Politico – H λίστα 12 Γερμανών που «έπαιξαν» με τη Ρωσία – Πρώτη η Μέρκελ

Την ώρα που ο πόλεμος στην Ουκρα­νία μαί­νε­ται εδώ και περίπου 2,5 μήνες, το κατε­στη­μένο της Γερ­μα­νίας βρί­σκε­ται στη δίνη της εσω­στρέ­φειας και των αντε­γκλή­σεων για την πολι­τική που ακο­λου­θούσε εδώ και χρόνια το Βερο­λίνο έναντι της Μόσχας.

Μεσο­λά­βη­σαν χρόνια δια­λέ­ξεων στη Δύση ότι η περί­φημη «Οστ­πο­λι­τίκ» (πολι­τική προ­σέγ­γι­σης και οικο­νο­μι­κής αλλη­λε­ξάρ­τη­σης) ήταν το μόνο εργα­λείο που χρεια­ζό­ταν για να κρα­τη­θεί υπό έλεγχο η Ρωσία. Ωστόσο τώρα, γερ­μα­νοί πολι­τι­κοί, τα ΜΜΕ και η ακα­δη­μαϊκή ελίτ της χώρας ανα­ρω­τιού­νται: «Πώς κατα­φέ­ραμε να κάνουμε τόσο λάθος;».

Σπάνια η εμπι­στο­σύνη μιας χώρας στον εαυτό της και τη θέση της στον κόσμο έχει κατα­κερ­μα­τι­στεί τόσο πολύ από τη μια ημέρα στην άλλη.

Ο καγκε­λά­ριος Όλαφ Σολτς, σοσιαλ­δη­μο­κρά­της που δια­δέ­χθηκε την Άνγκελα Μέρκελ τον Δεκέμ­βριο, απά­ντησε στην απο­κή­ρυξη δεκα­ε­τιών γερ­μα­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, αφαι­ρώ­ντας ένα κεφά­λαιο από το «βιβλίο» της προ­κα­τό­χου του και ανα­κοι­νώ­νο­ντας μια δρα­μα­τική στροφή 180 μοιρών. Ονο­μά­στηκε «Zeitenwende» (ιστο­ρική αλλαγή), το σχέδιο περι­λάμ­βανε μια δέσμευση να δαπα­νη­θούν 100 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ για την άμυνα βρα­χυ­πρό­θε­σμα.

Ωστόσο, η Γερ­μα­νία δεν πούλησε την ψυχή της στη Ρωσία από τη μια μέρα στην άλλη. Ήταν μια δια­δι­κα­σία που κράτησε χρόνια, στο τέλος της οποίας ολό­κληρη η χώρα ήταν συνέ­νοχη.

Στη συνέ­χεια, θα δείτε μία λίστα που συνέ­ταξε το Politico με τα πρόσωπα και τα όργανα που ευθύ­νο­νται περισ­σό­τερο για την άστοχη προ­σέγ­γιση της Γερ­μα­νίας προς τη Ρωσία και τον ηγέτη της.

Άνγκελα Μέρκελ

Κανένας Γερ­μα­νός δεν είναι πιο υπεύ­θυ­νος για την κρίση στην Ουκρα­νία από τη Μέρκελ. Οι γελοιό­τη­τες του προ­κα­τό­χου της μπορεί να είχαν επι­σκιά­σει αυτήν την πραγ­μα­τι­κό­τητα στην αντί­ληψη του κοινού, αλλά τα γεγο­νότα μιλούν από μόνα τους. Ως καγκε­λά­ριος από το 2005 έως το 2021, η Μέρκελ ήταν η κινη­τή­ρια δύναμη πίσω από την άρνηση του ΝΑΤΟ να εγγυ­η­θεί ένταξη στην Ουκρα­νία. Ακόμη και μετά την εισβολή της Μόσχας στη Γεωργία, τον βάρβαρο βομ­βαρ­δι­σμό της Συρίας, την προ­σάρ­τηση της Κρι­μαίας, τον πόλεμο στο Ντον­μπάς, την κατάρ­ριψη του MH-17, τη δολο­φο­νία ενός Τσε­τσέ­νου αντάρ­τι­κου τύπου συμ­μο­ρίας στο κέντρο του Βερο­λί­νου και τη δηλη­τη­ρί­αση του Αλεξέι Ναβάλνι, η Μέρκελ επέ­μεινε ότι ο Πούτιν θα μπο­ρούσε να λογι­κευ­τεί.

Ήταν τόσο σίγουρη ότι η συνερ­γα­σία με τη Ρωσία ήταν ο δρόμος προς την ειρήνη που έδωσε το πράσινο φως στο αμφι­λε­γό­μενο έργο για τον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream 2 το 2015, παρά την κατοχή της Κρι­μαίας από τον Πούτιν και τον πόλεμο στην ανα­το­λική Ουκρα­νία. Από τότε που ξεκί­νησε ο τελευ­ταίος πόλεμος, η Μέρκελ έχει ουσια­στικά χαθεί. Τον περα­σμένο μήνα, είπε μέσω εκπρο­σώ­που ότι εμμένει στην απόφασή της το 2008 να εμπο­δί­σει την είσοδο της Ουκρα­νίας στο ΝΑΤΟ. Τελευ­ταία φορά εθεάθη να κάνει δια­κο­πές στην Τοσκάνη.

Φρανκ-Βάλτερ Σταϊν­μάιερ

Ένας μακρο­χρό­νια έμπι­στος του ντρο­πια­σμέ­νου πρώην καγκε­λα­ρίου Γκέρ­χαρντ Σρέντερ (βλ. παρα­κάτω), ο Σταϊν­μάιερ ήταν εξαρχής υπέρ­μα­χος της ενερ­γεια­κής συμ­μα­χίας της Γερ­μα­νίας με τη Ρωσία μέσω των αγωγών Nord Stream. Όπως πολλοί Σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες, ο Σταϊν­μάιερ υπο­στή­ριξε ότι το πρό­τζεκτ θα εγγυ­η­θεί την ειρήνη δημιουρ­γώ­ντας αμοι­βαία εξάρ­τηση μεταξύ Ρωσίας και Γερ­μα­νίας. Ως υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών υπό τη Μέρκελ, συνέ­χισε να πιέζει προς αυτήν τη γραμμή απέ­να­ντι στις ολοένα και πιο επι­θε­τι­κές ενέρ­γειες της Μόσχας.

Δια­δρα­μά­τισε επίσης βασικό ρόλο στην προ­σπά­θεια επι­βο­λής διπλω­μα­τι­κών λύσεων στην Ουκρα­νία, με πιο αξιο­ση­μεί­ωτη τη λεγό­μενη «Φόρ­μουλα Σταϊν­μάιερ», η οποία θα είχε εδραιώ­σει την επιρροή της Ρωσίας στη χώρα. Τώρα, ο πρό­ε­δρος της Γερ­μα­νίας, Σταϊν­μάιερ ανα­γνώ­ρισε πρό­σφατα ότι έκανε λάθος που υπο­στή­ριξε τον Nord Stream και ότι είχε κάνει λαν­θα­σμένη εκτί­μηση για τον Πούτιν. Ακόμα κι έτσι, ο ουκρα­νός πρό­ε­δρος Βολο­ντιμί Ζελέν­σκι αρνή­θηκε να τον υπο­δε­χθεί στο Κίεβο, ανα­γκά­ζο­ντας τον Γερμανό να ακυ­ρώ­σει μια προ­γραμ­μα­τι­σμένη επί­σκεψη.

Γκέρ­χαρντ Σρέντερ

Αφού έχασε την καγκε­λα­ρία από τη Μέρκελ το 2005, ο Σρέντερ θα μπο­ρούσε να είχε απο­συρ­θεί στο Αννό­βερο για μια ήσυχη ζωή με την οικο­γέ­νειά του. Όσον αφορά στην πολι­τική, η καγκε­λα­ρία του ήταν αναμ­φι­σβή­τητα η πιο επι­τυ­χη­μένη στη γενιά του και πιθα­νό­τατα θα είχε ανα­γνω­ρι­στεί ως «Νέστω­ρας της πολι­τι­κής». Ωστόσο, όπως τόσοι πολλοί πρώην πολι­τι­κοί, ακο­λού­θησε το χρήμα.

Το μόνο θετικό που θα μπο­ρούσε να πει κανείς για τον Σρέντερ είναι ότι είναι αιώνια πιστός. Δυστυ­χώς, το αντι­κεί­μενο της πίστης του είναι ο Πούτιν. Τι «ειδύλ­λιο» μεταξύ Σρέντερ και Πούτιν θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τόσο τραγικό. Κάποιος θα μπο­ρούσε να συγ­χω­ρή­σει τον Σρέντερ για τον πρώτο αγωγό Nord Stream. Άλλωστε, πολλοί στη Δύση έκαναν λάθος με τον Πούτιν. Όμως, αντί να υπο­χω­ρή­σει, ο Σρέντερ έσφιξε την αγκαλιά του, και έγινε ο μεγα­λύ­τε­ρος σύμ­μα­χος του Πούτιν στη Δύση, έναν ρόλο που συνε­χί­ζει να παίζει. Ο Σρέντερ έκανε μια δον­κι­χω­τική προ­σπά­θεια να μεσο­λα­βή­σει σε μια ειρη­νευ­τική συμ­φω­νία μετα­βαί­νο­ντας στη Μόσχα τον Μάρτιο, μια επί­σκεψη που πολλοί θεώ­ρη­σαν ως κάτι παρα­πάνω από μια προ­σπά­θεια να ανα­στή­σει τη δική του εικόνα. Πρό­σφατα είπε στους New York Times ότι ο πόλεμος της Ρωσίας ήταν ένα «λάθος», αλλά ήταν προ­κλη­τι­κός για τις δικές του ενέρ­γειες. «Δεν θα πω mea culpa», είπε.

Τζο Κάιζερ

Ενώ είναι αλήθεια ότι οι πολι­τι­κοί ηγέτες της Γερ­μα­νίας φέρουν το μεγα­λύ­τερο μέρος της ευθύνης για την εύπιστη πολι­τική της χώρας απέ­να­ντι στη Ρωσία, είναι επίσης αλήθεια ότι δέχθη­καν και πιέσεις για κάτι τέτοιο. Και κανείς δεν πίεσε περισ­σό­τερο από τον Τζο Κάιζερ. Ως διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος της Siemens από το 2013 έως το 2021, ο Κάιζερ ήταν «ακού­ρα­στος» στο να φλερ­τά­ρει επι­χει­ρή­σεις στη Ρωσία. Μετά την προ­σάρ­τηση της Κρι­μαίας το 2014, ο Κάιζερ αρνή­θηκε να ακυ­ρώ­σει ένα ταξίδι στη Μόσχα για να συνα­ντή­σει τον Πούτιν στην ιδιω­τική του κατοι­κία. Ο Κάιζερ προει­δο­ποί­ησε τους επι­κρι­τές του στη συνέ­χεια, λέγο­ντας ότι δεν θα επέ­τρεπε «οι προ­σω­ρι­νές ανα­τα­ρά­ξεις να επη­ρε­ά­σουν υπερ­βο­λικά τα μακρο­πρό­θε­σμα σχέδιά μας». Ο Κάιζερ ζήτησε πρό­σφατα συγ­γνώμη για τα σχόλια, λέγο­ντας ότι ο Πούτιν τον ξεγέ­λασε. «Ήμουν μεταξύ εκείνων που πίστευαν στην αρχή του Wandel durch Handel», είπε, ανα­φε­ρό­με­νος στη γερ­μα­νική στρα­τη­γική της προ­σπά­θειας μετα­σχη­μα­τι­σμού των αυταρ­χι­κών χωρών με την εμβά­θυνση των εμπο­ρι­κών δεσμών.

Βόλφ­γκανγκ Ράιτσλε

Ως η κινη­τή­ρια δύναμη πίσω από τον κολοσσό βιο­μη­χα­νι­κού αερίου Linde τις τελευ­ταίες δύο δεκα­ε­τίες, ο Ράιτσλε ώθησε την εται­ρεία όλο και πιο βαθιά στη Ρωσία. Ελά­χι­στα, αν όχι κανένα, στελέχη στη Γερ­μα­νία ήταν τόσο κοντά στην κυβέρ­νηση του Πούτιν όλα αυτά τα χρόνια όσο ο Ράιτσλε, ένα πρώην στέ­λε­χος της BMW που υπη­ρέ­τησε αρχικά ως Διευ­θύ­νων Σύμ­βου­λος της Linde και μετά ως πρό­ε­δρός της, μια θέση από την οποία παραι­τή­θηκε τον Μάρτιο. Πέρυσι, επέ­βλεψε αυτό που φαι­νό­ταν να ήταν το μεγα­λύ­τερο «πρα­ξι­κό­πημα» της Linde, μια συμ­φω­νία 6 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων δολα­ρίων με τον ρωσικό ενερ­γειακό κολοσσό Gazprom για την κατα­σκευή ενός τερά­στιου κόμβου επε­ξερ­γα­σίας φυσικού αερίου κοντά στα σύνορα της Ρωσίας με την Εσθονία. Μέχρι στιγμής, η εται­ρεία παρα­μέ­νει στο έργο. Η Linde προ­χώ­ρησε πρό­σφατα σε μια δήλωση ότι «ανη­συ­χεί βαθιά για την ανθρω­πι­στική κρίση που προ­κύ­πτει». Απλώς δεν ανη­συ­χεί αρκετά για να στα­μα­τή­σει να συναλ­λάσ­σε­ται με τον Πούτιν…

Διά­σκεψη Ασφα­λείας του Μονάχου

Απ’ έξω, το ετήσιο συνέ­δριο μπορεί να μοιάζει κάτι περισ­σό­τερο από μια καλή δικαιο­λο­γία για τις παγκό­σμιες ελίτ να δοκι­μά­σουν τις απο­λαύ­σεις της βαυα­ρι­κής πρω­τεύ­ου­σας. Αλλά το gabfest είναι επίσης ένα εξαι­ρε­τικό μέρος για επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα και δικτύ­ωση, γι’ αυτό πολλοί συμ­με­τέ­χο­ντες προ­έρ­χο­νται από τον επι­χει­ρη­μα­τικό κόσμο. Τόσο ο Χόρστ Τελτσικ, ο οποίος υπη­ρέ­τησε ως κύριος σύμ­βου­λος του Χέλμουτ Κολ πριν ανα­λά­βει το συνέ­δριο το 1999, όσο και ο Βόλφ­γκανγκ Ίσιν­γκερ, ένας πρώην Γερ­μα­νός διπλω­μά­της που έγινε σύμ­βου­λος που ανέλαβε τα ηνία το 2008, δυσκο­λεύ­ο­νταν να προ­σφύ­γουν κατά Ρώσων αξιω­μα­τού­χων και επι­χει­ρη­μα­τιών. Το απο­τέ­λε­σμα της προ­σέγ­γι­σης ήταν να νομι­μο­ποι­η­θεί η Ρωσία ως εταίρος για τις γερ­μα­νι­κές επι­χει­ρή­σεις, παρά τις κυρώ­σεις που η Δύση είχε επι­βά­λει στη χώρα.

Ο Ράιτσλε της Linde, πρώην πρό­ε­δρος του συμ­βου­λευ­τι­κού συμ­βου­λίου του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του Μονάχου, και ο Κάιζερ της Siemens, ο σημε­ρι­νός πρό­ε­δρος, υπο­στή­ρι­ξαν αυτήν την ώθηση. Υπό τον Ίσιν­γκερ, ο Χέρμαν Γκρεφ, ο διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος της Sberbank, της μεγα­λύ­τε­ρης τρά­πε­ζας της Ρωσίας, προ­σχώ­ρησε στο διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο. Αυτή την εβδο­μάδα η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή πρό­τεινε μέτρα για την περαι­τέρω απο­μό­νωση της τρά­πε­ζας από το διεθνές χρη­μα­το­πι­στω­τικό σύστημα. Ένας άλλος τακτι­κός στη διά­σκεψη είναι ο Σεργκέι Λαβρόφ, ο ρώσος υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών που πολλοί θεωρούν ότι είναι εγκλη­μα­τίας πολέμου. Ο Ίσιν­γκερ χαι­ρέ­τησε τον Λαβρόφ το 2018 ως «αγαπητέ Σεργκέι». Ο Τελτσικ, ο οποίος υπο­στη­ρί­ζει μια πολι­τική «δούναι και λαβείν» με τη Ρωσία, περιέ­γραψε τον Πούτιν το 2019 ως «γοη­τευ­τικό, εξω­στρεφή και ανοιχτό». Ερω­τη­θείς πρό­σφατα εάν θα ήθελε να ανα­θε­ω­ρή­σει αυτήν την αξιο­λό­γηση, είπε ότι την υπο­στή­ριξε γιατί «έτσι ήταν εκείνη την εποχή».

Ανα­το­λική Επι­τροπή

Η κύρια πλατ­φόρμα της Germany Inc για την αξιο­ποί­ηση της ρωσικής αγοράς είναι ένας οργα­νι­σμός γνωστός ως Ost-Ausschuss ή Ανα­το­λική Επι­τροπή. Ιδρύ­θηκε τη δεκα­ε­τία του 1950, τα μέλη της ομάδας λόμπι περι­λαμ­βά­νουν τις περισ­σό­τε­ρες από τις πιο γνωστές γερ­μα­νι­κές εται­ρείες, από τη BMW έως τη VW και τον χημικό κολοσσό BASF. Από την προ­σάρ­τηση της Κρι­μαίας από τη Ρωσία, η ομάδα αυτή ήταν επίσης ο καλύ­τε­ρος φίλος της Μόσχας στο Βερο­λίνο, καθώς αγω­νι­ζό­ταν κατά των αυστη­ρό­τε­ρων κυρώ­σεων. Ήταν σε μεγάλο βαθμό επι­τυ­χη­μένη σε αυτό το μέτωπο καθώς και με την ώθησή της να εγκρί­νει το Nord Stream 2 το 2015. Το Κρεμ­λίνο επι­βρά­βευσε την ομάδα με άνευ προη­γου­μέ­νου πρό­σβαση. Το «highlight» του ετήσιου ημε­ρο­λο­γίου της Ανα­το­λι­κής Επι­τρο­πής ήταν μια συνά­ντηση με τον Πούτιν. Η φετινή έκδοση ακυ­ρώ­θηκε.

Την Τρίτη, ο επι­κε­φα­λής της Ost-Ausschuss, Όλιβερ Ερμές, ανα­κοί­νωσε ότι θα παραι­τη­θεί για να επι­κε­ντρω­θεί στο να βοη­θή­σει τη δική του εται­ρεία να περι­η­γη­θεί στο νέο γεω­πο­λι­τικό τοπίο. Κατα­δί­κασε τον πόλεμο «με τον πιο έντονο τρόπο» αλλά υπο­στή­ριξε επίσης ότι «οι αμοι­βαίες οικο­νο­μι­κές εξαρ­τή­σεις… δυνη­τικά συμ­βάλ­λουν στην απο­κλι­μά­κωση».

Ματίας Πλάτσεκ

Πρώην πρω­θυ­πουρ­γός του κρα­τι­δίου του Βραν­δεμ­βούρ­γου της Γερ­μα­νίας και ηγέτης των Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τών, ο Πλάτσεκ υπήρξε το πιο ευγε­νικό πρόσωπο της ρωσικής επι­θε­τι­κό­τη­τας στο Βερο­λίνο. Γεν­νη­μέ­νος και μεγα­λω­μέ­νος στην κομ­μου­νι­στική Ανα­το­λική Γερ­μα­νία, ο Πλάτσεκ (ο οποίος παρά­δε­χε­ται τη διαρκή του αγάπη για τον σοβιε­τικό κινη­μα­το­γράφο) προ­σπά­θησε να πείσει τους Γερ­μα­νούς ότι δεν είχαν τίποτα να φοβη­θούν από τη Ρωσία. Συχνά υπο­στή­ριζε ότι η Ρωσία απλώς παρε­ξη­γή­θηκε και ότι η Δύση θα έπρεπε να κάνει προ­τρο­πές στη Μόσχα για να οικο­δο­μή­σει εμπι­στο­σύνη. Στο βιβλίο του για το 2020, «Χρεια­ζό­μα­στε μια νέα Ostpolitik», ο Πλάτσεκ είπε ότι η διεθνής κοι­νό­τητα θα πρέπει να ανα­γνω­ρί­σει την Κριμαία ως μέρος του ρωσικού εδάφους, μια απαί­τηση που έκανε για πρώτη φορά λίγο μετά τη ρωσική εισβολή το 2014. Έκτοτε έχει ανα­θε­ω­ρή­σει αυτήν τη στάση.

Μια μέρα μετά την τελευ­ταία εισβολή της Ρωσίας, ο Πλάτσεκ παρα­δέ­χτηκε ότι είχε κάνει λάθος σχετικά με τη Ρωσία. «Αυτα­πα­τή­θηκα γιατί αυτό που μόλις συνέβη ήταν αδια­νό­ητο», είπε. Λίγες μέρες αργό­τερα παραι­τή­θηκε από πρό­ε­δρος του Γερμανο-Ρωσικού Φόρουμ, μιας μη κερ­δο­σκο­πι­κής ομάδας της οποίας ηγήθηκε για την προ­ώ­θηση των δεσμών μεταξύ των δύο χωρών.

Τζορτζ Ρέστλε

Ένας πολύ γνωστός ρεπόρ­τερ της γερ­μα­νι­κής δημό­σιας τηλε­ό­ρα­σης και παρου­σια­στής ενός ειδη­σε­ο­γρα­φι­κού περιο­δι­κού που ονο­μά­ζε­ται «Monitor», ο Ρέστλε δια­τύ­πωσε την την άποψη ότι η επέ­κταση του ΝΑΤΟ προς τα ανα­το­λικά ευθύ­νε­ται για τον αντα­γω­νι­σμό με τη Ρωσία. Αν και επι­κρί­νει τον Πούτιν και τον πόλεμο, ο Ρέστλε έχει προ­ω­θή­σει μια γραμμή στον κυρί­αρχο δημόσιο ραδιο­τη­λε­ο­πτικό σταθμό της Γερ­μα­νίας (την κύρια πηγή ειδή­σεων για τους περισ­σό­τε­ρους Γερ­μα­νούς) που απει­κο­νί­ζει τη Δύση ως ένοχη στην αντι­πα­ρά­θεσή της με τη Ρωσία όσο και ο Πούτιν.

«Αρκετή εμπι­στο­σύνη έχει χαθεί τα τελευ­ταία χρόνια και η Ρωσία δεν είναι σε καμία περί­πτωση η μόνη υπεύ­θυνη», είπε στους τηλε­θε­α­τές το 2018 καθώς παρου­σί­αζε ένα τμήμα που κατα­δι­κά­ζει το ΝΑΤΟ για τη διε­ξα­γωγή στρα­τιω­τι­κής άσκησης στην ανα­το­λική πλευρά της συμ­μα­χίας. «Η πρό­σφατη ιστορία δείχνει ότι πάνω από όλα ήταν η Δύση, μεθυ­σμένη από τη νίκη της στον Ψυχρό Πόλεμο, που αγνόησε τα ρωσικά συμ­φέ­ρο­ντα ξανά και ξανά, ενώ φαι­νο­με­νικά δεν έμαθε τίποτα ή αρνιό­ταν να το κάνει». Δύο ημέρες πριν από την πρό­σφατη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρα­νία, εξέ­φρασε τη λύπη του για την «άγνοια της Δύσης για τα συμ­φέ­ρο­ντα ασφα­λείας της Ρωσίας, τα ψέματα των ΗΠΑ στον πόλεμο του Ιράκ και την απο­στολή του ΝΑΤΟ στο Κοσ­συ­φο­πέ­διο», παρόλο που είπε ότι δεν μπο­ρού­σαν να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν ως δικαιο­λο­γία για την «σοκα­ρι­στική παρα­βί­αση του διε­θνούς δικαίου από τον Πούτιν».

Φρί­ντριχ Μερτς

Εκ πρώτης όψεως, ο Μερτς, ο νέος ηγέτης των συντη­ρη­τι­κών της Γερ­μα­νίας, φαι­νό­ταν να μην έχει καμία σχέση με το τέλμα με τη Ρωσία. Ωστόσο, σε καίριες στιγμές της συζή­τη­σης για την πολι­τική της Ρωσίας τα τελευ­ταία χρόνια, ο Μερτς, ο οποίος κέρδισε την ηγεσία των Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τών (CDU) στην τρίτη του προ­σπά­θεια, βρι­σκό­ταν στη λάθος πλευρά της ιστο­ρίας.

Χρειά­στηκε η δηλη­τη­ρί­αση του Ναβάλνι το 2020 για να πειστεί ο Μερτς, ένας εται­ρι­κός δικη­γό­ρος που πέρασε χρόνια στην πολι­τική έρημο αφότου τον κέρδισε η Μέρκελ για την ηγεσία του CDU στις αρχές της δεκα­ε­τίας του 2000, ότι ο αγωγός Nord Stream 2 μπορεί να μην ήταν καλή ιδέα. Ακόμη και τότε, ο Μερτς, ένας μακρο­χρό­νιος υπο­στη­ρι­κτής του έργου, ζήτησε μόνο μορα­τό­ριουμ στην κατα­σκευή του αγωγού. Πιο πρό­σφατα, αντι­τά­χθηκε στον απο­κλει­σμό της Ρωσίας από το σύστημα πλη­ρω­μών SWIFT ενόψει της εισβο­λής της 24ης Φεβρουα­ρίου. Προει­δο­ποιώ­ντας ότι η κίνηση θα μπο­ρούσε να ισο­δυ­να­μεί με την ανά­φλεξη μιας «ατο­μι­κής βόμβας», όσον αφορά τις πιθανές επι­πτώ­σεις στις χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές αγορές, ο Μερτς προει­δο­ποί­ησε να μην απο­κλει­στεί η Ρωσία. Αργό­τερα άλλαξε στάση και τώρα πιέζει για μια πιο σκληρή γραμμή. Επι­σκέ­φτηκε το Κίεβο αυτή την εβδο­μάδα.

Γιούρ­γκεν Χάμπερ­μας

Καμία προ­σω­πι­κό­τητα δεν έχει μεγα­λύ­τερη επιρροή από τον Χάμπερ­μας, έναν άνθρωπο που πολλοί θεωρούν ως τον ανε­πί­σημο φιλό­σοφο του γερ­μα­νι­κού κράτους. Ένας πραγ­μα­τι­στής και κάποτε οπαδός της Σχολής της Φραν­κφούρ­της, ο Χάμπερ­μας, 92 ετών, έχει χρη­σι­μεύ­σει ως «μάντης» για την κυρί­αρχη αρι­στερά της Γερ­μα­νίας για δεκα­ε­τίες. Το τελευ­ταίο «μαρ­γα­ρι­τάρι» της σοφίας του: Η Γερ­μα­νία είχε δίκιο που δεν έστειλε όπλα στην Ουκρα­νία.

Σε ένα πρό­σφατο άρθρο για την εφη­με­ρίδα Süddeutsche Zeitung, την καθη­με­ρινή ενη­μέ­ρωση για την κοσμο­πο­λί­τικη ελίτ της χώρας, ο Χάμπερ­μας κρα­τούσε ένα κερί για την «εσω­τε­ρική και συγκρα­τη­μένη ομο­σπον­διακή κυβέρ­νηση της Γερ­μα­νίας». Η απε­ρί­σκε­πτη προ­σέγ­γιση της Γερ­μα­νίας προς την Ουκρα­νία την ώρα της ανάγκης της δεν είναι το πρό­βλημα, είναι η απά­ντηση, υπο­στή­ριξε, προ­τρέ­πο­ντας τους ανα­γνώ­στες να μην λάβουν υπόψη τις «αυστη­ρές ηθικές κατη­γο­ρίες της γερ­μα­νι­κής αυτο­συ­γκρά­τη­σης».

Στο τέλος, καθη­σύ­χασε τους Γερ­μα­νούς ότι όλα θα πάνε καλά, αρκεί να μην προ­σέ­χουν τον άνεμο της αλλαγής. «Αυτή η συζή­τηση, η οποία έχει δημιουρ­γή­σει πολλά παρα­δείγ­ματα της εκπλη­κτι­κής μετα­στρο­φής των παλαιών ειρη­νι­κών, υπο­τί­θε­ται ότι προ­α­ναγ­γέλ­λει την ιστο­ρική αλλαγή στη γερ­μα­νική μετα­πο­λε­μική νοο­τρο­πία – μια νοο­τρο­πία που κερ­δή­θηκε με κόπο που έχει καταγ­γελ­θεί επα­νει­λημ­μένα από τη δεξιά – και το τέλος του ευρέος προ-διαλόγου, ειρη­νευ­τι­κής εστί­α­σης της γερ­μα­νι­κής πολι­τι­κής», κατέ­ληξε.

Μανου­έλα Σβέσιγκ

Η Σβέσιγκ προ­ο­ρι­ζό­ταν για σπου­δαία πράγ­ματα. Πρώην υπουρ­γός οικο­γε­νεια­κών υπο­θέ­σεων υπό τη Μέρκελ, η Σοσιαλ­δη­μο­κρά­τισσα έγινε πρω­θυ­πουρ­γός του κρα­τι­δίου του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομε­ρα­νίας το 2017. Επι­ζή­σασα του καρ­κί­νου από την Ανατολή, η Σβέσιγκ θεω­ρή­θηκε από πολλούς στο SPD ως το μέλλον του κόμ­μα­τος — έως ότου ο Nord Stream 2 μπήκε στη μέση. Το ότι το γερ­μα­νικό άκρο του αγωγού τελειώ­νει στην πατρίδα της θα μπο­ρούσε να θεω­ρη­θεί κακή τύχη αν δεν ήταν το γεγονός ότι η ίδια πίστευε σε αυτό αληθινά.

Η Σβέσιγκ σπάνια έχανε την ευκαι­ρία τα τελευ­ταία χρόνια να υπε­ρα­σπι­στεί το έργο – και η Ρωσία – φτά­νο­ντας στο σημείο να ιδρύσει ένα μη κερ­δο­σκο­πικό ίδρυμα με χρήματα από την Gazprom για να ολο­κλη­ρώ­σει το έργο σε περί­πτωση παρα­κώ­λυ­σης από τις κυρώ­σεις των ΗΠΑ. Η Σβέσιγκ δεν ξόδεψε πολύ χρόνο συζη­τώ­ντας για την Ουκρα­νία ή τις προ­κλή­σεις που αντι­με­τώ­πιζε στην αντι­με­τώ­πιση της ρωσικής επι­θε­τι­κό­τη­τας. Ωστόσο, ήταν πολύ συγκε­ντρω­μένη στις ΗΠΑ, τις οποίες κατη­γο­ρούσε τακτικά ότι επι­τέ­θηκε άδικα στους σκληρά εργα­ζό­με­νους ψηφο­φό­ρους της απει­λώ­ντας να επι­βά­λει κυρώ­σεις σε εται­ρείες που εμπλέ­κο­νται στο έργο.

«Έχετε την επιλογή μεταξύ ρωσικού φυσικού αερίου από τον αγωγό της Βαλ­τι­κής… ή αμε­ρι­κα­νι­κού αερίου, που εξυ­πη­ρε­τεί τα συμ­φέ­ρο­ντα των ΗΠΑ», είπε στους βου­λευ­τές κατά τη διάρ­κεια μιας έντονης συνόδου το 2020.

Πιο πρό­σφατα, άλλαξε τη «μελωδία» της, λέγο­ντας ότι το ίδρυμα ήταν λάθος και ότι ο Πούτιν έπρεπε να λογο­δο­τή­σει για την επίθεση στην Ουκρα­νία. «Ζούμε σε μια νέα εποχή», είπε αυτή την εβδο­μάδα.