ΠΑΜΕ: Να μπει τέρμα στον εφιάλτη της ανεργίας!

Το περα­σμένο Σάββατο 1^η Νοέμβρη κορυ­φώ­θηκε η δίμηνη δράση του Πανερ­γα­τι­κού Αγω­νι­στι­κού Μετώπου σε ολό­κληρη τη χώρα, με εξορ­μή­σεις, κινη­το­ποι­ή­σεις, Γενικές Συνε­λεύ­σεις, Συσκέ­ψεις και Συνε­δριά­σεις Σωμα­τείων με στόχο πως οι εργα­ζό­με­νοι οργα­νώ­νο­ντας την πάλη τους θα αρνη­θούν να ζήσουν με ψίχουλα, θα αρνη­θούν να συμ­βι­βα­στούν με την εξα­θλί­ωση. 1000 Σωμα­τεία, Εργα­τικά, Κέντρα, ομο­σπον­δίες, πάνω από 200 στα οποία δεν πλειο­ψη­φούν οι δυνά­μεις του ΠΑΜΕ, έκαναν δική τους υπόθεση αυτή την πρω­το­βου­λία, οργά­νω­σαν τη μετα­κί­νησή τους, κατέ­βη­καν συντε­ταγ­μένα με τα πανώ και τα λάβαρά τους και ενώ­θη­καν με μια πραγ­μα­τική ανθρω­πο­θά­λασσα πάνω από 100.000 εργα­ζο­μέ­νων, ανέργων, αυτο­α­πα­σχο­λου­μέ­νων, συντα­ξιού­χων.

Και στο νησί της Ρόδου έγιναν δεκάδες κινη­το­ποι­ή­σεις, συσκέ­ψεις, περιο­δείες σωμα­τείων και πάνω από 60 συνά­δελ­φοι παρά τη δυσκο­λία στη μετα­κί­νηση και τα πανά­κριβα εισι­τή­ρια ακτο­πλοϊκά και αερο­πο­ρικά, σε μια περίοδο που όλοι μετρούμε και το τελευ­ταίο Ευρώ, πήραν μέρος στο πανελ­λα­δικό συλ­λα­λη­τή­ριο στο Σύνταγμα την 1^η Νοέμβρη. Δεκάδες άλλοι δεν κατά­φε­ραν γι αυτό και μόνο το λόγο να πάρουν μέρος.

Ήδη τα συμπε­ρά­σματα που βγαί­νουν συζη­τού­νται στις διοι­κή­σεις των σωμα­τείων, στη Γραμ­μα­τεία του ΠΑΜΕ, ώστε να αξιο­ποι­η­θούν τα βήματα που έγιναν για τη συνέ­χεια. Η μεγάλη έκταση του Πανελ­λα­δι­κού συλ­λα­λη­τη­ρίου αλλά και τα ποιο­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά του έχουν δημιουρ­γή­σει ενθου­σια­σμό, χωρίς να οδηγούν σε εφη­συ­χα­σμό.

Το βήμα που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε πρέπει να συνε­χι­στεί με νέα δυνα­μική, κατά κλάδο, σε κάθε τόπο δου­λειάς. Καλούμε τα σωμα­τεία του νησιού με μεγα­λύ­τερη επιμονή και απο­φα­σι­στι­κό­τητα να οργα­νώ­σουν συσκέ­ψεις και Γενικές Συνε­λεύ­σεις, να ενη­με­ρώ­σουν τους εργάτες και τις εργά­τριες, να μπουν μπροστά για να σηκωθεί άνεμος διεκ­δι­κή­σεων σε κάθε κλάδο και χώρο δου­λειάς, να παλέ­ψουμε για την επι­τυ­χία της απερ­γίας στις 27 του Νοέμβρη.

Γιατί το μέλλον της εργα­τι­κής οικο­γέ­νειας δε μπορεί να είναι η φτώχεια, η ανεργία, η εξα­θλί­ωση, η μόνιμη ανα­σφά­λεια. Δε μπορεί κάθε μέρα να βασα­νί­ζε­ται, για να σωθούν τα κέρδη των εκμε­ταλ­λευ­τών, των μεγάλων επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομίλων.

Η ανά­πτυξη που επι­κα­λού­νται και επι­διώ­κουν, θα φέρει σίγουρα νέα κέρδη για τους λίγους και για τους πολλούς θα συνε­χί­ζε­ται η ανέχεια, η ζωή με ψίχουλα. O κρα­τι­κός προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός για το 2015 κινεί­ται σε αυτό το πλαίσιο, ανα­κα­τα­νέ­μει ψίχουλα κόβο­ντας σημα­ντικά κον­δύ­λια για την προ­στα­σία της εργα­τι­κής οικο­γέ­νειας, θεωρεί δυσβά­στα­κτο κόστος τις αυξή­σεις στους μισθούς και στις συντά­ξεις.

Η ενί­σχυση της κερ­δο­φο­ρίας των βιο­μη­χά­νων, των εφο­πλι­στών, των μεγάλων επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομίλων, δε θα ανα­κου­φί­σει τους εργα­ζό­με­νους από τον εφιάλτη της ανερ­γίας, το σάρωμα των μισθών και των συντά­ξεων, τη φορο­λο­γία και την ακρί­βεια. Η τωρινή, μεγάλη κερ­δο­φο­ρία για τους μεγα­λο­ξε­νο­δό­χους στον κλάδο του του­ρι­σμού και η ακόμα πιο μεγάλη επι­δεί­νωση στις εργα­σια­κές σχέσεις και τους μισθούς για τους εργα­ζό­με­νους, είναι χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα πώς εννοούν την ανά­καμψη.

Να στα­μα­τή­σουμε την αρπαγή του μόχθου μας!

Ουσια­στι­κές αυξή­σεις παντού! Είναι στο χέρι μας!

Εδώ και τώρα:ΥΠΟΓΡΑΦΗ Εθνικής Γενικής Συλ­λο­γι­κής Σύμ­βα­σης με επα­να­φορά στα 751 ευρώ για όσους αμεί­βο­νται με το βασικό μισθό, ως ελά­χι­στη βάση για αυξή­σεις στους κατώ­τα­τους μισθούς. Να επα­νέλ­θουν οι κατώ­τε­ροι κλα­δι­κοί μισθοί στα επίπεδα του 2009. Να καταρ­γη­θεί το αίσχος των άθλιων μισθών πείνας, των 586 και 511 ευρώ. Κανένας εργα­ζό­με­νος χωρίς συλ­λο­γική σύμβαση. Να βάλουμε τέρμα στη σύγ­χρονη γκι­λο­τίνα των ατο­μι­κών συμ­βά­σεων. Να καταρ­γη­θούν άμεσα όλοι οι αντερ­γα­τι­κοί νομοί που τσα­κί­ζουν τις συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις. Να απο­κα­τα­στα­θούν οι στα­θε­ρές εργα­σια­κές σχέσεις.

Καμία νέα παρέμ­βαση στο κοι­νω­νι­κο­α­σφα­λι­στικό σύστημα.

Είναι ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ!

Εδώ και τώρα: Κάλυψη των απω­λειών και πλήρη κρατική εγγύηση όλων των συντά­ξεων και των παροχών. Τα έχουν πλη­ρώ­σει οι εργα­ζό­με­νοι με το παρα­πάνω! Να καλυ­φθούν άμεσα όλες οι ανάγκες των Ταμείων από το κράτος και τη μεγα­λο­ερ­γο­δο­σία. Κατάρ­γηση όλων των αντια­σφα­λι­στι­κών νόμων και των εφαρ­μο­στι­κών νόμων που επη­ρε­ά­ζουν την Κοι­νω­νική Ασφά­λιση  και τις συντά­ξεις. Κατώ­τερη σύνταξη στα 600 ευρώ. Κανένας εργα­ζό­με­νος ανα­σφά­λι­στος. Άμεση απο­κα­τά­σταση των απω­λειών, της 13ης και 14ης σύντα­ξης.

Να μπει τέρμα στον εφιάλτη της ανερ­γίας!

Εδώ και τώρα:Κάλυψη ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ για όσο διαρκεί η ανεργία. Επίδομα ανερ­γίας στα 600 ευρώ. Το διά­στημα της ανερ­γίας να ανα­γνω­ρί­ζε­ται ως συντά­ξι­μος χρόνος χωρίς επι­βά­ρυνση των ανέργων. Να βαρύ­νο­νται το κράτος και οι εργο­δό­τες. Να στα­μα­τή­σει το σκλα­βο­πά­ζαρο των προ­γραμ­μά­των απα­σχό­λη­σης

Να μην ανε­χτούμε τις συν­θή­κες της σύγ­χρο­νης εξα­θλί­ω­σης!

Να μην περι­μέ­νουμε Σωτήρες.

Από τη δράση μας, τους αγώνες μας, τις διεκ­δι­κή­σεις μας, εξαρ­τά­ται η “σωτηρία” μας, η αξιο­πρε­πής ζωή, η μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώ­ματα. Να απορ­ρί­ψουμε την αυτα­πάτη ότι αν αλλά­ξουν οι δια­χει­ρι­στές στην κυβέρ­νηση θα γίνει πιο ανθρώ­πινο το εκμε­ταλ­λευ­τικό σύστημα, πως θα γυρίσει ο τροχός. Η αναμονή, η ενα­πό­θεση ελπίδας σε κυβερ­νη­τι­κές εναλ­λα­γές απο­δεί­χτηκε πως δε φέρνει πίσω κατα­κτή­σεις. Η αδρά­νεια, η καθυ­στέ­ρηση δημιουρ­γεί νέες υπο­χω­ρή­σεις, νέες απώ­λειες, στα­θε­ρο­ποιεί­ται η φτώχεια και η εξα­θλί­ωση.

Να σπά­σουμε τα δεσμά της σύγ­χρο­νης σκλα­βιάς!

Οποια­δή­ποτε πρα­σι­νο­μπλέ ή ροζ δια­πραγ­μά­τευση στα πλαίσια της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, θα μας φορ­τώ­νει με νέες δεσμεύ­σεις για αντι­λαϊκά μέτρα. Οι τωρινές υποσχέσεις-ψίχουλα κυβέρ­νη­σης και ΣΥΡΙΖΑ απο­δει­κνύ­ουν πως η στρα­τη­γική τους είναι ενιαία, προ­στα­τεύ­ουν τον πλούτο των επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομίλων, δίνουν ώθηση για τη μεγα­λύ­τερη κερ­δο­φο­ρία τους και από την άλλη δίνουν φούσκες-αέρα στους εργα­ζό­με­νους.

Η ζωή με αποδοχή των δεσμεύ­σεων και του χρέους σημαί­νει ανεργία, φτώχεια, δυστυ­χία, μισή ζωή! Το εργατικό-λαϊκό κίνημα δε μπορεί να κάνει πίσω από το αίτημα για μονο­μερή δια­γραφή του χρέους, για κατάρ­γηση των μνη­μο­νίων και των δανεια­κών συμ­βά­σεων και απο­δέ­σμευση από την Ευρω­παϊκή Ένωση. Αλλιώς θα ζούμε κάτω από διαρκή «μνη­μό­νια».

Οι εργα­ζό­με­νοι είναι οι παρα­γω­γοί του πλούτου!

Αυτοί παρά­γουν, αυτοί κινούν τα εργο­στά­σια, τα λιμάνια, τις επι­χει­ρή­σεις.

Το μόνο ανα­γκαίο και ρεα­λι­στικό είναι ο παρα­γό­με­νος πλούτος να επι­στρέ­ψει στον παρα­γωγό του. Να κατευ­θυν­θεί για την ικα­νο­ποί­ηση των σύγ­χρο­νων αναγκών των εργα­ζο­μέ­νων, των λαϊκών στρω­μά­των.