“Την ύστατη ώρα, μια έκκληση για οικονομική λογική και ανθρωπιά”-Επιστολή κορυφαίων οικονομολόγων

Έκκληση στους πιστω­τές υπέρ της Ελλάδας, με το μήνυμα «Λογική και Ανθρω­πιά» απευ­θύ­νουν κορυ­φαίοι οικο­νο­μο­λό­γοι απ’ όλον τον κόσμο με ανοιχτή επι­στολή τους στους Financial Times. Την επι­στολή, με τον τίτλο «Την ύστατη ώρα, μια έκκληση για οικο­νο­μική λογική και ανθρω­πιά», συνυ­πο­γρά­φουν μεταξύ άλλων ο νομπε­λί­στας Τζόζεφ Στί­γκλιτζ, ο γάλλος οικο­νο­μο­λό­γος Τομάς Πικετί, ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός της Ιταλίας Μάσιμο ντ΄Αλέμα και ο αμε­ρι­κα­νός Τζέημς Γκαλ­μπρέηθ. Ακο­λου­θεί η επι­στολή:

«Την ύστατη ώρα, μια έκκληση για οικο­νο­μική λογική και ανθρω­πιά»

Κύριε, το μέλλον της ΕΕ δια­κυ­βεύ­ε­ται στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστω­τές της, η οποία τώρα φθάνει στο απο­κο­ρύ­φωμά της. Για να απο­τρα­πεί η απο­τυ­χία, χρειά­ζο­νται υπο­χω­ρή­σει και από τις δύο πλευρές. Από την πλευρά της ΕΕ, ανοχή και χρη­μα­το­δό­τηση για την προ­ώ­θηση διαρ­θρω­τι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σεων και οικο­νο­μι­κής ανά­καμ­ψης, και για την προ­ά­σπιση της ενό­τη­τας της ευρω­ζώ­νης. Από την Ελλάδα, αξιό­πι­στες δεσμεύ­σεις που θα δεί­χνουν πως, παρ’ ότι τάσ­σε­ται κατά της λιτό­τη­τας, στη­ρί­ζει τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις και επι­θυ­μεί να παίξει έναν θετικό ρόλο στην ΕΕ.

Σε μια επι­στολή προς τους FT τον Ιανουά­ριο, αρκετοί από εμάς έλεγαν: «Πιστεύ­ουμε ότι είναι σημα­ντικο αν δια­χω­ρί­σουμε τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις απο τη λιτό­τητα: το να κατα­δι­κά­ζουμε τη λιτό­τητα δεν σημαί­νει ότι είμαστε αντι-μεταρρυθμιστές». Εξι μήνες μετά, μας προ­κα­λεί τρόμο το γεγονός ότι η λιτό­τητα υπο­νο­μεύει τις βασικές μεταρ­ρυθ­μί­σεις του ΣΥΡΙΖΑ, για τις οποίες οι ηγέτες της ΕΕ θα έπρεπε να συνερ­γά­ζο­νται με την ελλη­νική κυβέρ­νηση: περισ­σό­τερο απ’ όλα για να αντι­με­τω­πι­στεί η φορο­δια­φυγή και η δια­φθορά.

Η λιτό­τητα μειώνει κάθετα τα έσοδα από τις φορο­λο­γι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, και περιο­ρί­ζει τα περι­θώ­ρια για να γίνει η δημόσια διοί­κηση απο­δο­τική και κοι­νω­νικά απο­τε­λε­σμα­τική. Και οι συνε­χείς υπα­να­χω­ρή­σεις που απαι­τού­νται από την κυβέρ­νηση σημαί­νουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κιν­δυ­νεύει να χάσει την πολι­τική υπο­στή­ριξη και, ως εκ τούτου την ικα­νό­τητα να εφαρ­μό­σει το μεταρ­ρυθ­μι­στικό πρό­γραμμα που θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Είναι λάθος να ζητεί­ται από την Ελλάδα να δεσμευ­τεί σε ένα παλαιό πρό­γραμμα το οποίο έχει πασι­φα­νώς απο­τύ­χει, έχει απορ­ρι­φθεί από τους έλληνες ψηφο­φό­ρους και το οποίο μεγάλος αριθμός οικο­νο­μο­λό­γων (συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων ημών) θεωρεί ότι ήταν σε λάθος κατεύ­θυνση εξ αρχής.

Είναι σαφές πως μια ανα­θε­ω­ρη­μένη, μακρο­πρό­θε­σμη συμ­φω­νία με τους θεσμούς των πιστω­τών είναι ανα­γκαία: Δια­φο­ρε­τικά η χρε­ο­κο­πία είναι ανα­πό­φευ­κτη και κάτι τέτοιο θα επι­φέ­ρει μεγά­λους κιν­δύ­νους στις οικο­νο­μίες όλης της Ευρώπης και του κόσμου, ακόμη και για το ίδιο το ευρω­παϊκό εγχεί­ρημα της ευρω­ζώ­νης το οποίο υπο­τί­θε­ται πως πρέπει να ενι­σχυ­θεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μονα­δική ελπίδα για νομι­μό­τητα στην Ελλάδα. Μια απο­τυ­χία να επι­τευ­χθεί συμ­βι­βα­σμός θα υπνο­μεύ­σει τη δημο­κρα­τία και θα οδη­γή­σει σε ακόμη πιο ριζο­σα­πα­στι­κές και δυσλει­τουρ­γι­κές προ­κλή­σεις, θεμε­λειω­δώς εχθρι­κές προς την ΕΕ.

Σκε­φτείτε, από την άλλη πλευρά, μια ταχεία κίνηση προς ένα θετικό πρό­γραμμα για την ανά­καμψη στην Ελλάδα (και στην ΕΕ ως σύνολο), με τη χρήση της μαζικής οικο­νο­μι­κής ισχύος της ευρω­ζώ­νης για να προ­ω­θη­θεί η ανά­πτυξη, να δια­σω­θούν οι νέοι Ευρω­παίοι από την μαζική ανεργία, με μέτρα τα οποία θα ενί­σχυαν την απα­σχό­ληση σήμερα και την ανά­πτυξη στο μέλλον. Και τα δύο αυτά βήματα θα μετα­μόρ­φω­ναν την οικο­νο­μική δυνα­μική της ΕΕ και θα την καθι­στού­σαν για μια ακομη φορά πηγή υπε­ρη­φά­νειας για τους ευρω­παί­ους πολίτες.

Η μετα­χεί­ριση της Ελλάδας θα στείλει ένα μήνυμα σε όλους τους εταί­ρους της στην ευρω­ζώνη. Όπως και το σχέδιο Μάρσαλ, ας είναι αυτή η μετα­χεί­ριση μια συμπε­ρι­φορά ελπίδας κι όχι απελ­πι­σίας.