Crystal Clyne Mastrosavas: Η τραγουδίστρια απόγονος Αβοριγίνων Αυστραλών και με ρίζες από την Ρόδο

«Οι Έλληνες ξέρουν πώς να δια­σκε­δά­ζουν με την ψυχή τους» μας λέει η Crystal Clyne Mastrosavas σχετικά με την παρου­σία της την περα­σμένη εβδο­μάδα στο φεστι­βάλ της Lonsdale Street.

Τρα­γου­δώ­ντας για πρώτη φορά σε εκδή­λωση της παροι­κίας, η καλ­λι­τέ­χνης δεν μπο­ρούσε να κρύψει τον ενθου­σια­σμό της.

«Ήταν απί­στευτη εμπει­ρία και αισθά­νο­μαι εξαι­ρε­τική τιμή που με προ­σκά­λε­σαν.

«Σαν να βρι­σκό­μουν εκεί ακριβώς όπου έπρεπε να είμαι, όλη η ατμό­σφαιρα που επι­κρα­τούσε ήταν ιδανική» είπε, κάνο­ντας ιδιαί­τερη αναφορά στις γυναί­κες της μπρο­στι­νής σειράς για το κέφι και την θετική ενέρ­γεια που εξέ­πε­μπαν με τις επευ­φη­μίες τους.

Για όσους είχαν την τύχη να ακού­σουν τη μαγευ­τική φωνή της Crystal στη συναυ­λία, είναι φανερό ότι μεγά­λωσε στην Αυστρα­λία. Όμως η κατα­γωγή της κρύβει μία ασυ­νή­θι­στη ιστορία.

Η μητέρα της ανήκει στη φυλή Kokatha, των παρα­δο­σια­κών ιδιο­κτη­τών της γης που καλύ­πτει μεγάλη έκταση της σημε­ρι­νής Νότιας Αυστρα­λίας. Από την πλευρά του πατέρα της απα­ντώ­νται ρίζες τόσο αυτό­χθο­νων Αυστρα­λών όσο και ελλη­νι­κές. Συγκε­κρι­μένα, ο πατέρας της υπήρξε ο καρπός του έρωτα του Γιώργου Μαστρο­σάβα και της γυναί­κας του που προ­ερ­χό­ταν από κοι­νό­τητα Αβο­ρι­γί­νων.

Ο παππούς της Crystal, Γιώργος Μαστρο­σά­βας, γεν­νή­θηκε στην παρα­λιακή πόλη Ceduna Νότιας Αυστρα­λίας, όπου μεγά­λωσε και η ίδια. Οι γονείς του κατέ­φθα­σαν εκεί ως μετα­νά­στες από τα χωριά Σιάνα και Κρη­τη­νία Ρόδου. Ο παππούς της και ο πατέρας της ήταν ψαράδες, με τον παππού μάλιστα να εξει­δι­κεύ­ε­ται στο κυνήγι καρ­χα­ριών.

Το επάγ­γελμά τους ήταν αφορμή για την Crystal να απο­κτή­σει από μικρή έναν στενό δεσμό με το υγρό στοι­χείο και τη φύση γενι­κό­τερα.

Τα παιδικά της χρόνια είναι γεμάτα από χαρού­με­νες ανα­μνή­σεις πλάι στον ωκεανό, όπου πήγαινε συχνά για ψάρεμα ή για κολύμπι με τα πέντε αδέλφια της.

Θυμάται χαρα­κτη­ρι­στι­κές στιγμές που απο­τυ­πώ­νουν το συνα­πά­ντημα των δύο πολι­τι­σμών στο οικο­γε­νειακό της περι­βάλ­λον, όπως για παρά­δειγμα το παρα­δο­σιακό έθιμο των κόκ­κι­νων αυγών το Πάσχα και την ίδια στιγμή περι­πά­τους στο δάσος με συγ­γε­νείς για να συμ­με­τά­σχουν σε τελε­τουρ­γικά που εξυ­μνού­σαν τη φύση και την επαφή με τα αστέρια και την γη.

Παράλ­ληλα, εκτί­θετο και στον αγγλο­σα­ξο­νικό τρόπο ζωής της Αυστρα­λίας κυρίως μέσα από το σχολείο αλλά και την ευρύ­τερη κοι­νω­νία, μια κοι­νω­νία που αντι­λαμ­βα­νό­ταν ως ανε­κτική και απο­δε­χό­ταν τους ανθρώ­πους για αυτό που είναι.

«Δεν βίωσα ρατσι­σμό μεγα­λώ­νο­ντας, ίσως στην εφηβική ηλικία άρχισα να συνει­δη­το­ποιώ πως υπάρ­χουν περι­στα­τικά δια­κρι­τι­κής μετα­χεί­ρι­σης αλλά δεν τα άφηνα να με επη­ρε­ά­σουν.

«Αν και υπήρχαν στοι­χεία και από τις δύο κουλ­τού­ρες καθώς μεγά­λωνα, έμαθα να είμαι ανοιχτή σε κάθε κουλ­τούρα. Πλέον βλέπω τον εαυτό μου να επι­στρέ­φει και να ανα­κα­λύ­πτει σιγά σιγά αυτά τα στοι­χεία», λέει η Crystal.

Ενδει­κτικά ανα­φέ­ρει ότι το αγα­πη­μένο της ελλη­νικό τρα­γούδι είναι το γνωστό λαϊκό «Δεν θέλω τέτοιους φίλους» και πως το άκουσε πρώτη φορά ως ενήλικη.

Σε μία οικο­γε­νειακή συνά­ντηση στην πόλη Ceduna, ο θείος της είχε βάλει ελλη­νική μουσική να παίζει στο ράδιο. Με το που άκουσε το τρα­γούδι, για έναν ανε­ξή­γητο λόγο το ένιωσε σαν κάτι οικείο και έκτοτε η μουσική έμεινε χαραγ­μένη στη μνήμη της.

«Ήταν σαν κάτι μέσα μου να με καλούσε να «ακούσω» την ελλη­νική πολι­τι­σμική κλη­ρο­νο­μιά μου. Πάντοτε ήξερα πως πρό­κει­ται για μία όμορφη κουλ­τούρα, όμως είναι δια­φο­ρε­τικό να το συνει­δη­το­ποιείς από μόνος σου και να το ανα­γνω­ρί­ζεις.»

Μάλιστα βρίσκει πως θα μπο­ρούσε κανείς να δια­κρί­νει και κάποια συν­δε­τικά στοι­χεία μεταξύ του αρχέ­γο­νου πολι­τι­σμού των Αβο­ρι­γί­νων και του αρχαιο­ελ­λη­νι­κού, όπως για παρά­δειγμα την ομοιό­τητα της κοσμο­θε­ω­ρίας των ιθα­γε­νών Αυστρα­λών για την «εποχή των ονείρων» (dream time) με στοι­χεία της ελλη­νι­κής μυθο­λο­γίας.

Η ίδια δεν έχει επι­σκε­φθεί ακόμη τη γενέ­τειρα των προ­γό­νων της, όμως ακού­γο­ντας από την αδελφή της, που έχει πάει, το χαρα­κτη­ρι­στικό σχόλιο «Είναι σαν να βρί­σκε­σαι στο σπίτι», η Crystal μας λέει ότι το ταξίδι της στη Ρόδο είναι στα άμεσα σχέδιά της.

Η μύησή της στον κόσμο της μου­σι­κής ξεκί­νησε απροσ­δό­κητα και εξε­λί­χθηκε ως κάτι οργα­νικό, πάντοτε σε επαφή με τον περι­βάλ­λο­ντα χώρο της και τα στοι­χεία της φύσης.

Σε νεαρή ηλικία άρχισε να γράφει ποι­ή­ματα βρί­σκο­ντας σε αυτά μία διέξοδο συναι­σθη­μα­τι­κής έκφρα­σης, ένα εργα­λείο που της επέ­τρεπε να εξε­ρευ­νή­σει τα δια­φο­ρε­τικά κομ­μά­τια που συγκρο­τού­σαν την ταυ­τό­τητά της.

Όταν για πρώτη φορά συνει­δη­το­ποί­ησε ότι είχε κλίση στο τρα­γούδι βρι­σκό­ταν στη βάρκα του πατέρα της, ενώ έκτοτε άρχισε να δοκι­μά­ζει τις φωνη­τι­κές της ικα­νό­τη­τες απέ­να­ντι σε κάθε είδος «ακρο­α­τη­ρίου», τρα­γου­δώ­ντας στο κατώφλι του σπιτιού της, απευ­θυ­νό­μενη σε περα­στι­κούς οδηγούς, ή ακόμη και σε δέντρα.

Όταν ήμουν μικρή το μόνο που ήθελα ήταν να γίνω τρα­γου­δί­στρια, έτσι έβλεπα την ταυ­τό­τητά μου: ως τρα­γου­δί­στρια.

«Η μουσική είναι πιστεύω στο DNA μου […] όταν τρα­γου­δούσα ένιωθα σαν να έδινα παρά­σταση, προ­σπα­θώ­ντας να ψυχα­γω­γήσω να δια­σκε­δάσω όποιον βρι­σκό­ταν απέ­να­ντί μου», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Δια­πι­στώ­νο­ντας πως μπορεί να συν­δυά­σει την ποίηση με το τρα­γούδι μέσω της μου­σι­κής χιπ χοπ, άρχισε να γράφει ρίμες και να τις μετα­τρέ­πει σε τρα­γού­δια. Παράλ­ληλα, δεχόταν διά­φο­ρες επιρ­ροές κυρίως ακού­σματα της τζαζ, αλλά ακόμη σόουλ και ντίσκο που εκείνη την εποχή ήταν της μόδας.

Η Crystal συνέ­χισε να καλ­λιερ­γεί τις φωνη­τι­κές και τις στι­χουρ­γι­κές της ικα­νό­τη­τες και αργό­τερα μετα­κό­μισε στη Μελ­βούρνη προ­κει­μέ­νου να ακο­λου­θή­σει το όνειρό της για μια καριέρα στη μουσική.

Από το 2005 ξεκί­νησε να ασχο­λεί­ται επαγ­γελ­μα­τικά με το τρα­γούδι και το 2009 έκανε ένα δυνα­μικό ξεκί­νημα στη χιπ χοπ σκηνή της πόλης.

Έκτοτε έχει εμφα­νι­στεί σε πλήθος συναυ­λιών και φεστι­βάλ, στην Όπερα του Σίδνεϊ ως μέλος του πρώτου έργου όπερας Αβο­ρι­γί­νων ‘Pecan Summer’, έχει συνερ­γα­στεί με κατα­ξιω­μέ­νους καλ­λι­τέ­χνες του χώρου και το 2013 κέρδισε το βραβείο VIPA (Victorian Indigenous Performer Awards) στην κατη­γο­ρία Most Promising Act.

Έχει ήδη τρία άλμπουμ στο ενερ­γη­τικό της και το τέταρτο με τίτλο ‘Therapy Tapes’ ανα­μέ­νε­ται να κυκλο­φο­ρή­σει εντός του 2017.

Πολλοί θα υπο­θέ­σουν ότι η εξαι­ρε­τική χροιά της φωνής της Crystal που της επι­τρέ­πει να ελίσ­σε­ται από το ένα μουσικό είδος στο άλλο, ερμη­νεύ­ο­ντας από ραπ μέχρι και όπερα, είναι εξ ολο­κλή­ρου συν­δυα­σμός ταλέ­ντου και σκληρής δου­λειάς.

Όμως, σύμφωνα με την ίδια, η μουσική που γράφει και ερμη­νεύει είναι πάνω από όλα κατά­θεση ψυχής και επι­θυ­μεί το συναί­σθημα που διο­χε­τεύει στα τρα­γού­δια της να μετα­φέ­ρε­ται αυτού­σιο και να αγγίζει το κοινό.

«Αυτό που προ­σπαθώ να μετα­δώσω με τη μουσική μου είναι η ενέρ­γεια που μας παρα­κι­νεί να προ­χω­ράμε στη ζωή, να βρί­σκουμε τους στόχους μας, να είμαστε θετικοί και να αγαπάμε τους εαυτούς μας.

«Η μουσική για μένα συνο­δεύει κάθε στιγμή της ζωής μας και κατα­θέτω στα τρα­γού­δια μου καθετί που βιώνω σαν ένα προ­σω­πικό ημε­ρο­λό­γιο. Ελπίζω να έχει την ίδια θερα­πευ­τική ιδιό­τητα και για τον κόσμο που τα ακούει.»

neoskosmos.com