Η Ρόδος αντιμέτωπη με το μέλλον της

Είναι προ­φα­νές πως η τε­ρά­στια κα­τα­στρο­φή που συ­ντε­λέ­στη­κε στο νησί μας, δια­μορ­φώ­νει νέα δε­δο­μέ­να στις επερ­χό­με­νες δη­μο­τι­κές εκλο­γές.

Αν λίγες ημέ­ρες πριν η δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση πε­ρι­στρε­φό­ταν γύρω από ζη­τή­μα­τα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας και απλής δια­χεί­ρι­σης, σή­με­ρα έχει λάβει τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά και εντο­πί­ζε­ται στο αύριο. Ένα αύριο γε­μά­το προ­κλή­σεις αλλά και υψη­λές απαι­τή­σεις.

Κάθε απρό­σμε­νο τρα­γι­κό γε­γο­νός συ­νο­δεύ­ε­ται από θλίψη, οργή, θυμό, ανα­ζή­τη­ση ευ­θυ­νών και κάθε λογής ακραί­ες συ­μπε­ρι­φο­ρές.

Συ­μπε­ρι­φο­ρές που πολ­λές φορές κα­θο­δη­γού­νται από επι­τή­δειους, με μο­να­δι­κό όφε­λος την απο­κό­μι­ση πρό­σκαι­ρου οφέ­λους. Ανέ­κα­θεν τα θολά νερά ήταν ελ­κυ­στι­κά για αλί­ευ­ση ψήφων, από αυ­τούς που δεν είχαν πο­λι­τι­κό λόγο και λει­τουρ­γού­σαν στη λο­γι­κή των γε­νι­κεύ­σε­ων.

Γε­νι­κεύ­σεις που ακρο­βα­τούν με έναν ιδιό­τυ­πο λαϊ­κι­σμό, τον οποίο στη χώρα μας έχου­με βιώ­σει στο πετσί μας με τα γνω­στά τρα­γι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα.

Μπο­ρού­με όμως έτσι να πο­ρευ­τού­με στο μέλ­λον;

Σαφώς όχι, αφού η επό­με­νη μέρα είναι συ­νυ­φα­σμέ­νη με την ευ­θύ­νη της ανα­γέν­νη­σης και της επα­νεκ­κί­νη­σης του νη­σιού.

Όχι μόνο για όσα πρέ­πει να γί­νουν και να επου­λω­θούν οι πλη­γές της κα­τα­στρο­φής σε κάθε τομέα, αλλά και για να γί­νουν άμεσα όσα σε βάθος χρό­νου ήταν προ­γραμ­μα­τι­σμέ­να και δεν έχουν πλέον πί­στω­ση χρό­νου.

Η ευ­θύ­νη και οι προ­κλή­σεις του επό­με­νου δη­μάρ­χου της Ρόδου ξε­φεύ­γουν από τα τε­τριμ­μέ­να χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ενός δια­χει­ρι­στή, ή ενός φέ­ρελ­πι νε­α­ρού, που ανα­ζη­τά την κα­τα­ξί­ω­ση μέσα από την ενα­σχό­λη­ση με την αυ­το­διοί­κη­ση. Όπως επί­σης ξε­φεύ­γουν και από τη λο­γι­κή ενός φω­να­κλά «επα­να­στά­τη», με τε­θλα­σμέ­νη, επι­κίν­δυ­νη πο­ρεία και ιδιό­μορ­φα κί­νη­τρα.

Ο Δή­μαρ­χος της επό­με­νης πε­να­τε­τί­ας οφεί­λει να είναι προ­σω­πι­κό­τη­τα με κύρος, ηγε­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, εμπει­ρία απο­δε­δειγ­μέ­νη, διεκ­δι­κη­τι­κός.

Δεν αρκεί να θέλει αλλά και να μπο­ρεί να οδη­γή­σει τη Ρόδο στο μέλ­λον που της αρ­μό­ζει. Και όλοι εμείς πλέον αντι­μέ­τω­ποι με την ωρι­μό­τη­τά μας και την ευ­θύ­νη μας απέ­να­ντι στα παι­διά μας.