7η Μαρτίου Γιορτή Ενσωμάτωσης: Οι Δωδεκανήσιοι θα είναι πάντα έτοιμοι

Του τ. Υφυ­πουρ­γού Πολιτισμού-Τουρισμού Γιώργου Νικη­τιάδη

Ήλθαν

ντυ­μέ­νοι φίλοι

αμέ­τρη­τες φορές οι εχθροί μου

το παμπά­λαιο χώμα πατώ­ντας

και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με την φτέρνα τους.

(Ελύτης, Άξιον Εστί)

Οι φλο­γε­ρές λέξεις της παρα­πάνω στροφής από το «Άξιον Εστί» του μεγάλου μας νομπε­λί­στα Οδυσσέα Ελύτη, απο­τυ­πώ­νουν κατά τον καλύ­τερο τρόπο την πορεία των Δωδε­κα­νη­σίων στο ιστο­ρικό γίγνε­σθαι και την βαθιά ριζω­μένη ελλη­νι­κό­τητα κάθε νησιού της βασα­νι­σμέ­νης αυτής γει­το­νιάς του ανα­το­λι­κού Αιγαίου.

Πολλές οι φυλές και οι λαοί, πολλοί οι υπο­τι­θέ­με­νοι «φίλοι», που ανά τους αιώνες προ­σπά­θη­σαν να κατα­κτή­σουν, να υπο­δου­λώ­σουν και να αφελ­λη­νί­σουν τα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου. Όμως, όπως συνε­χί­ζει ο μεγάλος μας ποιητής, πέρα από το χώμα που δεν έδεσε ποτέ με την φτέρνα τους, «ούτε το φως δεν έδεσε ποτέ με την σκέπη τους», «ούτε το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους». «Μόνο όπλα και σίδερο και φωτιά», ξανά και ξανά και ξανά.

Μονα­δικά λόγια, που μπορούν και περι­γρά­φουν κατά τον καλύ­τερο τρόπο, λες και γρά­φτη­καν μόνο για αυτούς, τους αγώνες των Δωδε­κα­νη­σίων, για να μην αφελ­λη­νι­στούν ποτέ. Για να μπορούν πέρα από τα 450 χρόνια της υπο­δού­λω­σης του Έθνους, να αντέ­ξουν για δεκάδες ακόμη χρόνια μέχρι το 1912 τον τουρ­κικό ζυγό και για 35 ακόμη χρόνια μετά το 1912 που έφυγαν οι Τούρκοι, τον ιταλικό φασισμό μέχρι το 1947, όταν επι­τέ­λους η Δωδε­κά­νη­σος γύρισε ξανά μετά από αιώνες στην αγκαλιά της μητέρας Πατρί­δας. Και έχει αξία να γίνει αντι­λη­πτό ότι η Δωδε­κά­νη­σος δεν απε­λευ­θε­ρώ­θηκε, αλλά απλώς γύρισε στην αγκαλιά της μητέρας Πατρί­δας, καθότι το Ελλη­νικό πνεύμα οι κατα­κτη­τές δεν κατά­φε­ραν να το σκλα­βώ­σουν ποτέ. Οι Δωδε­κα­νή­σιοι, παρέ­μει­ναν Έλληνες όσο και αν οι διά­φο­ροι κατα­κτη­τές , με τελευ­ταί­ους τους Ιταλούς του Μου­σο­λινι , επι­δί­ω­ξαν να τους εξι­τα­λί­σουν .

Πως θα μπο­ρούσε άλλωστε ο εχθρός ν ’αφελληνίσει έναν τόπο, που αιώνες τώρα υπάρχει και πορεύ­ε­ται σε απόλυτη ταύτιση με κάθετι ελλη­νικό; Έναν τόπο που ανα­δει­κνύει μέσα στους αιώνες πρόσωπα, που στην κυριο­λε­ξία με την παρου­σία τους σφρα­γί­ζουν και καθο­ρί­ζουν την πορεία της ανθρω­πό­τη­τας ολό­κλη­ρης; Κάποια ενδει­κτικά μόνο παρα­δείγ­ματα είναι πιστεύω αρκετά: Ιππο­κρά­της ο Κώος, ο θεμε­λιω­τής της Ιατρι­κής Επι­στή­μης, Κλε­ό­βου­λος ο Λίνδιος, ανάμεσα στους επτά σοφούς της Αρχαίας Ελλάδας, Δια­γό­ρας, ο μέγας Ολυ­μπιο­νί­κης, Καλ­λι­πά­τειρα, το σύμβολο του γυναι­κείου θάρρους και της ισό­τη­τας , αλλά και πιο σύγ­χρο­νοι, όπως ο Εμμα­νουήλ Ξάνθος ένας από τους τρείς ιδρυτές της Φιλικής Εται­ρείας, ο Αλέ­ξαν­δρος Διάκος , η Κυρά της Ρω και πολλοί άλλοι.

Κάθε χρόνο, στις 7 Μαρτίου, η Ιστορία μας καλεί να συμπο­ρευ­τούμε με εικόνες εθνικής συγκί­νη­σης και περη­φά­νειας , αλλά μας καλεί ταυ­το­χρό­νως να προ­βλη­μα­τι­στούμε για τον παρόν και το μέλλον αυτών των κατοί­κων, οι οποίοι εξα­κο­λου­θούν να απο­τε­λούν ισχυρό τμήμα του εθνικού κορμού παρά το γεγονός ότι η πατρίδα δεν μεριμνά γι’ αυτούς όσο θα έπρεπε.

Μια τόσο σημα­ντική επέ­τειος δεν είναι μόνο Μνήμη. Είναι, και πρέπει να είναι, και Γνώση. Εμπει­ρία. Διδαχή. Κίνητρο για προ­σπά­θεια και μεγα­λύ­τερο αγώνα, ιδίως σ’ αυτή την πολύ κρίσιμη περίοδο που διανύει η χώρα μας. Την περίοδο αυτή που ξανάρ­χο­νται οι εχθροί ντυ­μέ­νοι φίλοι…για να μιλή­σουν ακόμη και για ΦΠΑ που είναι μειω­μέ­νος στα νησιά και θέλουν να τον αυξή­σουν, χωρίς να βλέπουν οι άμοιροι αυτοί εθε­λο­τυ­φλού­ντες , πως στα νησιά αυτά στε­ρού­νται στοι­χειω­δών αγαθών, όπως η προ­στα­σία της υγείας και το δικαί­ωμα της καθη­με­ρι­νής συγκοι­νω­νίας και επι­κοι­νω­νίας με τον υπό­λοιπο κόσμο.

Έρχο­νται λοιπόν ξανά «ντυ­μέ­νοι φίλοι», αλλά εμείς οι Δωδε­κα­νή­σιοι γνω­ρί­ζουμε καλά πως … μόνο όπλα και σίδερο και φωτιά κρατάνε ως «δώρα» και γι’ αυτό , θα είμαστε πάντα έτοιμοι…