Ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού: Μαθητές από όλη την Ελλάδα λένε ηχηρό «ΟΧΙ» (βίντεο)

Η Ελ­λά­δα βρί­σκε­ται στις πρώ­τες χώρες με τα υψη­λό­τε­ρα πο­σο­στά μα­θη­τών που εμπλέ­κο­νται σε πε­ρι­στα­τι­κά bullying. Στα συμ­βά­ντα αυτά κατά κα­νό­να είναι 3 τα «μέρη» που συμ­με­τέ­χουν: Το παιδί που ασκεί τον εκ­φο­βι­σμό, το παιδί που εκ­φο­βί­ζε­ται και το παιδί ή τα παι­διά που γί­νο­νται μάρ­τυ­ρες του πε­ρι­στα­τι­κού, συ­νή­θως χωρίς να το απο­τρέ­πουν. Τα καλά νέα είναι ότι δά­σκα­λοι και μα­θη­τές από όλη την Ελ­λά­δα έχουν βαλ­θεί να δώ­σουν τέλος στο απο­τρό­παιο αυτό φαι­νό­με­νο με τον πιο δη­μιουρ­γι­κό τρόπο.

Με­γά­λοι και μι­κροί μα­θη­τές από δη­μό­σια σχο­λεία όλης της χώρας έχουν συ­νερ­γα­στεί για να δη­μιουρ­γή­σουν εξαι­ρε­τι­κά βί­ντεο, τα οποία σκοπό έχουν να με­τα­φέ­ρουν σε όλα τα παι­διά το εξής σαφές μή­νυ­μα: Πες όχι στον σχο­λι­κό εκ­φο­βι­σμό! Μίλα!

Δείτε τις αξιέ­παι­νες δου­λειές τους:

Το 3ου Γε­νι­κό Λύ­κειο Δρά­μας έχει δη­μιουρ­γή­σει ένα εξαι­ρε­τι­κό βί­ντεο κατά της εν­δο­σχο­λι­κής βίας:

Εξί­σου αξιό­λο­γο είναι και το βί­ντεο του 6ου Δια­πο­λι­τι­σμι­κού Δη­μο­τι­κού Ελευ­θε­ρί­ου-Κορ­δε­λιού Θεσ­σα­λο­νί­κης, το οποίο μά­λι­στα κα­τέ­λα­βε την 1η θέση στον 2ο Πα­νελ­λή­νιο Σχο­λι­κό Δια­γω­νι­σμό (2014-15) “Λέμε ΟΧΙ στο Σχο­λι­κό Εκ­φο­βι­σμό”:

Ο σχο­λι­κός εκ­φο­βι­σμός είναι βαθιά πληγή

Το να πέ­φτει ένα παιδί θύμα bullying δεν είναι αστεία υπό­θε­ση. Το παιδί αυτό μπο­ρεί να επη­ρε­α­στεί τόσο σο­βα­ρά σε ψυ­χο­συ­ναι­σθη­μα­τι­κό επί­πε­δο που να επη­ρε­α­στεί ακόμα και η δια­δι­κα­σία της μά­θη­σης όσο εκεί­νο με­γα­λώ­νει. Συ­γκε­κρι­μέ­να, τα παι­διά που πέ­φτουν θύ­μα­τα σχο­λι­κού εκ­φο­βι­σμού αρ­χι­κά νιώ­θουν φόβο, από­γνω­ση και πα­ρου­σιά­ζουν τά­σεις φυγής. Αι­σθά­νο­νται ότι απει­λού­νται, τρο­μά­ζουν, αρ­νού­νται να πάνε σχο­λείο και πα­ρου­σιά­ζουν συμ­πτώ­μα­τα σχο­λι­κής φο­βί­ας. Μπο­ρεί, επί­σης, να γί­νουν επι­θε­τι­κά και νευ­ρι­κά, ενώ δεν είναι λίγες οι πε­ρι­πτώ­σεις όπου τα ίδια τα παι­διά-θύ­μα­τα μπο­ρούν να γί­νουν θύτες σε άλλα παι­διά ή στα αδέρ­φια τους στο σπίτι.

Τι μπο­ρούν να κά­νουν οι γο­νείς

Δυ­στυ­χώς οι γο­νείς αντι­λαμ­βά­νο­νται το πρό­βλη­μα του παι­διού τους όταν είναι πλέον αργά και ο λόγος είναι ότι τα παι­διά σπά­νια εξο­μο­λο­γού­νται το γε­γο­νός. Ωστό­σο, με την πρώτη υπο­ψία οι γο­νείς θα πρέ­πει να προ­σεγ­γί­σουν το παιδί τους και να αντι­δρά­σουν άμεσα, αρ­χι­κά απευ­θυ­νό­με­νοι στους εκ­παι­δευ­τι­κούς του σχο­λεί­ου και -εφό­σον το πρό­βλη­μα δεν λυθεί- στις αρ­μό­διες Διευ­θύν­σεις εκ­παί­δευ­σης. Είναι ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κό να νιώ­σει το παιδί ότι έχει στή­ριγ­μα τους γο­νείς του και το σχο­λείο.

Με την ευ­και­ρία της Ημέ­ρας κατά της Σχο­λι­κής Βίας και του Εκ­φο­βι­σμού, η UNICEF Ελ­λά­δος επι­ση­μαί­νει την ανά­γκη τα παι­διά να είναι ασφα­λή στην κοι­νό­τη­τα, στο σχο­λείο, στο σπίτι.

Στοι­χεία για την Ελ­λά­δα, στην έκ­θε­ση της UNICEF «Κρυμ­μέ­νη σε κοινή θέα», που πα­ρου­σιά­στη­κε τον πε­ρα­σμέ­νο Σε­πτέμ­βριο, δεί­χνουν ότι η Ελ­λά­δα συ­γκα­τα­λέ­γε­ται με­τα­ξύ των 39 χωρών που απα­γο­ρεύ­ουν τη σω­μα­τι­κή τι­μω­ρία των παι­διών σε κάθε πε­ρι­βάλ­λον καθώς και στο σπίτι (2006). Όμως επι­ση­μαί­νουν επί­σης την εξά­πλω­ση του φαι­νο­μέ­νου του σχο­λι­κού εκ­φο­βι­σμού (bullying) που πα­ρου­σιά­ζει οξεία άνοδο στη χώρα μας με το πο­σο­στό των παι­διών που πα­ρα­δέ­χο­νται ότι άσκη­σαν εκ­φο­βι­σμό σε άλλα παι­διά στο σχο­λείο του­λά­χι­στον μια φορά στους προη­γού­με­νους 2 μήνες να ανέρ­χε­ται σε 27% με­τα­ξύ των 11χρο­νων και να φθά­νει στο 51% με­τα­ξύ 15χρο­νων. Επι­πλέ­ον, η Ελ­λά­δα βρί­σκε­ται με­τα­ξύ των Ευ­ρω­παϊ­κών χωρών με τα υψη­λό­τε­ρα πο­σο­στά σω­μα­τι­κών συ­μπλο­κών με­τα­ξύ αγο­ριών-κο­ρι­τσιών στην εφη­βεία (51%).

Η UNICEF, υπο­δει­κνύ­ει έξι στρα­τη­γι­κές ώστε να γίνει η κοι­νω­νία στο σύ­νο­λό της, από τις οι­κο­γέ­νειες μέχρι τις κυ­βερ­νή­σεις, ικα­νό­τε­ρη στην πρό­λη­ψη και τον πε­ριο­ρι­σμό της βίας κατά των παι­διών, που πε­ρι­λαμ­βά­νει τον σχο­λι­κό εκ­φο­βι­σμό, τη σε­ξουα­λι­κή βία, την αν­θρω­πο­κτο­νία και τη βίαια πει­θαρ­χία. Αυτές υπο­γραμ­μί­ζουν 1) την υπο­στή­ρι­ξη των γο­νέ­ων, κη­δε­μό­νων και οι­κο­γε­νειών 2) την επι­μόρ­φω­ση των παι­διών με δε­ξιό­τη­τες 3) την αλ­λα­γή νο­ο­τρο­πιών που εν­θαρ­ρύ­νουν τη βία και τις δια­κρί­σεις 4) την πα­ρο­χή και προ­ώ­θη­ση υπο­στη­ρι­κτι­κών υπη­ρε­σιών προς τα παι­διά 5) την ενί­σχυ­ση των δι­κα­στι­κών, ποι­νι­κών και κοι­νω­νι­κών συ­στη­μά­των και υπη­ρε­σιών και 6) την αύ­ξη­ση των δια­θέ­σι­μων δε­δο­μέ­νων και της ευαι­σθη­το­ποί­η­σης σχε­τι­κά με τη βία και το αν­θρώ­πι­νο και κοι­νω­νι­κο-οι­κο­νο­μι­κό κό­στος της, προ­κει­μέ­νου να αλ­λά­ξουν οι νο­ο­τρο­πί­ες και τα πρό­τυ­πα.

mama365.gr/.unicef.gr/