κάτι είναι λάθος, έχουμε την ηθική υπο­χρέ­ωση να το διορ­θώ­σουμε. Το πίστευε… Αυτό με ωθούσε προς τα εμπρός και μου έδινε τη δύναμη που ζητούσα. Ήμουν συγκλο­νι­σμένη και κάποιες φορές ένιωθα ενοχές. Μήπως δεν προ­στά­τεψα το παιδί μου. Μήπως κάτι αμέλησα; Ο Δημή­τρης συνή­θιζε να λέει όταν μιλού­σαμε, ανα­ζη­τώ­ντας κάποιες λύσεις: «Μαμά, εσύ κι εγώ μπο­ρούμε να διορ­θώ­σουμε οτι­δή­ποτε». Σκε­φτό­μουν… Δεν σώθηκε το δικό μου παιδί, ίσως θα μπορέσω να βοηθήσω να σώσω τα παιδιά άλλων μητέρων. Εγώ πίστευα σε έναν κόσμο χωρίς πόνο και συνε­χίζω να πιστεύω… Δεν θα με στα­μα­τούσε κανείς. Και ξεκί­νησα…

Πράξη πρώτη

Οι πρώτες επι­στο­λές μου ξεκί­νη­σαν το 2002 και 2003 στον Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας, στον πρω­θυ­πουργό, στον πρόεδρο του Ελλη­νι­κού Κοι­νο­βου­λίου, στους αρμό­διους υπουρ­γούς, στους προ­έ­δρους Μεί­ζο­νος και Ελάσ­σο­νος Αντι­πο­λί­τευ­σης, στους προ­έ­δρους της Μόνιμης Δια­κομ­μα­τι­κής Επι­τρο­πής της Βουλής, στη σύζυγο του πρω­θυ­πουρ­γού, στα ΜΜΕ. Όλα αυτά είναι καλά φυλαγ­μένα χρόνια τώρα για να μου θυμί­ζουν τι προσ­δο­κούσα και τι επι­δί­ωκα από τότε. Ζητούσα το αυτο­νό­ητο με τις επι­στο­λές μου, παρα­κα­λώ­ντας και απευ­θύ­νο­ντας έκκληση προς όλους μην μπο­ρώ­ντας να κάνω κάτι δια­φο­ρε­τικό. Στη μνήμη του Δημήτρη, να συστρα­τευ­τούμε όλοι, να ηγη­θούμε του αγώνα για την πρόληψη, τη μείωση των τρο­χαίων δυστυ­χη­μά­των, την εκπαί­δευση για την αξία της ανθρώ­πι­νης ζωής. Ήθελα πάρα πολύ να τους έχω απέ­να­ντί μου, να τους κάνω χίλιες ερω­τή­σεις για το κενό που άφησε ο Δημή­τρης μου, αφού δεν ήταν υπαί­τιος αυτής της τρα­γω­δίας… να με κοι­τά­ξουν στα μάτια… να απο­λο­γη­θούν.

Οι τρα­γω­δίες στους δρόμους δεν στα­μα­τούν… Το ημε­ρο­λό­γιο έγραφε 13 Απρι­λίου 2003, ημέρα Κυριακή, όταν ο χρόνος πάγωσε στην κοιλάδα των Τεμπών. Είκοσι ένας μαθητές είχαν χάσει τη ζωή τους σε ένα τρο­μα­κτικό τροχαίο δυστύ­χημα. Οι μαθητές Α ́ τάξης Λυκείου από το Μακρο­χώρι Ημαθίας επέ­στρε­φαν κου­ρα­σμέ­νοι αλλά ευτυ­χι­σμέ­νοι στα σπίτια τους, έπειτα από εκδρομή στην Αθήνα. Κανείς όμως δεν φαντα­ζό­ταν αυτό που θα επα­κο­λου­θούσε. Το λεω­φο­ρείο είχε μόλις φτάσει στα Τέμπη.

Μέσα σε κλά­σματα δευ­τε­ρο­λέ­πτων άλλαξαν όλα. Θύματα αυτής της τρα­γω­δίας είκοσι μία αθώες ψυχές στο άνθος της νιότης τους. Ο κρότος της σύγκρου­σης αλλά και οι σκηνές που ακο­λού­θη­σαν είναι βγαλ­μέ­νες από τρα­γω­δία. Οι εικόνες των άψυχων σωμάτων των παιδιών έμειναν βαθιά χαραγ­μέ­νες στο μυαλό και στην ψυχή μου. Δεν χωρούν λόγια… Ο θρήνος σπα­ρα­κτι­κός. Οι οικο­γέ­νειες έχα- σαν τα παιδιά τους τόσο τραγικά. Τα παιδιά δεν γύρισαν στις αγκα­λιές τους… Τους στέ­ρη­σαν τη χαρά… στα­μά­τη­σαν να ονει­ρεύ­ο­νται. Ανα­ρω­τή­θη­καν όλοι αυτοί, άραγε,γιατί; «Στο σημείο αυτό, με ευθύνη της πολι­τείας και στον βωμό του κέρδους θυσιά­στη­καν οι 21 μαθητές της Α ́ τάξης του Λυκείου Μακρο­χω­ρίου Ημαθίας» γράφει η μαρ­μά­ρινη πλάκα που έχει τοπο­θε­τη­θεί στο σημείο της τρα­γω­δίας.

Πράξη δεύτερη: 15 Απρι­λίου 2003 Συνε­χίζω να ζητώ το αυτο­νό­ητο, να φωνάζω. Απευ­θύ­νο­μαι εκ νέου μετά την τρα­γω­δία των είκοσι ενός μαθητών στα Τέμπη σε υπουρ­γούς, σε δημο­σιο­γρά­φους όλων των ΜΜΕ της Αθήνας και της πόλης μου με επι­στο­λές.

ΦΩΝΗ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ Γιατί τόσος πόνος; Γιατί τόσος θρήνος;

Σωρια­σμέ­νοι κατά γης από τον πόνο, ζωντα­νοί νεκροί, σκιά­χτρα του εαυτού τους, άψυχες παρου­σίες, οι γονείς των 21 μαθητών… Ανα­ρω­τιέ­μαι: – Γιατί η Ελλάδα είναι πρώτη ανάμεσα σε 18 χώρες σε τροχαία δυστυ­χή­ματα; – Γιατί στις χώρες της ΕΕ έχουν μειωθεί οι θάνατοι από τροχαία, λαμ­βά­νο­ντας μέτρα που μείωσαν τα τροχαία συμ­βά­ντα;

-Γιατί η ελλη­νική νομο­θε­σία είναι ιδιαί­τερα ελα­στική σε σύγκριση με την αντί­στοιχη νομο­θε­σία χωρών της ΕΕ;

– Γιατί οι ειση­γή­σεις των ειδικών σ’ ό, τι αφορά την οδική ασφά­λεια δεν λαμ­βά­νο­νται υπ’ όψη;

– Γιατί οι έρευνες που βλέπουν τη δημο­σιό­τητα κατά καιρούς από διά­φο­ρους κρα­τι­κούς και μη οργα­νι­σμούς δεν έχουν ανάλογη απήχηση από τα συναρ­μό­δια υπουρ­γεία;

– Γιατί παρά τους εντει­νό­με­νους σχε­τι­κούς ελέγ­χους που κατά καιρούς ανα­κοι­νώ­νο­νται από το Υπουρ­γείο Δημό­σιας Τάξης παρα­μέ­νουμε πρώτη χώρα στα τροχαία μεταξύ των χωρών της ΕΕ;

– Γιατί σε αντί­στοι­χες επι­στο­λές μου στο Υπουρ­γείο Δημό­σιας Τάξης και Μετα­φο­ρών με ευχα­ρι­στούν για την επι­σή­μανση θεμάτων που αφορούν την οδική ασφά­λεια και ότι τα θιγό­μενα θα απο­τε­λέ­σουν αντι­κεί­μενο επι­στα­μέ­νης έρευνας-μελέτης για περαι­τέρω προώθηση-αξιοποίηση;

Μήπως γιατί πρέπει να απα­ντή­σουν έτσι απλά, ενώ η Ελλάδα κρατά την πρωτιά στα τροχαία στην ΕΕ. Πολλά «γιατί» ανα­πά­ντητα θα με βασα­νί­ζουν ανα­λο­γι­ζό­μενη τις τρα­γω­δίες των δρόμων.

Πάσχιζα να κρατήσω μέσα μου τον πόνο, έκαιγε τα σωθικά μου…μάταια. Με ραγι­σμένη την καρδιά σκέ­φτηκα τους γονείς των είκοσι ενός μαθητών. Τι άλλο θα μπο­ρούσα να κάνω για να απαλύνω τον πόνο τους… Σκέ­φτηκα να στείλω μια επι­στολή προς τους γονείς του μαθητή που ο μπαμπάς υπη­ρε­τούσε πριν χρόνια στη Ρόδο στην Αστυ­νο­μική Διεύ­θυνση Δωδε­κα­νή­σου.

Ρόδος, 3 Μαϊου 2003

Αγα­πη­τοί μου γονείς

Η επι­στολή μου αυτή εκπο­ρεύ­ε­ται από την προ­σω­πική βούληση να επι­κοι­νω­νήσω μαζί σας βιώ­νο­ντας τον πόνο σας για τον άδικο χαμό του παιδιού σας. Ευρί­σκο­μαι στην ίδια θέση με σας, καθώς στις 20 Ιανουα­ρίου 2002 ένας εγκλη­μα­τίας οδηγός χτύπησε θανά­σιμα τον γιο μου Δημήτρη.

Παρα­καλώ τον Θεό να μας δίνει δύναμη. Στη μνήμη του Δημήτρη μου έχω ξεκι­νή­σει έναν αγώνα προς τους κυβερ­νώ­ντες και όχι μόνο, για να ανα­λο­γι­στούν τις ευθύνες τους, ούτως ώστε να πάρουν πρω­το­βου­λίες για τα τροχαία δυστυ­χή­ματα που θα ωφε­λή­σουν το κοι­νω­νικό σύνολο. Επι­βάλ­λε­ται η κυβέρ­νηση να λάβει μέτρα ώστε να προ­στα­τέ­ψει τους πολίτες της,

τιμω­ρώ­ντας αυστηρά αυτούς που ευθύ­νο­νται για ανθρω­πο­κτο­νίες από βαριά ενσυ­νεί­δητη αμέλεια και έτσι δεν θα προ­κα­λεί­ται «το κοινό περί δικαίου αίσθημα», απο­δει­κνύ­ο­ντας έμπρα­κτα ότι η κυβέρ­νηση νοιά­ζε­ται με επι­στέ­γα­σμα το ύψιστο θέμα του σεβα­σμού του πολίτη και κατ’ επέ­κταση την ανθρώ­πινη ύπαρξη που χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει Κράτος. Σε ανοιχτή επι­στολή τους η Ένωση Εισαγ­γε­λέων Ελλάδας προς τον υπουργό Δικαιο­σύ­νης εκτι­μούν ότι τα όρια των ποινών για τα εγκλή­ματα βαριάς ενσυ­νεί­δη­της αμέ­λειας είναι χαμηλά και οι κατη­γο­ρού­με­νοι μετά την απο­λο­γία τους εξα­κο­λου­θούν να κυκλο­φο­ρούν ελεύ­θε­ροι και να ασκούν την ίδια δρα­στη­ριό­τητα που έγινε η αιτία της θανά­τω­σης μεγάλου αριθμού ανθρώ­πων και κατα­λή­γουν, τονί­ζο­ντας ότι οι παρα­λεί­ψεις των υπευ­θύ­νων κατα­τεί­νουν στο ίδιο απο­τέ­λε­σμα και έχουν την ίδια βαρύ­τητα με τις παρα­λεί­ψεις όσων εμπλέ­κο­νται άμεσα στα σοβαρά αυτά τροχαία.

Εμείς, οι γονείς των παιδιών μας, που τόσο άδικα και τραγικά έφυγαν από τη ζωή και που δεν πρό­λα­βαν να εκπλη­ρώ­σουν τα όνειρά τους και τα «θέλω» τους, οφεί­λουμε να συνε­χί­σουμε να φωνά­ζουμε φρίτ­το­ντας για την «ατι­μω­ρη­σία» όλων αυτών των οδηγών. Πρέπει να καταγ­γεί­λουμε την ανι­κα­νό­τητα και την εγκλη­μα­τική αμέλεια της Πολι­τείας.

Δεν αρκούν τα συλ­λυ­πη­τή­ρια, γιατί τις πιο πολλές φορές είναι εντελώς τυπικά, να ανα­ρω­τη­θούν «τις φταίει και τι μέλλει γενέ­σθαι».

Να συνε­χί­σουμε να φωνά­ζουμε για τη δικαιο­σύνη στα θύματα, να πειστεί η Πολι­τεία ότι απαι­τεί­ται πολι­τική βούληση να στα­μα­τή­σουν να πονούν οι γονείς, άλλωστε έχουν την ηθική υπο­χρέ­ωση απέ­να­ντι των πολιτών. Στη μνήμη των παιδιών μας, θα συνε­χί­σουμε να μιλάμε, να φωνά­ζουμε για να μη μας ξεχά­σουν, γιατί στη χώρα μας όταν συμβεί μια ανθρώ­πινη τρα­γω­δία από τροχαίο τα ΜΜΕ ασχο­λού­νται του­λά­χι­στον για τρεις ημέρες προ­σκα­λώ­ντας στο στού­ντιο του σταθμού «αθώους» αναλυτές-κρατικούς λει­τουρ­γούς, ώσπου να ξεχα­στεί. Να συνε­χί­σουμε να στέλ­νουμε επι­στο­λές προς όλους τους αρμο­δί­ους για να πει­στούν ότι ως πολίτες αυτής της χώρας απαι­τούμε την εφαρ­μογή των νόμων και των κανόνων πάνω στους οποίους είναι θεμε­λιω­μένη η δια­φύ­λαξη της κοι­νω­νι­κής συνοχής.

Να συνε­χί­σουμε να φωνά­ζουμε ότι η Πολι­τεία είναι υπεύ­θυνη για ασφα­λείς δρόμους.

Να συνε­χί­σουμε να φωνά­ζουμε, να αντι­δρούμε με σθένος, όσο αδύ­να­μοι κι αν είμαστε, και η Πολι­τεία να μεριμνά για την ασφαλή μετα­κί­νηση των πολιτών της, γεγονός που επι­κα­λεί­ται και μας υπό­σχε­ται. Σας παρα­καλώ να μη σιω­πή­σουμε πίσω από τον πόνο για τον άδικο χαμό των παιδιών μας, να μη δώσουμε το δικαί­ωμα στους υπεύ­θυ­νους να μας λυπη­θούν και να μην παρα­συρ­θούμε από υπο­σχέ­σεις και βαρύ­γδου­πες συνη­θι­σμέ­νες ευκαι­ρια­κές δηλώ­σεις. Αρι­στο­τέ­λης: «Η συνή­θεια είναι δεύτερη φύση»…

 

Σύμφωνα με νέα στοι­χεία που δημο­σιεύ­θη­καν στις 21/2/2023 από την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή, το 2022 κατα­γρά­φη­καν 20.600 θάνατοι από τροχαία συμ­βά­ντα στην ΕΕ, μια αύξηση 3% σε σύγκριση με το 2021.

Όσον αφορά στην Ελλάδα κατα­γρά­φη­καν 58 θάνατοι ανά εκα­τομ­μύ­ριο κατοί­κων, όταν ο μέσος όρος της Ευρώπης των 27 Κρατών Μελών ήταν 46 θάνατοι. Αξίζει να σημειω­θεί το ανη­συ­χη­τικό γεγονός πως από το 2020 την Ελλάδα προ­στί­θε­ται κάθε χρόνο 1 θάνατος ανά εκα­τομ­μύ­ριο κατοί­κων (56 το 2020, 57 το 2021, 58 το 2022).

Χρόνια τώρα φωνά­ζουμε, δια­μαρ­τυ­ρό­μα­στε με έγραφα, υπο­μνή­ματα στους αρμο­δί­ους δεν μας ακούν…. ας μας απα­ντή­σουν γιατί επι­τρέ­πουν να χάνο­νται οι δικοί μας άνθρω­ποι με την αδια­φο­ρία τους;

Η ευθύνη για την ασφαλή μετα­κί­νηση είναι συλ­λο­γική και κατα­νέ­με­ται μεταξύ των αρμό­διων για τον σχε­δια­σμό και τη λει­τουρ­γία του συστή­μα­τος της κυκλο­φο­ρίας και των χρηστών του.

Ελένη Καρύδη… η μαμά του Δημήτρη