Υπερόπλο

Άλλη μια συζή­τηση για το εκλο­γικό σύστημα, ενόψει της κατά­θε­σης του προ­γράμ­μα­τος «Κλει­σθέ­νης Ι» στη Βουλή. Τόσα χρόνια η ίδια εξα­ντλη­τική συζή­τηση. Σε ποικίλα fora. Χωρίς απο­τέ­λε­σμα πάντα. Προ­φα­νώς.  γιατί «Το εκλο­γικό σύστημα απο­τε­λεί τον πιο εξει­δι­κευ­μένο χει­ρα­γω­γικό μηχα­νι­σμό της πολι­τι­κής»  όπως έλεγε ο Ιταλός δια­νοη­τής Τζιο­βάνι Σαρτόρι. «Εξει­δι­κευ­μέ­νος επειδή είναι δύσκολο να τον κατα­λά­βεις και χει­ρα­γω­γι­κός γιατί κάποιον εξυ­πη­ρε­τεί»  Και τα δύο (ιδίως το τελευ­ταίο) απο­τυ­πώ­νο­νται στην τεχνική της απο­νο­μής των εδρών, αφού έχει απο­δει­χθεί πως ένα bonus της τάξης των 50 εδρών είναι πρω­το­φα­νές έως «σκαν­δα­λώ­δες» όσον αφορά στην αλλοί­ωση του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος και της ψήφου των πολιτών. Στην Ελλάδα, από τη Μετα­πο­λί­τευση μέχρι σήμερα ο εκλο­γι­κός νόμος έζησε επτά ζωές. Στο διά­στημα αυτών των 42 χρόνων εφαρ­μό­στη­καν επτά δια­φο­ρε­τικά εκλο­γικά συστή­ματα (1974, 1977, 1985, 1989, 1990, 2004, 2008). Ο αριθμός είναι αρκετά μεγάλος, αν ανα­λο­γι­στεί κανείς ότι συνο­λικά στην ιστορία της χώρας έχουν εφαρ­μο­στεί περίπου δεκα­τέσ­σερα. Η μορφή του εκλο­γι­κού συστή­μα­τος λει­τουρ­γούσε σχεδόν πάντα ως πεδίο δια­μά­χης και αντι­πα­ρά­θε­σης μεταξύ των πολι­τι­κών κομ­μά­των αλλά και ως «υπε­ρό­πλο» στα χέρια των κυβερ­νή­σεων.