Τσάι και συμπάθεια

«Το πρό­βλημα είναι υπαρκτό, η κυβέρ­νηση το ανα­γνω­ρί­ζει». «Κατα­λα­βαί­νουμε την πίεση των πολιτών,  η κυβέρ­νηση κάνει ό,τι καλύ­τερο μπορεί να γίνει.» «Για το πρό­βλημα φταίνε οι εξω­γε­νείς παρά­γο­ντες, όπως ο πόλεμος στην Ουκρα­νία, οι Χιούθι, οι πολυ­ε­θνι­κές ή η κλι­μα­τική κρίση» Είναι μερικές από τις φράσεις που ακούμε από κυβερ­νη­τικά στελέχη, π.χ. για το θέμα της ακρί­βειας, αλλά και για πολλά άλλα θέματα της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Η τακτική της παρα­δο­χής προ­βλη­μά­των και κυβερ­νη­τι­κών αστο­χιών καθιστά σαφώς πιο αξιό­πι­στο τον κυβερ­νη­τικό λόγο αφού δημιουρ­γεί -ή απο­σκο­πεί στο να δημιουργήσει- την αίσθηση ότι η εξουσία ακούει τα παρά­πονα του πολίτη και βρί­σκε­ται σε διάλογο μαζί του. Ο Κυρ. Μητσο­τά­κης, δεν αρνεί­ται την ύπαρξη των μεγάλων κοι­νω­νι­κών προ­βλη­μά­των. Πολλές φορές μάλιστα δεν αρνεί­ται ούτε αστο­χίες της κυβέρ­νη­σης, στις περι­πτώ­σεις που η κοι­νω­νική δυσα­ρέ­σκεια για ένα θέμα έχει διο­γκω­θεί. Εξυπνη επι­κοι­νω­νιακή τακτική λένε οι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι, ιδιαί­τερα όταν ο Κασ­σε­λά­κης και ο Ανδρου­λά­κης δεν μπορούν να πείσουν τους πολίτες ότι απο­τε­λούν μια αξιό­πι­στη εναλ­λα­κτική λύση. Το πρό­βλημα όμως για τους πολίτες είναι ότι με την καλή επι­κοι­νω­νία δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται για παρά­δειγμα η ακρί­βεια, το κυριό­τερο πρό­βλημα που απα­σχο­λεί…