Αναγκαιότητα και ελευθερία

Ωραία όλα αυτά τα ρε­πορ­τάζ από τα κα­νά­λια και τα social media, για τους του­ρί­στες που δη­λώ­νουν εν­θου­σια­σμέ­νοι, τη θά­λασ­σα και τις ονει­ρε­μέ­νες βόλ­τες στα σο­κά­κια των νη­σιών. Όπως ωραί­ες και όλες αυτές οι ευοί­ω­νες προ­βλέ­ψεις για την εξέ­λι­ξη της του­ρι­στι­κής σεζόν, με αρ­κε­τούς να πα­νη­γυ­ρί­ζουν ήδη, για το γε­γο­νός ότι η χρο­νιά θα είναι κα­λύ­τε­ρη ακόμα και από τη χρο­νιά-ρεκόρ του 2019. Όμως, όλη αυτή είναι η μισή αλή­θεια. Διότι η άλλη μισή είναι, ότι πλέον η κα­τά­στα­ση για τους ντό­πιους του­ρι­στι­κών προ­ο­ρι­σμών, έχει γίνει αφό­ρη­τη και ανυ­πό­φο­ρη. Δια­κο­πές νερού, προ­βλή­μα­τα στο απο­χε­τευ­τι­κό δί­κτυο, συ­χνές δια­κο­πές ρεύ­μα­τος, ανα­χρο­νι­στι­κή δια­χεί­ρι­ση απορ­ριμ­μά­των, κυ­κλο­φο­ρια­κό κομ­φού­ζιο, απου­σία χώρων στάθ­μευ­σης υπο­τυ­πώ­δεις υγειο­νο­μι­κές υπη­ρε­σί­ες, προ­βλή­μα­τα κα­θα­ριό­τη­τας, ηχο­ρύ­παν­ση, δύ­σκο­λη πρό­σβα­ση στις πα­ρα­λί­ες, με τις πιο όμορ­φες να έχουν δοθεί για εκ­με­τάλ­λευ­ση σε ιδιώ­τες και σε άλλες να γί­νε­ται της…πα­ρά­γκας. Του­ρι­στι­κοί προ­ο­ρι­σμοί που δεν σέ­βο­νται  τους κα­τοί­κους τους, που η ζωή τους ιδιαί­τε­ρα το κα­λο­καί­ρι, έχει με­τα­τρα­πεί σε κό­λα­ση. Νησιά που κιν­δυ­νεύ­ουν να απω­λέ­σουν κάθε τι αυ­θε­ντι­κό. Το αυ­θε­ντι­κό έγινε γρα­φι­κό και το γρα­φι­κό «in». Κι ένας κό­σμος «εύ­πο­ρων» που  αγο­ρά­ζουν σπί­τια και ερη­μο­τό­πια με ωραία θέα, για να χτί­σουν, χωρίς στοι­χειώ­δεις υπο­δο­μές, που ανα­κα­λύ­πτουν το «παρ­θέ­νο», επει­δή βα­ρέ­θη­καν την Μύ­κο­νο. Νησιά, όπου όροι όπως «βιώ­σι­μος του­ρι­σμός», φα­ντά­ζουν ως κα­κό­γου­στο αστείο. Νησιά, όπου θα έπρε­πε, να είχαν λη­φθεί δρα­στι­κά μέτρα από εχθές. Νησιά, που υπε­ρα­να­πτύσ­σο­νται, χωρίς να έχουν βελ­τιώ­σει τις υπο­δο­μές τους. Ο κα­θέ­νας κάνει ότι μπο­ρεί για να γίνει πλού­σιος, μέσα σε ένα κα­λο­καί­ρι. Αυτό συ­νε­πά­γε­ται αρ­πα­κτι­κό­τη­τα και έλ­λει­ψη σε­βα­σμού προς το πε­ρι­βάλ­λον. Oπως έγρα­ψε πρό­σφα­τα ο ποι­η­τής Γιώρ­γος Μπλά­νας: «Το κα­λο­καί­ρι είναι η ανα­γκαιό­τη­τα με­τα­μορ­φω­μέ­νη σε ελευ­θε­ρία. Το ζή­τη­μα είναι τι πε­ρι­μέ­νεις από την ανα­γκαιό­τη­τα και τι από την ελευ­θε­ρία». Αυτό δεν ξέρω ποιος μπο­ρεί να το απα­ντή­σει, να το δια­πραγ­μα­τευ­τεί ή να το δια­χει­ρι­στεί, έτσι ώστε τα νησιά το κα­λο­καί­ρι να μην είναι μόνο μία του­ρι­στι­κή μπόρα και μία επι­χει­ρη­μα­τι­κή έκρη­ξη αλλά και μία εμπει­ρία μο­να­δι­κή, μια κα­λο­και­ρι­νή υπέρ­βα­ση που σου δίνει την ευ­και­ρία να ενω­θείς με τον αλη­θι­νό σου εαυτό ή έστω, με τον ου­ρα­νό…