Η αναξιοποίητη αξιοποίηση

Την άμεση έναρ­ξη των δια­δι­κα­σιών για την αξιο­ποί­η­ση των ση­μα­ντι­κό­τε­ρων ακι­νή­των που έχει στην ιδιο­κτη­σία του ο δήμος Ρόδου, ανα­κοί­νω­σε ο δή­μαρ­χος Φώτης Χα­τζη­διά­κος στα πλαί­σια των προ­σπα­θειών που κα­τα­βάλ­λο­νται για την αντι­με­τώ­πι­ση των σο­βα­ρών οι­κο­νο­μι­κών προ­βλη­μά­των του, ει­δι­κά μετά την κα­τάρ­γη­ση του δη­μο­τι­κού φόρου.

Ευ­τυ­χώς και ο ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ δη­λα­δή.

Πρώτα τα αφή­νεις να κα­ταρ­ρεύ­σουν , αδια­φο­ρείς χρό­νια ολό­κλη­ρα για την αξιο­ποί­η­σή του συ­γκρι­τι­κού σου πλε­ο­νε­κτή­μα­τος, με τέ­τοιο τρόπο, ώστε να προ­σφέ­ρει και στην ποιό­τη­τα ζωής των κα­τοί­κων ,αλλά και να προ­σθέ­σει στο του­ρι­στι­κό σου προ­ϊ­όν. Αδια­φο­ρείς για την προ­στα­σία της πο­λι­τι­στι­κής σου κλη­ρο­νο­μιάς και της ιστο­ρί­ας του τόπου σου. Κι ύστε­ρα έρ­χε­ται η κρίση, το ΤΑΙ­ΠΕΔ , οι λί­στες «αξιο­ποί­η­σης», η κα­τάρ­γη­ση του ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ.

‘ Ερ­χο­νται και κά­ποιοι, οι οποί­οι σε εγκα­λούν λέ­γο­ντάς σου : « και τι θέ­λεις; Είναι κα­λύ­τε­ρα που μέ­νουν ερεί­πια και σκου­πι­δό­το­ποι αντί να αξιο­ποι­η­θούν;»

Είναι οι ίδιοι που χρό­νια τώρα έγρα­φαν την «αξιο­ποί­η­ση» στα πα­λαιό­τε­ρα των υπο­δη­μά­των τους, βλέ­πο­ντας πα­κτω­λούς χρη­μά­των να περ­νούν από τα χέρια τους τον παλιό καλό εκεί­νο καιρό.

Γιατί που να τους πάει το μυαλό ότι «αξιο­ποί­η­ση» μπο­ρεί να ση­μαί­νει εκτός των άλλων : ανα­δει­κνύω την ιστο­ρία του τόπου μου μέσα από τα αρ­χι­τε­κτο­νι­κά της και ιστο­ρι­κά μνη­μεία.

‘ Οχι. Η ελ­λη­νι­κή πο­λι­τι­κή ηγε­σία δε θέ­λη­σε ποτέ να αξιο­ποι­ή­σει αυτή την πε­ριου­σία-κλη­ρο­νο­μιά της.

Αδιά­φο­ρη, έβλε­πε τον πο­λι­τι­σμό και την ιστο­ρία του τόπου να κα­ταρ­ρέ­ουν στη φθορά του χρό­νου και της λήθης ή κά­ποια που πει­σμα­τι­κά αντι­στέ­κο­νταν, πήραν το δρόμο του πλει­στη­ρια­σμού ( βλέπε Σα­να­τό­ριο, βλέπε Villa de Vecchi) θε­ω­ρώ­ντας ότι η πε­ριου­σία αυτή είναι η κλη­ρο­νο­μιά που τους άφησε η για­γιά τους.

Η «αξιο­ποί­η­ση» απε­δεί­χθη πως είναι λέξη εσχά­της ανά­γκης, για κυ­βερ­νή­σεις και δη­μο­τι­κούς άρ­χο­ντες.

Το ελ­λη­νι­κό κρά­τος θυ­μά­ται την πε­ριου­σία του, ή κα­λύ­τε­ρα ότι απέ­μει­νε από αυτήν, ψά­χνο­ντας εμί­ρη­δες και επεν­δυ­τές να την δια­χει­ρι­σθούν. ‘ Η κα­λύ­τε­ρα να την ξε­που­λή­σουν όσο- όσο.

Η ανε­πάρ­κεια των πο­λι­τι­κών, να αντα­πο­κρι­θούν στην πε­ρί­φη­μη λέξη: «αξιο­ποί­η­ση», που τόσο αγά­πη­σαν αυτά τα τέσ­σε­ρα τε­λευ­ταία χρό­νια, απο­τυ­πώ­νε­ται μέσα στις λί­στες του ΤΑΙ­ΠΕΔ και στα ερεί­πια που συ­να­ντά­με.

Ούτε να δια­χει­ρι­σθούν έξυ­πνα, ούτε να αξιο­ποι­ή­σουν είναι ικα­νοί.

Λο­γι­κό να βγά­ζουν από την κα­σέ­λα αυτοί πω­λη­τή­ρια κι εμείς να τους θε­ω­ρού­με ικα­νούς για το μόνο πράγ­μα που μπο­ρούν να κά­νουν, μη έχο­ντας εμπι­στο­σύ­νη στις ερ­μη­νεί­ες της λέξης που δί­νουν.

Μια ματιά γύρω μας και θα βρού­με την λέξη «αξιο­ποί­η­ση» να έχει μεί­νει ανα­ξιο­ποί­η­τη και κά­ποιους να ψά­χνουν μέτρα για την τό­νω­ση, την ανά­πτυ­ξη και επι­μή­κυν­ση του του­ρι­σμού σε και­νούρ­για λήμ­μα­τα.

Γιατί κάτι πρέ­πει να λένε και­νούρ­γιο…

Να πα­ρά­γουν έργο λέ­ξε­ων και εντυ­πώ­σε­ων.

Και­νούρ­γιο κο­σκι­νά­κι μου και που να σε κρε­μά­σω ο «εναλ­λα­κτι­κός» του­ρι­σμός.

Λες κι όσοι θα πή­γαι­ναν να κά­νουν tracking για πα­ρά­δειγ­μα στον Προ­φή­τη Ηλία, δεν θα τους έβγα­ζε μάτι το Σα­να­τό­ριο ή η Villa De Vecchi κου­νώ­ντας με θλίψη το κε­φά­λι τους.

Μην πούμε για τα κά­στρα τα οποία ίσα-ίσα που στέ­κο­νται.

Αλλά ευ­τυ­χώς κά­ποια από αυτά τα θυ­μή­θη­κε εκτός από το ΤΑΙ­ΠΕΔ και ο ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ.

Ελ­πί­ζω πως σή­με­ρα το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό του τόπου, ξύ­πνη­σε υπε­ρή­φα­νο για τις απο­φά­σεις.

Και υπε­ρη­φά­νως κά­ποιοι θα μας πουν « Και τι θέ­λε­τε; Να είναι σκου­πι­δό­το­ποι;»

Στην ερώ­τη­ση «Γιατί τα αφή­σα­τε να γί­νουν σκου­πι­δό­το­ποι;» θα ήμουν ευ­τυ­χής εάν είχα μια απά­ντη­ση.

Απο­κλεί­ο­νται οι απα­ντή­σεις « εγώ δεν ήμουν τότε Βου­λευ­τής, Δή­μαρ­χος κ.λ.π.»

Εκτός του ότι πλειο­ψη­φι­κά οι ίδιοι εναλ­λάσ­σο­νται στην δια­χεί­ρι­ση από δια­φο­ρε­τι­κές κα­ρέ­κλες, τα κόμ­μα­τά τους είναι εκεί­να που άλω­σαν τον τόπο και την χώρα ολό­κλη­ρη.

’Οπως βε­βαί­ως απο­κλεί­ο­νται «ανα­λή­ψεις πο­λι­τι­κών ευ­θυ­νών» και πε­ρι­γρα­φές «πα­θο­γε­νιών» που μας έφα­γαν το κε­φά­λι, αλλά τώρα πρέ­πει να γί­νου­με μια «κα­νο­νι­κή ευ­ρω­παϊ­κή χώρα».

Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι από εμάς που εί­χα­με έστω και μία φορά την ευ­και­ρία να επι­σκε­φθού­με μία ευ­ρω­παϊ­κή πρω­τεύ­ου­σα, εί­δα­με τη σπου­δή με την οποία οι Γάλ­λοι, οι Γερ­μα­νοί ή οι Βρε­τα­νοί, για πα­ρά­δειγ­μα, προ­ω­θούν και φρο­ντί­ζουν τον πο­λι­τι­σμό και τα μνη­μεία τους. Τα αξιο­ποιούν!

Η λέξη- το λέει και το λε­ξι­κό- ση­μαί­νει:

1. Εκ­με­ταλ­λεύ­ο­μαι όσο κα­λύ­τε­ρα μπορώ.

2. Χρη­σι­μο­ποιώ όσο κα­λύ­τε­ρα μπορώ.

Και γι’ αυτό Παι­δεία πο­λι­τι­σμού χρειά­ζε­ται, αι­σθη­τι­κής και πο­λι­τι­κή βού­λη­ση.

‘Αγνω­στες λέ­ξεις στο με­τα­πο­λι­τευ­τι­κό μας λε­ξι­λό­γιο.