Γνωστοί δικηγόροι στο πλευρό συναδέλφου τους και της συζύγου του Δικαστή ως μάρτυρες σε αγωγή κατά του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου

• Δηλώ­θη­καν ως μάρ­τυ­ρες από­δει­ξης οι κ.κ. Στέλιος Κιουρ­τζής, Δήμος Μου­τά­φης, Μιχάλης Καντι­δε­νός, Μανώλης Στάγκας, Καν­διούλα Πολυ­χρόνη και ο συντα­ξιού­χος κ. Νίκος Παπα­νι­κή­τας, καθώς η υπόθεση οδη­γεί­ται σε εκδί­καση στις 19 Μαρτίου 2026

Η αγωγή γνωστού δικη­γό­ρου της Ρόδου και της συζύγου του Δικαστή κατά του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, που έχει προσ­διο­ρι­στεί για την 19 Μαρτίου 2026 ενώπιον του 2ου Τμή­μα­τος της Μονο­με­λούς σύν­θε­σης του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, απέ­κτησε νέα διά­σταση, καθώς στο πλευρό των ενα­γό­ντων εμφα­νί­ζο­νται ως μάρ­τυ­ρες από­δει­ξης γνωστά πρόσωπα της τοπικής δικη­γο­ρίας.

Οι μάρ­τυ­ρες που δηλώ­θη­καν μέχρι στιγμής στον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο Ρόδου ως μάρ­τυ­ρες από­δει­ξης των ισχυ­ρι­σμών των ενα­γό­ντων είναι οι κ.κ. Στέλιος Κιουρ­τζής, Δήμoς Μου­τά­φης, Μιχάλης Καντι­δε­νός, Μανώλης Στάγκας και Καν­διούλα Πολυ­χρόνη, καθώς και ο συντα­ξιού­χος δικη­γό­ρος κ. Νίκος Παπα­νι­κή­τας.

Η παρου­σία τους στην απο­δει­κτική δια­δι­κα­σία προ­στί­θε­ται στο ήδη βαρύ ιστο­ρικό που περι­γρά­φε­ται στην αγωγή και ανα­μέ­νε­ται να ανα­δει­χθεί στην ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία.

Οι ενά­γο­ντες, μια δικα­στική λει­τουρ­γός και ο δικη­γό­ρος σύζυγός της, ζητούν να τους επι­δι­κα­στεί χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση 10.000 ευρώ στον καθένα για ηθική βλάβη, τονί­ζο­ντας ότι το ποσό έχει συμ­βο­λικό χαρα­κτήρα και ότι προέχει για τους ίδιους η δικα­στική ανα­γνώ­ριση προ­σβο­λής της προ­σω­πι­κό­τη­τας και της επαγ­γελ­μα­τι­κής τους υπό­στα­σης.

Στο κέντρο της δια­φο­ράς, όπως περι­γρά­φε­ται, βρί­σκο­νται ισχυ­ρι­σμοί για έλλειψη προη­γού­με­νης ενη­μέ­ρω­σης, για απουσία κλήσης και ακρό­α­σης, καθώς και για το ότι δεν τους δόθηκε δυνα­τό­τητα να δια­τυ­πώ­σουν τις θέσεις τους πριν από τη λήψη από­φα­σης και την απο­στολή επι­στο­λής σε ανώτατη δικα­στική αρχή.

Παράλ­ληλα, ανα­δει­κνύ­ε­ται και ένα δεύτερο πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης, αυτό των ορίων θεσμι­κής αρμο­διό­τη­τας του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου, όταν οι ενέρ­γειες και οι κρίσεις του, κατά την περι­γραφή της αγωγής, αφορούν πρόσωπα που δεν υπά­γο­νται στην πει­θαρ­χική του εξουσία.

Η επιλογή και η δήλωση των συγκε­κρι­μέ­νων μαρ­τύ­ρων προσ­δί­δει πρό­σθετο ενδια­φέ­ρον, καθώς πρό­κει­ται για πρόσωπα με ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητα στον νομικό κόσμο της Ρόδου.

Η κατά­θεσή τους ανα­μέ­νε­ται να αξιο­ποι­η­θεί από τους ενά­γο­ντες ως κρίσιμο στοι­χείο για τη θεμε­λί­ωση των ισχυ­ρι­σμών τους, σε μια υπόθεση όπου το πραγ­μα­τικό υπό­βα­θρο συν­δέ­ε­ται με συνε­δριά­σεις, απο­φά­σεις και επι­κοι­νω­νίες προς δικα­στι­κές αρχές.

Με δεδο­μένο ότι στην αγωγή περι­γρά­φε­ται προ­σβολή που, κατά τους ενά­γο­ντες, εντά­θηκε από το γεγονός ότι δια­τυ­πώ­σεις κοι­νο­ποι­ή­θη­καν σε ανώ­τε­ρους λει­τουρ­γούς της δικαιο­σύ­νης και σε τρίτους, το απο­δει­κτικό σκέλος αποκτά ιδιαί­τερη σημασία. Στην αγωγή απο­τυ­πώ­νε­ται ότι ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου προ­χώ­ρησε σε συνε­δρί­αση του διοι­κη­τι­κού του συμ­βου­λίου και στη συνέ­χεια σε απόφαση και ενέρ­γειες που, κατά τους ενά­γο­ντες, τους αφο­ρού­σαν άμεσα. Περι­γρά­φε­ται ότι δια­τυ­πώ­θη­καν κρίσεις και χαρα­κτη­ρι­σμοί εις βάρος τους χωρίς να προη­γη­θεί κλήση ή ακρόασή τους και χωρίς να τους δοθεί δυνα­τό­τητα να απα­ντή­σουν σε όσα απο­δί­δο­νταν στο πρόσωπό τους.

Στο ίδιο πλαίσιο, τίθεται το ζήτημα της θεσμι­κής αρμο­διό­τη­τας και των ορίων παρέμ­βα­σης ενός Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου, ιδίως όταν το θέμα συν­δέ­ε­ται με τη συγκρό­τηση και τη διοί­κηση δικα­στη­ρίων και όταν απευ­θύ­νε­ται σε ανώ­τα­τες δικα­στι­κές αρχές. Η αγωγή, όπως περι­γρά­φε­ται, επι­χει­ρεί να εντάξει το ερώτημα αυτό στο ευρύ­τερο σχήμα της θεσμι­κής λει­τουρ­γίας και της δια­δι­κα­στι­κής τάξης που οφείλει να διέπει τη λήψη απο­φά­σεων.

Σημα­ντικό μέρος της αγωγής αφορά το υπη­ρε­σιακό ιστο­ρικό της δικα­στι­κής λει­τουρ­γού και τη μετά­θεσή της. Ανα­φέ­ρε­ται ότι υπη­ρε­τούσε στη δικαιο­σύνη από το 2007 και ότι κατά τον χρόνο των γεγο­νό­των είχε βαθμό Προ­έ­δρου Πρω­το­δι­κών. Η μετά­θεσή της στο Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, σύμφωνα με την περι­γραφή, απο­φα­σί­στηκε από το Ανώτατο Δικα­στικό Συμ­βού­λιο στις 12.7.2024, κατόπιν αίτησής της, και ολο­κλη­ρώ­θηκε με την έκδοση Προ­ε­δρι­κού Δια­τάγ­μα­τος στις 26.7.2024, μετά από πρόταση του υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης και δημο­σί­ευση σε ΦΕΚ.

Οι ενά­γο­ντες παρα­θέ­τουν στοι­χεία για το εύρος των καθη­κό­ντων της, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ως διευ­θύ­νουσα στο Πρω­το­δι­κείο Ρόδου τα καθή­κο­ντα έχουν κυρίως οργα­νω­τικό και διοι­κη­τικό χαρα­κτήρα. Παράλ­ληλα, εντάσ­σουν στο επι­χεί­ρημά τους αναφορά σε ειδική πρό­βλεψη που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς τους, αφορά την υπη­ρε­σία δικα­στι­κού λει­τουρ­γού σε πόλη όπου ο ή η σύζυγος ασκεί δικη­γο­ρία και σημειώ­νουν ότι για τη Ρόδο το συγκε­κρι­μένο κώλυμα δεν εφαρ­μό­ζε­ται, όπως το συν­δέ­ουν με το άρθρο 49 του ν. 4938/2022.

Στην αγωγή περι­γρά­φε­ται ότι στις 16.7.2024 συγκλή­θηκε έκτακτη συνε­δρί­αση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου για την 17.7.2024, με μονα­δικό θέμα ημε­ρή­σιας διά­τα­ξης την τοπο­θέ­τηση νέων δικα­στών στο Πρω­το­δι­κείο Ρόδου. Κατά τους ενά­γο­ντες, παρότι το θέμα εμφα­νί­στηκε ως γενικό, η συζή­τηση επι­κε­ντρώ­θηκε στην πράξη στη συγκε­κρι­μένη μετά­θεση, με ανα­φο­ρές στο νόμιμο και στο ηθικό της μετά­θε­σης και με τοπο­θε­τή­σεις που, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, αφο­ρού­σαν και τους δύο.

Ο δεύ­τε­ρος ενάγων, που ανα­φέ­ρε­ται ότι ήταν μέλος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου του Συλ­λό­γου μέχρι την παραί­τησή του στις 7.1.2025, φέρεται να κατέ­θεσε εισή­γηση στη συνε­δρί­αση της 17.7.2024. Όπως περι­γρά­φε­ται, υπο­στή­ριξε ότι δεν συντρέ­χει κώλυμα του άρθρου 49 για τη Ρόδο και ότι, εφόσον δεν υπάρχει σχετική νομο­θε­τική πρό­βλεψη, δεν μπορεί να στε­ρη­θεί το δικαί­ωμα οικο­γε­νεια­κής συμ­βί­ω­σης μετά από πολυετή υπη­ρε­σία της συζύγου του σε δια­φο­ρε­τι­κές περιο­χές. Στο ίδιο τμήμα της αγωγής κατα­γρά­φο­νται, κατά τους ενά­γο­ντες, στοι­χεία που προ­σκο­μί­στη­καν για το εύρος της δικη­γο­ρι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας του δεύ­τε­ρου ενά­γο­ντος και του γρα­φείου του στα δικα­στή­ρια της Ρόδου.

Η επι­στολή προς την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου και το σημείο τριβής

Κεντρικό στοι­χείο της αγωγής απο­τε­λεί επι­στολή του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου με ημε­ρο­μη­νία 22.7.2024, η οποία, όπως ανα­φέ­ρε­ται, απε­στάλη στις 26.7.2024 προς την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Οι ενά­γο­ντες υπο­στη­ρί­ζουν ότι με την επι­στολή αυτή ζητή­θηκε η ανά­κληση της μετά­θε­σης της δικα­στι­κής λει­τουρ­γού στη Ρόδο και ότι στο περιε­χό­μενό της περι­λαμ­βά­νο­νται δια­τυ­πώ­σεις που τους θίγουν προ­σω­πικά και επαγ­γελ­μα­τικά.

Στην αγωγή δίνεται έμφαση στο ότι, πριν από τη δια­τύ­πωση τέτοιων ανα­φο­ρών, δεν ζητή­θη­καν εξη­γή­σεις από τους ίδιους, ούτε υπήρξε δια­δι­κα­σία ακρό­α­σης, ενώ τα πρόσωπά τους ανα­φέ­ρο­νται και κρί­νο­νται στο σκε­πτικό και στις δια­τυ­πώ­σεις που ακο­λού­θη­σαν. Το σημείο αυτό παρου­σιά­ζε­ται ως βασικός πυρήνας της δια­φο­ράς, καθώς συν­δέ­ε­ται με τον τρόπο λήψης από­φα­σης και με τις συνέ­πειες που οι ενά­γο­ντες απο­δί­δουν στην κοι­νο­ποί­ηση του περιε­χο­μέ­νου προς ανώτατη δικα­στική αρχή.

Μετα­γε­νέ­στε­ρες εξε­λί­ξεις και εσω­τε­ρι­κές αντι­δρά­σεις

Στο ιστο­ρικό της αγωγής περι­λαμ­βά­νο­νται και οι μετα­γε­νέ­στε­ρες εξε­λί­ξεις. Ανα­φέ­ρε­ται ότι η δικα­στική λει­τουρ­γός ανέλαβε καθή­κο­ντα στη Ρόδο στις 16.9.2024 και ότι η μετά­θεσή της ανα­κλή­θηκε στις 20.9.2024, με απόφαση του Ανώ­τα­του Δικα­στι­κού Συμ­βου­λίου που έκανε δεκτή εισή­γηση για ανα­γκα­στική μετά­θεση, η οποία πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στις 31.10.2024. Οι ενά­γο­ντες συν­δέ­ουν τα γεγο­νότα αυτά με τις ενέρ­γειες και την επι­στολή του Συλ­λό­γου, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι υπάρχει αιτιώ­δης σχέση ως προς τη βλάβη που επι­κα­λού­νται.

Παράλ­ληλα, στην αγωγή εντάσ­σο­νται ανα­φο­ρές σε αντι­δρά­σεις εντός του δικη­γο­ρι­κού σώματος, όπως δήλωση στις 12.9.2024 από δικη­γόρο που είχε υπη­ρε­τή­σει στο διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο στο παρελ­θόν, καθώς και ανοικτή επι­στολή δήλωση στις 4.9.2024 από 58 ενεργά μέλη, που δια­τύ­πω­σαν ότι η επίδικη επι­στολή του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου δεν τους εκφρά­ζει. Οι ενά­γο­ντες αξιο­ποιούν αυτά τα στοι­χεία για να στη­ρί­ξουν τον ισχυ­ρι­σμό ότι η επί­κληση συλ­λο­γι­κής ανη­συ­χίας, όπως παρου­σιά­στηκε τότε, δεν τεκ­μη­ριώ­νε­ται στο εύρος που απο­δό­θηκε.

Τα αιτή­ματα των ενα­γό­ντων και το δια­κύ­βευμα της από­φα­σης

Οι ενά­γο­ντες ζητούν να κατα­δι­κα­στεί ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου να κατα­βά­λει στον καθένα 10.000 ευρώ, με τόκους από την επίδοση της αγωγής έως την πλήρη εξό­φληση.

Συν­δέ­ουν το αίτημά τους με προ­σβολή της προ­σω­πι­κό­τη­τας και με αμφι­σβή­τηση της προ­σω­πι­κής και επαγ­γελ­μα­τι­κής τους εντι­μό­τη­τας, όπως απο­τυ­πώ­νουν. Παράλ­ληλα, στο κείμενο της αγωγής γίνεται αναφορά στη βάση ευθύνης νομικού προ­σώ­που δημο­σίου δικαίου και σε δια­τά­ξεις που επι­κα­λού­νται για την προ­στα­σία της προ­σω­πι­κό­τη­τας και την ηθική βλάβη, ενώ προ­βάλ­λε­ται επίσης ο ισχυ­ρι­σμός ότι παρα­βιά­στη­καν εγγυ­ή­σεις που, κατά τους ενά­γο­ντες, συν­δέ­ο­νται με το δικαί­ωμα προη­γού­με­νης ακρό­α­σης.