Έξι εργοδοτικά βέτο στην επεκτασιμότητα των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων

Ισχυρές αντι­στά­σεις φαί­νε­ται πως υπάρ­χουν από εργο­δο­τι­κής πλευράς στην επε­κτα­σι­μό­τητα των κλα­δι­κών συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων, η οποία τέθηκε (με νομο­θε­τική πρω­το­βου­λία της κυβέρ­νη­σης) ξανά σε ισχύ μετά την έξοδο από το τρίτο Μνη­μό­νιο, δηλαδή από τις 20 Αυγού­στου και έπειτα.

Ασφα­λείς πλη­ρο­φο­ρίες του Capital.gr ανα­φέ­ρουν ότι στους κόλπους των οργα­νώ­σεων, κυρίως των μεγάλων επι­χει­ρή­σεων, ανα­πτύσ­σο­νται έντονα επι­χει­ρή­ματα σε βάρος της υπο­χρε­ω­τι­κής ισχύος των όρων των κλα­δι­κών συμ­βά­σεων και στα μη μέλη των κλα­δι­κών εργο­δο­τι­κών οργα­νώ­σεων.

Πιο συγκε­κρι­μένα, οι ίδιες πηγές ανα­φέ­ρουν πως στο εσω­τε­ρικό των εργο­δο­τι­κών οργα­νώ­σεων ανα­πτύσ­σε­ται η άποψη  πως πρώτα από όλα, δεν θα πρέπει να υπάρξει δυνα­τό­τητα επέ­κτα­σης στις ομοιε­παγ­γελ­μα­τι­κές συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις. Με άλλα λόγια, δεν θα πρέπει να είναι επε­κτά­σι­μοι οι όροι μίας συλ­λο­γι­κής σύμ­βα­σης που υπο­γρά­φει ένα σωμα­τείο εργα­ζο­μέ­νων με το ίδιο επάγ­γελμα με τους εργο­δό­τες.

Σημειώ­νε­ται πως οι ομοιο­ε­παγ­γελ­μα­τι­κές συμ­βά­σεις δια­φο­ρο­ποιού­νται από τις κλα­δι­κές στο ότι οι κλα­δι­κές αφορούν τους εργα­ζο­μέ­νους ενός ολό­κλη­ρου κλάδου (πχ εμπο­ρίου), ανε­ξάρ­τητα από το ακριβές αντι­κεί­μενο εργα­σίας κάθε κατη­γο­ρίας εργα­ζο­μέ­νων που απα­σχο­λού­νται στον κλάδο αυτό.

Αντί­θετα, οι ομοιο­ε­παγ­γελ­μα­τι­κές αφορούν μόνο τους εργα­ζο­μέ­νους με όμοιο επάγ­γελμα. Έτσι στον ίδιο κλάδο συνυ­πάρ­χουν πολλές δια­φο­ρε­τι­κές μεταξύ τους ομάδες εργα­ζο­μέ­νων με το ίδιο επάγ­γελμα, οι οποίες μπορούν να υπο­γρά­φουν ξεχω­ρι­στές συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις. Μάλιστα, οι ομοιο­ε­παγ­γελ­μα­τι­κές συμ­βά­σεις προ­βλέ­πουν αμοιβές υψη­λό­τε­ρες από εκείνες που προ­βλέ­πουν οι κλα­δι­κές.

Παράλ­ληλα, σημα­ντική μερίδα εργο­δο­τών τάσ­σε­ται ενάντια στην επέ­κταση των διαι­τη­τι­κών απο­φά­σεων, δηλαδή στις απο­φά­σεις του Οργα­νι­σμού Μεσο­λά­βη­σης και Διαι­τη­σίας οι οποίες καθί­στα­νται υπο­χρε­ω­τι­κές.

Εξάλλου, οι επι­χει­ρη­μα­τίες επι­μέ­νουν στην απα­ρέ­γκλιτη τήρηση της ρήτρας “αντι­προ­σω­πευ­τι­κό­τη­τας” των κλα­δι­κών συμ­βά­σεων. Δηλαδή πιστεύ­ουν πως πρέπει να  δια­σφα­λί­ζε­ται πως  πράγ­ματι το 51% των εργα­ζο­μέ­νων ενός κλάδου απα­σχο­λεί­ται στις επι­χει­ρή­σεις που είναι μέλη της εργο­δο­τι­κής οργά­νω­σης, η οποία υπο­γρά­φει μία κλαδική συλ­λο­γική σύμβαση, προ­κει­μέ­νου να είναι υπο­χρε­ω­τι­κοί οι όροι της και στα μη μέλη της εργο­δο­τι­κής οργά­νω­σης.

Επίσης, θα πρέπει να υπάρχει συμ­φω­νία και των εργο­δο­τών στην επέ­κταση ισχύος μίας κλα­δι­κής σύμ­βα­σης, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές.

Τέλος, είναι επι­θυ­μητή από πολλές επι­χει­ρή­σεις, η δυνα­τό­τητα εξαί­ρε­σης τους από τους όρους μίας κλα­δι­κής συλ­λο­γι­κής σύμ­βα­σης.

πηγή capital.gr

Συντά­κτης Δημή­τρης Κατσα­γά­νης