Εγκατέλειψαν την Αυστραλία και ζουν εδώ και δυόμισι περίπου χρόνια στο Καστελλόριζο

Ένα σι­δε­ρέ­νιο πλαί­σιο κρε­βα­τιού, σπα­σμέ­νο και στρα­βω­μέ­νο. Κά­λυ­κες, από σφαί­ρες, του πρώ­του και του δεύ­τε­ρου πα­γκο­σμί­ου πο­λέ­μου. Κου­τά­λια, πι­ρού­νια, κομ­μά­τια από σι­δε­ρέ­νια μα­γει­ρι­κά σκεύη.

Θραύ­σμα­τα από οβί­δες. Ένα με­γά­λο σι­δε­ρέ­νιο κλει­δί. Όλα δε­μέ­να με­τα­ξύ τους, με διά­φα­νη πε­το­νιά, χο­ρεύ­ουν στον ρυθμό του αέρα που φυσά, κρε­μα­σμέ­να από το κε­ντρι­κό ξύλο στο κιό­σκι της αυλής.

Τα πο­λύ­χρω­μα σπί­τια του Κα­στελ­λό­ρι­ζου, πίσω στο βάθος, σαν καμ­βάς να υπο­στη­ρί­ζουν την σύν­θε­ση της Δέ­σποι­νας. Όλη η ιστο­ρία του Κα­στελ­λό­ρι­ζου, συ­γκε­ντρω­μέ­νη σε μια κα­τα­σκευή.

Την κα­τα­σκευή της Δέ­σποι­νας Τάνερ. «Όλα αυτά, τα βρή­κα­με όταν χτί­ζα­με το σπίτι μας και σκά­βα­με για τα θε­μέ­λια. Βρί­σκο­νταν εκεί μέσα στο χώμα» λέει η Δέ­σποι­να.

Η Δέ­σποι­να, με τον Αυ­στρα­λό σύ­ζυ­γο της, Μπράιαν Τάνερ, ζουν εδώ και δυό­μι­ση πε­ρί­που χρό­νια, στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο. Στον τόπο κα­τα­γω­γής της οι­κο­γέ­νειας της Δέ­σποι­νας.

Μιας οι­κο­γέ­νειας, η οποία πα­ρό­τι ξε­ρι­ζώ­θη­κε από το Κα­στελ­λό­ρι­ζο, μετά τον Δεύ­τε­ρο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, όχι μόνον δεν ξέ­χα­σε το νησί, αλλά το δια­τή­ρη­σε όσο πιο ζω­ντα­νό γί­νε­ται μέσα από τα ήθη και τα έθιμα που δια­τη­ρού­σε με ευ­λά­βεια. Το δια­τή­ρη­σε ίσως πιο ζω­ντα­νό από ότι το έχουν δια­τη­ρή­σει οι ση­με­ρι­νοί κά­τοι­κοι του Κα­στελ­λό­ρι­ζου.

Δεν είναι άλ­λω­στε τυ­χαίο, ότι η Δέ­σποι­να, το μπι­στρό που είχε στο Περθ , το είχε ονο­μά­σει «Μπού­κλα», από την ονο­μα­σία της πόρ­πης που κλεί­νει την ζώνη στην φο­ρε­σιά των Δω­δε­κα­νή­σων.

«Τhe heavenly taste of Nostalgia». «Η ου­ρά­νια γεύση της Νο­σταλ­γί­ας» ήταν ο τί­τλος που είχε δώσει η Ρίκα Βα­γιάν­νη, σε μια πα­ρου­σί­α­ση της «Μπού­κλας» που είχε κάνει το 2012 για το πε­ριο­δι­κό 2Board, εγκαι­νιά­ζο­ντας μια στήλη του πε­ριο­δι­κού για τις τα­ξι­διω­τι­κές της ανα­μνή­σεις.

Η Δέ­σποι­να, σε εκεί­νη την συ­νέ­ντευ­ξη, εννιά χρό­νια πε­ρί­που πιο πίσω, είχε εκ­μυ­στη­ρευ­τεί ότι ένα από τα όνει­ρα της, θα ήταν να ανοί­ξει μια «Μπού­κλα», στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο.

 

ΤΟ ΣΥ­ΜΠΑΝ ΣΥ­ΝΩ­ΜΟ­ΤΕΙ

«Όταν θέ­λεις κάτι πολύ, όλο το σύ­μπαν συ­νω­μο­τεί για να το πε­τύ­χεις» έχει γρά­ψει ο Πάολο Κο­έ­λιο στον «Αλ­χη­μι­στή».

Έτσι και η Δέ­σποι­να, ήθελε πάρα πολύ να επι­στρέ­ψει στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο. Στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο, όπως το είχε στο μυαλό και την ψυχή της και όπως το γνώ­ρι­σε, για πρώτη φορά σε ηλι­κία 12 ετών, όταν ο πα­τέ­ρας της την πήρε μαζί του το 1973, επι­στρέ­φο­ντας για πρώτη φορά μετά τον Δεύ­τε­ρο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, στην αγα­πη­μέ­νη του πα­τρί­δα.

«Πή­ρα­με τον «Πα­νορ­μί­τη» από την Ρόδο και φτά­σα­με στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο αργά την νύχτα» θυ­μά­ται η Δέ­σποι­να και συ­νε­χί­ζει: «Το λι­μά­νι ήταν ήσυχο και μόλις πα­τή­σα­με στο νησί, ο πα­τέ­ρας μου έκανε τον σταυ­ρό του και φί­λη­σε το χώμα. Αυτό το τα­ξί­δι με τον πα­τέ­ρα μου, μου άλ­λα­ξε την ζωή.

Δυ­στυ­χώς αυτή ήταν η πρώτη και η τε­λευ­ταία φορά που ο πα­τέ­ρας μου επέ­στρε­φε στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο, αφού τον επό­με­νο χρόνο, σε ηλι­κία 49 ετών, πέ­θα­νε από καρ­διά. Θυ­μά­μαι ότι με πήγε εκεί που ήταν το σπίτι τους, στην Πέρα Μεριά.

Κα­θί­σα­με σε ένα παλιό καΐκι και μου έβγα­λε μια φω­το­γρα­φία. Μεί­να­με και λίγες μέρες στην Ρόδο. Εκεί ήταν κά­ποιοι φίλοι του. Η Δε­σποι­νού­λα με τον αδελ­φό της τον Χρή­στο και την σύ­ζυ­γο του την Βα­λά­σια. Είχαν μια κόρη στην ηλι­κία μου. Ένιω­σα αμέ­σως σαν στο σπίτι μου.

Μέχρι σή­με­ρα έχου­με επι­κοι­νω­νία. Θυ­μά­μαι έντο­να την θλίψη που είχαν από τον πό­λε­μο. Τα με­ση­μέ­ρια τρώ­γα­με όλοι μαζί σε μια σκιε­ρή αυλή με βό­τσα­λα, με μια κλη­μα­τα­ριά.

Μου έλεγε πως η Δε­σποι­νού­λα, έχασε την όραση της και τα δά­κτυ­λα στο ένα χέρι, όταν έσκα­σε μια βόμβα και εκεί­νη κρα­τού­σε το κε­φά­λι του αδελ­φού της για να τον προ­στα­τέ­ψει.

Ο πα­τέ­ρας μου με τους γο­νείς του, ανα­γκά­στη­καν να φύ­γουν από το νησί και να πάνε στο Περθ της Αυ­στρα­λί­ας, το 1946. Έφυ­γαν με πλοίο κατ ευ­θεί­αν από το Πορτ Σαιντ της Αι­γύ­πτου.

Στο Περθ συ­να­ντή­σα­νε τους συγ­γε­νείς τους που είχαν ήδη φύγει από τον Πρώτο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο. Ο πα­τέ­ρας μου, ήταν ο πιο μι­κρός από τα έξι αδέλ­φια του Κο­μνη­νού και της Μα­ρί­ας Καννή που ήταν οι παπ­πού­δες μου. Τρία χρό­νια μετά τον θά­να­το του, χά­σα­με και τον αδελ­φό μου σε αυ­το­κι­νη­τι­στι­κό. Το 1981, ήρθα ξανά στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο. Από τότε ήθελα να αγο­ρά­σω κάτι στο νησί και να κάνω κάτι δικό μου.

Με τον Μπράιαν πα­ντρευ­τή­κα­με το 1983 και το 1985 ήρ­θα­με μαζί στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο. Το αγά­πη­σε από την πρώτη στιγ­μή. Εί­χα­με έρθει με τον γιό μας. Μετά, για δε­κα­πέ­ντε χρό­νια, δεν κα­τα­φέ­ρα­με να έρ­θου­με ξανά.

Εί­χα­με τις δου­λειές μας στο Περθ και δεν μπο­ρού­σα­με να φύ­γου­με. Το 2005, αγο­ρά­σα­με ένα κομ­μά­τι γης και απο­φα­σί­σα­με να επεν­δύ­σου­με φτιά­χνο­ντας ένα σπίτι εδώ. Ήταν με­γά­λη δέ­σμευ­ση λόγω της από­στα­σης από την Αυ­στρα­λία.

Τε­λι­κά, φτιά­ξα­με το σπίτι και εί­μα­στε πολύ χα­ρού­με­νοι. Δεν ήθελα να το φτιά­ξου­με εκεί που ήταν το σπίτι του πα­τέ­ρα μου. Συ­ζη­τή­σα­με με τον Μπράιν και απο­φα­σί­σα­με να αγο­ρά­σου­με κάτι δικό μας και τε­λι­κά κά­να­με το κα­λύ­τε­ρο. Το σπίτι μας το βλέ­πει όλη την ημέρα ο ήλιος, έχου­με φα­ντα­στι­κή θέα στο λι­μά­νι και εί­μα­στε πολύ ευ­χα­ρι­στη­μέ­νοι. Έχου­με την ευ­και­ρία, να δούμε το δια­φο­ρε­τι­κό πρό­σω­πο του Κα­στελ­λό­ρι­ζου.

Να δούμε πως είναι όλες τις επο­χές. Πως είναι τον χει­μώ­να, πως είναι το βουνό, τα αρ­χαία πα­τη­τή­ρια, η φύση του, τα βό­τα­να που φυ­τρώ­νουν πα­ντού. Όταν ήταν η κόρη μου με τον γα­μπρό μου εδώ, σκε­φτό­μα­σταν να ανοί­ξου­με ένα μα­γα­ζί, επάνω στην εστί­α­ση, όπου και εγώ και ο Μπράιαν έχου­με με­γά­λη εμπει­ρία.

Δεν είναι όμως εύ­κο­λο να το κά­νεις αυτό σε έναν μικρό τόπο».

Πηγή: neoskosmos.com