Στο Αυτόφωρο επιχειρηματίας του Αρχαγγέλου μετά από μήνυση της Εκκλησιαστικής Επιτροπής για συκοφαντική δυσφήμιση

• Σύλληψη κατόπιν εντολής της Εισαγ­γε­λέως Υπη­ρε­σίας, αναβολή για εκδί­καση σήμερα 4 Σεπτεμ­βρίου 2025 • Στο επί­κε­ντρο φυλ­λά­δια, παλαιές μισθώ­σεις και η νομι­μό­τητα βιβλιο­πω­λείου της Μονής

Μια υπόθεση που ταλα­νί­ζει επί χρόνια την τοπική κοι­νω­νία του Αρχαγ­γέ­λου Ρόδου επα­νέρ­χε­ται σήμερα στο προ­σκή­νιο της ποι­νι­κής δικαιο­σύ­νης. Επι­χει­ρη­μα­τίας της περιο­χής συνε­λή­φθη στο πλαίσιο του Αυτο­φώ­ρου, ύστερα από μήνυση της Εκκλη­σια­στι­κής Επι­τρο­πής της Ιεράς Μονής Πανα­γίας Τσα­μπί­κας, με αφορμή τη διανομή φυλ­λα­δίων που η Επι­τροπή χαρα­κτη­ρί­ζει ψευδή και συκο­φα­ντικά.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος παρα­πέμ­φθηκε στο Αυτό­φωρο Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, όπου ζήτησε και έλαβε προ­θε­σμία για σήμερα, Πέμπτη 4 Σεπτεμ­βρίου 2025. Την υπε­ρά­σπισή του έχει ανα­λά­βει ο δικη­γό­ρος κ. Κυριά­κος Παπα­βα­σι­λείου, ενώ την Εκκλη­σια­στική Επι­τροπή εκπρο­σω­πεί η δικη­γό­ρος κ. Καίτη Πιλα­τέρη.

Τα καταγ­γελ­λό­μενα αδι­κή­ματα τελέ­στη­καν «για πολ­λο­στή φορά» με τη διανομή φυλ­λα­δίων την 3η Σεπτεμ­βρίου 2025, περί τις 12:00, πλησίον της Μονής της Πανα­γίας Τσα­μπί­κας «της Ψηλής».

Σύμφωνα με το ιστο­ρικό που παρα­τί­θε­ται στην έγκληση, ο εγκα­λού­με­νος είναι μισθω­τής από το 1993 απο­θή­κης–κατα­στή­μα­τος ιδιο­κτη­σίας της Μονής, σε σημείο λίγο πριν τα σκα­λο­πά­τια προς το καθί­δρυμα. Το μίσθιο προ­ο­ρι­ζό­ταν απο­κλει­στικά για εστίαση, όρος που επα­να­βε­βαιώ­θηκε στο ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό της 15ης Αυγού­στου 2009. Η Εκκλη­σια­στική Επι­τροπή υπο­στη­ρί­ζει ότι ο μισθω­τής κατα­σκεύ­ασε και λει­τουρ­γεί παρα­νό­μως δύο εκθε­τή­ρια εκκλη­σια­στι­κών ειδών, κατά παρά­βαση των όρων της μίσθω­σης.

Από την άλλη, η ίδια η Μονή, ήδη από το 2009, ίδρυσε κατά­στημα λια­νι­κού εμπο­ρίου (βιβλιο­πω­λείο) στην «Κάτω» Τσα­μπίκα, και το 2015 δημιούρ­γησε υπο­κα­τά­στημα στην «Ψηλή», εντός στε­γα­σμέ­νου κελιού περίπου 8 τ.μ., όπου εκτί­θε­νται εικόνες και εκκλη­σια­στικά βιβλία.

Η Επι­τροπή επι­μέ­νει ότι το υπο­κα­τά­στημα λει­τουρ­γεί νομίμως, χωρίς να απαι­τεί­ται άδεια υπαί­θριου εμπο­ρίου, επί τη βάσει βεβαί­ω­σης της αρμό­διας υπη­ρε­σίας της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου και δηλώ­σεων στη Δ.Ο.Υ. Ρόδου.

Τα επίμαχα φυλ­λά­δια και οι αιτιά­σεις περί συκο­φα­ντίας

Κρίσιμο στοι­χείο της νέας μήνυσης είναι η διανομή φυλ­λα­δίων στα ελλη­νικά και τα αγγλικά, με τα οποία, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται η Εκκλη­σια­στική Επι­τροπή, απο­δί­δο­νται σε πρόσωπα της διοί­κη­σης της Μονής πράξεις και κίνητρα που πλήτ­τουν την τιμή και την υπόληψή τους. Ειδι­κό­τερα, τα κείμενα ανα­φέ­ρουν ότι «απο­φά­σι­σαν και έκλει­σαν τις τουα­λέ­τες στην Παναγιά Τσα­μπίκα την Ψηλή» και ότι «το έριξαν στον οίκο εμπο­ρίου», επα­να­λαμ­βά­νο­ντας, με έμφαση τύπου συν­θή­μα­τος, εκκλή­σεις ντροπής.

Η Εκκλη­σια­στική Επι­τροπή αντι­κρούει ότι τα απο­χω­ρη­τή­ρια παρα­μέ­νουν μονίμως ανοικτά και ότι έχει οριστεί εργα­ζό­με­νος ο οποίος μεριμνά για τον καθα­ρι­σμό, τις προ­μή­θειες και το γέμισμα της δεξα­με­νής που τρο­φο­δο­τεί τα απο­χω­ρη­τή­ρια με νερό. Ως προς τη μομφή περί «οίκου εμπο­ρίου», η Επι­τροπή επι­κα­λεί­ται την καθιε­ρω­μένη πρα­κτική πώλησης εκκλη­σια­στι­κών ειδών σε γνωστές μονές ανά την Ελλάδα και επι­μέ­νει στη νομι­μό­τητα της λει­τουρ­γίας του βιβλιο­πω­λείου.

Πέραν της τρέ­χου­σας αυτό­φω­ρης δια­δι­κα­σίας, το υλικό της μήνυσης παρα­πέ­μπει σε πολυετή αντι­δι­κία, με σταθ­μούς τα ασφα­λι­στικά μέτρα του 2016 και την τακτική αγωγή του 2018, αμφό­τερα από τον σημε­ρινό κατη­γο­ρού­μενο.

Η αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων απορ­ρί­φθηκε με την υπ’ αριθ. 229/2016 απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, η οποία δέχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι δεν πιθα­νο­λο­γή­θηκε μείωση πελα­τείας του αιτού­ντος, ότι το εκθε­τή­ριο της Μονής λει­τουρ­γεί σύννομα και ότι η μονο­πω­λιακή άσκηση συγκε­κρι­μέ­νης δρα­στη­ριό­τη­τας από το 1996 θα αντέ­κειτο στον υγιή αντα­γω­νι­σμό. Η δε τακτική αγωγή απορ­ρί­φθηκε με την υπ’ αριθ. 95/2019 απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, λόγω ουσια­στι­κής αβα­σι­μό­τη­τας.

Στο κατα­τε­θει­μένο κείμενο απα­ριθ­μού­νται σειρά προη­γού­με­νων εγκλή­σεων για ομοει­δείς πράξεις (πανό, φυλ­λά­δια κ.ο.κ.).

Η Μονή της Πανα­γίας Τσα­μπί­κας, από τα γνω­στό­τερα προ­σκυ­νή­ματα της Δωδε­κα­νή­σου, συγκε­ντρώ­νει καθη­με­ρινά πλήθος πιστών και επι­σκε­πτών. Η παρούσα διαμάχη δεν είναι απλώς μια ιδιω­τική αντι­δι­κία, αλλά άπτεται της εικόνας και της εύρυθ­μης λει­τουρ­γίας ενός τόπου με έντονο θρη­σκευ­τικό, κοι­νω­νικό και του­ρι­στικό απο­τύ­πωμα. Η απο­σα­φή­νιση των ορίων μεταξύ θρη­σκευ­τι­κής απο­στο­λής και εμπο­ρι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, ο σεβα­σμός των όρων μίσθω­σης και η προ­στα­σία της προ­σω­πι­κό­τη­τας των εμπλε­κο­μέ­νων συνι­στούν πυρήνα της δημό­σιας συζή­τη­σης γύρω από την υπόθεση αυτή.