Στα δίχτυα μιας Καλαματιανής έπεσε ένας Ροδίτης

Σε ποινή φυ­λά­κι­σης 4 ετών, με­τα­τρέ­ψι­μη προς 5 ευρώ ημε­ρη­σί­ως κα­τα­δι­κά­στη­κε χθες από το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου μια Καλαµατια­νή, που φέ­ρε­ται να κα­τόρ­θω­σε να αφαι­ρέ­σει σηµαντι­κά ποσά από Ρο­δί­τη, µε τον οποίο είχε σχέση, πεί­θο­ντάς τον ότι ερ­γα­ζό­ταν στην Εθνι­κή Υπη­ρε­σία Πλη­ρο­φο­ριών (ΕΥΠ) αλλά και ότι ο αδελ­φός της είχε… απα­χθεί.

Το δι­κα­στή­ριο, που εξέ­τα­σε την υπό­θε­ση σε δεύ­τε­ρο βαθμό μετά την άσκη­ση έφε­σης υπέρ του νόμου κατά της πρω­τό­δι­κης κα­τα­δί­κης της, σε ποινή φυ­λά­κι­σης 3 ετών, με 3ετή ανα­στο­λή, απε­φά­σι­σε να επι­βά­λει βα­ρύ­τε­ρη ποινή στην κα­τη­γο­ρού­με­νη, η οποία ερη­μο­δι­κά­στη­κε και θε­ω­ρεί­ται πλέον φυ­γό­ποι­νη.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης έχει ως εξής:

Η κα­τη­γο­ρούµενη και ο µηνυ­τής γνω­ρί­σθη­καν στη Ρόδο τον Οκτώ­βριο του 2008. Η κα­τη­γο­ρουµένη φέ­ρε­ται να ανέ­φε­ρε ψευ­δώς στον µηνυτή ότι ήταν δη­μό­σιος υπάλ­λη­λος και ει­δι­κό­τε­ρα υπάλ­λη­λος του Υπουρ­γεί­ου Πο­λι­τισµού, απο­σπασµένη στην Εθνι­κή Υπη­ρε­σία Πλη­ρο­φο­ριών (Ε.Υ.Π.), ότι ήταν κά­τοι­κος Αθη­νών, ότι διέ­θε­τε µεγά­λης αξίας ακί­νη­τη πε­ριου­σία στην Αθήνα και στη Μάνη και ότι ήταν άγαµη.

Πε­ραι­τέ­ρω φέ­ρε­ται να του είπε ότι βρι­σκό­ταν στη Ρόδο για υπη­ρε­σια­κούς λό­γους αλλά λόγω της σο­βα­ρό­τη­τας της απο­στο­λής της, δεν µπο­ρού­σε να τους απο­κα­λύ­ψει. Η φι­λι­κή σχέση εξε­λί­χθη­κε σε ερω­τι­κή και η κα­τη­γο­ρούµενη ερ­χό­ταν στη Ρόδο για λίγο χρο­νι­κό διά­στηµα και µετά έφευ­γε, προ­φα­σι­ζόµενη ψευ­δώς “υπη­ρε­σια­κούς λό­γους”.

Κατά τη διάρ­κεια της παραµονής της και των σχε­δόν καθηµερι­νών τη­λε­φω­νι­κών επα­φών που είχαν, ανέ­φε­ρε ψευ­δώς κατά δια­στήµατα στο µηνυτή ότι ο πα­τέ­ρας της είχε ασθε­νή­σει βαριά, ότι ο αδελ­φός της είχε πέσει θύµα απα­γω­γής και ότι οι απα­γω­γείς ζη­τού­σαν για να τον απε­λευ­θε­ρώ­σουν 1.000.000 ευρώ ως λύτρα και γι’ αυτό είχε άµεση ανά­γκη χρηµάτων. Γι’ αυτό ζή­τη­σε από τον µηνυτή να την βοη­θή­σει δα­νεί­ζο­ντάς της ένα ποσό το οποίο θα του επέ­στρε­φε µόλις πω­λού­σε ένα ακί­νη­το, που κα­τεί­χε δήθεν στη Μάνη.

Ο µηνυ­τής λόγω της σχέ­σης εµπι­στο­σύ­νης που είχε δηµιουρ­γη­θεί µεταξύ τους, αφού η κα­τη­γο­ρούµενη τον δια­βε­βαί­ω­νε συ­νε­χώς ότι θέλει να είναι µαζί του, ότι είχε σκοπό να κα­τα­λή­ξει η σχέση τους σε γάµο και ότι κα­τέ­βαλ­λε απε­γνωσµένες προ­σπά­θειες για να κα­τα­φέ­ρει να µετα­τε­θεί από την Κε­ντρι­κή Υπη­ρε­σία της Ε.Υ.Π. στην Αθήνα, στο το­πι­κό κλιµάκιο της Ρόδου, φέ­ρε­ται να πεί­σθη­κε και της κα­τέ­βα­λε τµηµατικά 28.800 ευρώ.

Στη συ­νέ­χεια η κα­τη­γο­ρούµενη ανέ­φε­ρε ψευ­δώς στον µηνυτή ότι ο αδελ­φός της εν­δια­φε­ρό­ταν να συ­στή­σει µαζί του µια αφανή εται­ρεία µε σκοπό την πώ­λη­ση στη Ρόδο το­πι­κών προ­ϊ­ό­ντων της Μάνης και της Καλαµάτας, στην οποία θα συµµετεί­χε και αυτή. Ο Ρο­δί­της συµφώ­νη­σε και η κα­τη­γο­ρούµενη µέσα στο εν λόγω χρο­νι­κό διά­στηµα του δή­λω­σε ότι όλα τα δι­καιο­λο­γη­τι­κά είχαν συ­γκε­ντρω­θεί, ότι η σύ­στα­ση ήταν έτοιµη και ότι έπρε­πε να κα­τα­βά­λει το ποσό των 35.000 ευρώ ως συµµετοχή του στην υπό σύ­στα­ση εται­ρεία.

Τέλος Μαρ­τί­ου του 2010 κατά τη συ­νά­ντη­σή τους στη Ρόδο, η κα­τη­γο­ρούµενη ανέ­φε­ρε ψευ­δώς στον µηνυτή ότι είχε εγ­γυ­η­θεί για να λάβει δά­νειο κά­ποιος πολύ γνω­στός της από ηθική υπο­χρέ­ω­ση και ότι έπρε­πε να κα­τα­βά­λει άµεσα στην τρά­πε­ζα το ποσό των 16.000 ευρώ και τον έπει­σε να της κα­τα­βά­λει τοις µετρη­τοίς το ανω­τέ­ρω ποσό.

Από το Μάρ­τιο του 2010 η κα­τη­γο­ρούµενη δεν ήλθε ξανά στη Ρόδο και δεν απα­ντού­σε στις τη­λε­φω­νι­κές κλή­σεις του µηνυτή. Όταν, µετά από πολ­λές προ­σπά­θειες ο µηνυ­τής κα­τά­φε­ρε να επι­κοι­νω­νή­σει µαζί της, η κα­τη­γο­ρούµενη του ανέ­φε­ρε ότι ο πα­τέ­ρας της είχε απο­βιώ­σει, ότι ο αδερ­φός της, µε τον οποίο επρό­κει­το ο µηνυ­τής να συ­νε­ται­ρι­σθεί είχε αυ­το­κτο­νή­σει, ότι εξαι­τί­ας αυτών των γε­γο­νό­των ήταν σε άσχηµη ψυ­χο­λο­γι­κή κα­τά­στα­ση και ότι ήθελε λίγο καιρό να µείνει µόνη της για να συ­νέλ­θει.

Μπρο­στά σ’ αυτή την κα­τά­στα­ση που είχε δηµιουρ­γη­θεί ο µηνυ­τής προ­σπά­θη­σε να µάθει τι πραγµατικά είχε συµβεί και ανα­κά­λυ­ψε ότι όλα όσα του είχε ανα­φέ­ρει η κα­τη­γο­ρούµενη ήταν ψευδή αφού δεν ήταν υπάλ­λη­λος του υπουρ­γεί­ου πο­λι­τισµού απο­σπασµένη στην ΕΥΠ, αλλά αγρό­τισ­σα, είχε τρία τέκνα, δεν διέ­θε­τε ακί­νη­τη πε­ριου­σία, δεν είχε ασθε­νή­σει βαριά ούτε µετέ­πει­τα είχε απο­βιώ­σει ο πα­τέ­ρας της, δεν είχε αυ­το­κτο­νή­σει ο αδερ­φός της, δεν ήταν έτοιµα τα δι­καιο­λο­γη­τι­κά για τη σύ­στα­ση της εται­ρεί­ας και δεν είχε εγ­γυ­η­θεί για γνω­στό της πρό­σω­πο.

Η κα­τη­γο­ρούµενη αρ­νή­θη­κε στα πλαί­σια της προ­α­νά­κρι­σης την κα­τη­γο­ρία και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο µηνυ­τής ήξερε την αλή­θεια γι’ αυτήν αφού ποτέ δεν του ανέ­φε­ρε τα ανω­τέ­ρω ψευδή γε­γο­νό­τα, ότι τα χρηµατικά ποσά της τα έστελ­νε µε σκοπό να την πεί­σει να γυ­ρί­σει πίσω για να συ­νε­χί­σουν να είναι µαζί και ότι την µήνυση την υπέ­βα­λε για λό­γους εκ­δί­κη­σης.

Ως συ­νή­γο­ρος πο­λι­τι­κής αγω­γής πα­ρέ­στη ο δι­κη­γό­ρος κ. Κ. Τα­μπά­κης.