Οι αγορές εξοπλισμών μετά τα Ίμια

Η ντροπή και η δημόσια κατα­κραυγή, θα είναι οι πιο βαριές τιμω­ρίες για εκεί­νους που δια­χει­ρί­στη­καν κρατικό χρήμα, που προ­ο­ρί­ζο­νταν για την άμυνα και την ασφά­λεια της χώρας. Οι Δικα­στι­κές έρευνες έχουν προ­χω­ρή­σει σε βάθος, το κακο­φορ­μι­σμένο από­στημα έσπασε και η δυσο­σμία έχει πνίξει τη χώρα.

Από το 1996 και μετά, δηλαδή μετά τα δρα­μα­τικά γεγο­νότα στο ΙΜΙΑ, η πολι­τική ηγεσία της χώρας απο­φά­σισε να ενι­σχύ­σει σημα­ντικά το οπλο­στά­σιο των Ενόπλων Δυνά­μεων. Μέσα σε μια δεκα­ε­τία 1996-2006 , σε έξι συνο­λικά συνε­δριά­σεις του ΚΥΣΕΑ, απο­φα­σί­στηκε να δια­τε­θεί το ιλιγ­γιώ­δες ποσό των 36 δισεκατ. ευρώ , για την αγορά σύγ­χρο­νων οπλικών συστη­μά­των ή την ανα­βάθ­μιση κρί­σι­μων όπλων, που απο­δεί­χτηκε κοστο­βόρα δια­δι­κα­σία.

Είναι απο­κα­λυ­πτική η μελέτη της ΛΕΥΚΗΣ ΒΙΒΛΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ 1996-8, καθώς και η εμβά­θυνση στα αντί­στοιχα ΕΜΠΑΕ, δηλαδή στον προ­γραμ­μα­τι­σμό της αγοράς οπλικών συστη­μά­των, σύμφωνα με τις απαι­τή­σεις των Γενικών Επι­τε­λείων, που τις περισ­σό­τε­ρες φορές ήταν απαι­τή­σεις της πολι­τι­κής ηγεσίας.

Σε αυτά τα κρατικά κείμενα γίνεται εκτενής περι­γραφή της Εθνικής Στρα­τη­γι­κής και του Αμυ­ντι­κού δόγ­μα­τος της Χώρας. Ως Βασική αρχή, προ­βάλ­λε­ται η ανάγκη, οι Ένοπλες Δυνά­μεις να είναι μια ισχυρή απο­τρε­πτική δύναμη. Και ακόμη, από το περιε­χό­μενο της ανά­λυ­σης του αμυ­ντι­κού σχε­δια­σμού, προ­κύ­πτει ότι δημιουρ­γού­νται Ε.Δ. ευέ­λι­κτες και αερο­με­τα­φε­ρό­με­νες, ικανές για να αντα­πο­δώ­σουν το ισο­δύ­ναμο τετε­λε­σμένο του εχθρι­κού πλήγ­μα­τος, δηλαδή, αν απαι­τη­θεί από τις εξε­λί­ξεις στο πολε­μικό μέτωπο, να ανα­λά­βουν και επι­θε­τική δράση, ακόμη και στην εδαφική επι­κρά­τεια του αντι­πά­λου. Έτσι λοιπόν, αγο­ρά­σαμε σύγ­χρονα και πανά­κριβα, Επι­θε­τικά και μετα­φο­ρικά ελι­κό­πτερα, αρμα­τα­γωγά, αυτο­κι­νού­μενα Πυρο­βόλα και άρματα μάχης, ώστε να υλο­ποι­η­θεί ο σχε­δια­σμός του ΥΕΘΑ.

Επίσης στα σχέδια του ΥΠΕΘΑ, που ενέ­κρινε η Κυβέρ­νηση (ΚΥΣΕΑ), ήταν να δημιουρ­γη­θεί, μια Άτρωτη αντια­ε­ρο­πο­ρική Ασπίδα για τη Χώρα, γι’ αυτό αγο­ρά­στη­καν, σύγ­χρονα μαχη­τικά αερο­σκάφη, όπως τα αμε­ρι­κα­νικά F-16 , τα Γαλλικά MIRAGE 2000-5 και πολλά αντια­ε­ρο­πο­ρικά συστή­ματα, μεταξύ αυτών τα πανά­κριβα Αμε­ρι­κα­νικά πυραυ­λικά συστή­ματα ΠΑΤΡΙΟΤ και τα ρωσικά S-300.

Επίσης, για να εξα­σφα­λι­στεί η Ναυτική υπεροχή του Π.Ν. όχι μόνο στο Αιγαίο, αλλά και στην Αν. Μεσό­γειο, κρίθηκε ανα­γκαία η αγορά υπο­βρυ­χίων υψηλών προ­δια­γρα­φών και προηγ­μέ­νης τεχνο­λο­γίας Φρε­γα­τών τύπου ΣΤΕΛΘ.

Σύμφωνα με τα επίσημα Κυβερ­νη­τικά σχέδια, τα χρήματα αυτά , που μεσο­σταθ­μικά ήταν κοντά στο 4-5% του ΑΕΠ, δια­τέ­θη­καν, για ένα σκοπό. Για να αντι­με­τω­πι­στεί η τουρ­κική επι­θε­τι­κό­τητα , την

οποία και περιέ­γρα­φαν, ως μείζονα απειλή για τον Ελλη­νι­σμό.

Προ­κύ­πτουν όμως κάποια «δύσκολα» ερω­τή­ματα, όπως:

•πόσο πραγ­μα­τική ή προ­σχη­μα­τική και σε ποιο βαθμό, ήταν και είναι η ΤΟΥΡΚΙΚΗ απειλή; Το ερώτημα αυτό, είναι το κορυ­φαίο ερώτημα, που θα πρέπει να ερευ­νη­θεί και να απα­ντη­θεί, από τα θεσμικά όργανα της πολι­τείας συνε­πι­κου­ρού­μενα από ειδι­κούς επι­στή­μο­νες και έμπει­ρους και έντι­μους στρα­τιω­τι­κούς.

Υπο­χρε­ώ­θηκε η Ελλάδα, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, να αυξήσει υπέ­ρο­γκα τις αμυ­ντι­κές της δαπάνες, προ­κει­μέ­νου να εξυ­πη­ρε­τη­θούν επι­χει­ρη­σια­κές ανάγκες της Ατλα­ντι­κής Συμ­μα­χίας;

•Εκβιά­στηκε η Ελλάδα, από τα κράτη δανει­στές μας (ΗΠΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ, Βρε­τα­νία), να αγο­ρά­σουμε οπλικά συστή­ματα από τις Πολε­μι­κές τους Βιο­μη­χα­νίες, ώστε παράλ­ληλα να «αγο­ρά­σουμε» και πολι­τική και διπλω­μα­τική υπο­στή­ριξη στα Εθνικά μας θέματα; Και ποια είναι τα απο­τε­λέ­σματα;

Παράλ­ληλα με τις Δικα­στι­κές έρευνες, θα πρέπει να δοθούν απα­ντή­σεις από την πολι­τική ηγεσία, και στα παρα­πάνω καίρια ερω­τή­ματα.

Όμως για να δούμε, τι προ­κύ­πτει από τις μέχρι τώρα δικα­στι­κές έρευνες, μαρ­τυ­ρίες, απο­κα­λύ­ψεις και δικα­στι­κές απο­φά­σεις, για τα εξο­πλι­στικά;

Δια­φθορά, σπα­τά­λες, μίζες , υπερ­κο­στο­λο­γή­σεις, απλη­στία και αδια­φο­ρία , όχι μόνο για τα χρήματα του Ελλη­νι­κού Λαού, αλλά και αδια­φο­ρία για την Άμυνα της Χώρας. Αφού για να εξα­σφα­λι­στούν μίζες αγό­ρα­ζαν και όπλα άχρηστα, για τις ανάγκες της Εθνικής μας Άμυνας και κάποια από αυτά και κατά κυριο­λε­ξία ΑΧΡΗΣΤΑ. Το τραγικό είναι, ότι κάποιοι από τους μετέ­χο­ντες στις «ρεμού­λες», ανήκουν και στο λεγό­μενο Εθνικιστικό- υπερ­πα­τριω­τικό χώρο. Δηλαδή «που­λού­σαν» πατριω­τι­σμό, με το αζη­μί­ωτο!! Είναι αυτο­νό­ητο ότι, παρα­σάγ­γας χωρίζει τον επαγ­γελ­μα­τία «πατριώτη» και τους εθνικο-παράφρονες οπαδούς του, από τους Πατριώ­τες Έλληνες πολίτες, που δια­κα­τέ­χο­νται από έναν άδολο Πατριω­τι­σμό, που είναι άλλωστε και η κινη­τή­ρια δύναμη για την ευη­με­ρία, πρόοδο, ανά­πτυξη και Εθνική Ανε­ξαρ­τη­σία της χώρας μας.

Το «μυστικό»

Κοντά σε αυτά όμως, υπάρχει και ένα «μυστικό». Είναι ο τρόπος απο­πλη­ρω­μής των οπλικών συστη­μά­των που αγο­ρά­ζαμε. Το 30% ήταν από τον Κρατικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και το 70% από δάνεια «εξω­τε­ρι­κού εσω­τε­ρι­κού».

Το απο­τέ­λε­σμα εντυ­πω­σιακό. Αυτές οι αγορές είναι που συνέ­τει­ναν στην ισχυ­ρο­ποί­ηση της εξάρ­τη­σης από τους Δανει­στές μας και συνέ­βα­λαν στην δεινή οικονομικο-κοινωνική περι­πέ­τεια που βιώ­νουμε ως Έλληνες πολίτες. Και το χει­ρό­τερο, ξοδέ­ψαμε τερά­στιους εθνι­κούς πόρους σε στρα­τιω­τι­κές δαπάνες, χωρίς να δημιουρ­γή­σουμε μια σοβαρή βιομηχανική-τεχνολογική επέν­δυση. Και μια αξιό­λογη και κυρίως αντα­γω­νι­στική εγχώρια αμυ­ντική βιο­μη­χα­νία, παρότι υπήρχε η ανα­γκαία υποδομή.

Σε ότι αφορά τις Δικα­στι­κές έρευνες, η συνέ­χεια ανα­μέ­νε­ται ότι , θα είναι ακόμη πιο ενδια­φέ­ρουσα, έως και «συναρ­πα­στική» …

Μετριο­πα­θείς υπο­λο­γι­σμοί τοπο­θε­τούν τις μίζες από τα εξο­πλι­στικά και τα «αμαρ­τωλά» Α.Ω., στο ασύλ­λη­πτο ποσό των 2 δισεκ. ευρώ!!!

Από την άλλη πλευρά όμως, είναι λάθος να κατα­δι­κά­ζουμε κατη­γο­ρού­με­νους, πριν από την αμε­τά­κλητη απόφαση της Δικαιο­σύ­νης. Ή ακόμη χει­ρό­τερα, να εμπλέ­κουμε σε υπο­θέ­σεις δια­φθο­ράς και να σπι­λώ­νουμε την τιμή και την υπόληψη ανθρώ­πων , χάριν εντυ­πω­σια­σμού ή κομ­μα­τι­κών σκο­πι­μο­τή­των. Δεν θα πρέπει, παρότι οι συν­θή­κες ευνοούν, να διο­λι­σθή­σουμε ως κοι­νω­νία και ως ΜΜΕ, στον κανι­βα­λι­σμό ανθρώ­πων και στην καταρ­ρά­κωση συνει­δή­σεων.

Πηγή: onalert.gr