Αποχώρηση εθελοντών από τη δομή φιλοξενίας προσφύγων στα παλιά σφαγεία

Την απόφασή του, να απο­χω­ρή­σει από την εθε­λο­ντική προ­σπά­θεια που υπη­ρε­τούν εδώ και 4 ολό­κληρα χρόνια, εξυ­πη­ρε­τώ­ντας τις ανάγκες φιλο­ξε­νίας των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών που έρχο­νται στην Ρόδο, στην πρό­χειρη δομή στα παλιά σφαγεία, γνω­στο­ποί­ησε χτες σε συνέ­ντευξη Τύπου ο κ. Ντίνος Μαντι­κός.

Όντας γνωστός σε όλους τα τελευ­ταία χρόνια για τις υπη­ρε­σίες που πρό­σφερε εθε­λο­ντικά στην φιλο­ξε­νία των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών που έχουν περάσει από το νησί της Ρόδου (αφού δεν υπάρχει hot spot) ο κ. Μαντι­κός, εμφανώς συγκι­νη­μέ­νος, δήλωσε πως έχει ήδη ξεπε­ρά­σει κάθε όριο όχι σε προ­σφορά, όσο σε κούραση. Παρών ήταν και ο γιατρός, κ. Σάββας Καρα­γιάν­νης πρώην δήμαρ­χος, ο οποίος εξέ­φρασε την ελπίδα, όσοι πέρασαν να βρουν μια καλύ­τερη ζωή.

«Πήραμε την απόφαση, προ­σω­πικά εγώ, ο Σάββας Καρα­γιάν­νης και ο Παντε­λής Αντω­νιά­δης, οι τρεις δηλαδή, οι οποίοι έχουμε επί 4 χρόνια, 3 μήνες και 18 μέρες, κλείσει σε αυτό που λέμε ‘Άτυπος Χώρος Φιλο­ξε­νίας Προσφύγων’. Α

πό την αρχή που ξεκί­νησε αυτή η δομή να λει­τουρ­γεί για να υπάρχει ένα μέρος ‘μεταγωγών’ εμείς συν­δρά­μαμε από την πρώτη στιγμή, το στη­ρί­ξαμε με μόνο γνώμονα ότι όσοι φιλο­ξε­νού­νται εδώ δεν έπρεπε να κυκλο­φο­ρούν ελεύ­θε­ροι και να κοι­μού­νται στα πάρκα κ.λπ. και να έχουμε περι­στα­τικά, όπως αυτά που είχαν σημειω­θεί στην Κω. Αυτή η δομή, στο πρώτο χρονικό διά­στημα, λει­τούρ­γησε σιωπηρά.

Τα παλιά σφαγεία είναι ένα ερείπιο μέχρι σήμερα. Εμείς κάναμε ό,τι ήταν ανθρω­πί­νως δυνατό ώστε να μπορεί να μείνει κάποιος προ­σω­ρινά. Αρχικά, τους κρα­τού­σαμε για 48 μέρες και μετά έφευγαν, Αυτή η δια­δι­κα­σία, κράτησε από τις 17 Αυγού­στου 2015 έως τις 21 Μαρτίου 2016. Από εκεί κι έπειτα, η κατά­σταση άλλαξε τελείως.

Όσοι έρχο­νταν, έμεναν ολό­κλη­ρους μήνες ενώ έχουμε και περι­πτώ­σεις που έχουν μείνει εδώ και χρόνια. Να θυμίσω ότι όλα αυτά, στη­ρί­χθη­καν σε δύο πράγ­ματα: στον εθε­λο­ντι­σμό και στην προ­σφορά του κόσμου.

Ο κόσμος, επέ­δειξε μεγάλη αντα­πό­κριση στην προ­σφορά για την σίτιση των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών ενώ υπήρχε και ιατρική περί­θαλψη, αφού πολλοί γιατροί από την Ρόδο, έδωσαν τις υπη­ρε­σίες τους εθε­λο­ντικά.

Ο κ. Σάββας Καρα­γιάν­νης, όχι μόνον κάλυπτε τις ανάγκες αλλά έβρισκε και τα απα­ραί­τητα φάρμακα για όσους είχαν προ­βλή­ματα. Οι εθε­λο­ντές, στο αρχικό στάδιο ήταν πάρα πολλοί αλλά στην πορεία, άρχισαν να… μειώ­νο­νται.

Τα τελευ­ταία δύο χρόνια, οι μόνοι που παρα­μεί­ναμε για να προ­σφέ­ρουμε τις υπη­ρε­σίες μας, εθε­λο­ντικά, είμαστε εμείς με τον Σ.Καρα­γιάννη και τον Π. Αντω­νιάδη. Εμείς, ό,τι κάναμε το κάναμε με την ψυχή μας», τόνισε μεταξύ άλλων ο κ. Μαντι­κός.

Ο κ. Μαντι­κός, εξέ­φρασε τα παρά­πονά του για την στάση ορι­σμέ­νων ανθρώ­πων απέ­να­ντι στους εθε­λο­ντές, λέγο­ντας με πικρία πως ακού­γο­νται αρνη­τικά σχόλια και πικρά λόγια για την εθε­λο­ντική προ­σφορά τους.

«Η δομή αυτή έχει πρό­βλημα εδώ και τέσ­σε­ρις μήνες με την αντλία μετα­φο­ράς λυμάτων –το οποίο αντι­με­τω­πί­σαμε με ένα πρό­χειρο τρόπο. Υπάρ­χουν 85 άτομα (εκ των οποίων 8 παιδιά) που κιν­δυ­νεύ­ουν από ασθέ­νειες εάν δεν αντι­με­τω­πι­στεί το θέμα με τα λύματα. Είμαι στην δυσά­ρε­στη θέση να πω ότι κου­ρά­στηκα να περι­μένω. Κου­ρά­στηκα να προ­σπαθώ και να μην έχω συμπα­ρά­σταση. Δεν υπάρ­χουν τρόφιμα κι έχουμε μείνει χωρίς ζάχαρη, γάλα, ρύζι, ενώ τα μόνα που υπάρ­χουν είναι 5 κιλά φακή, 5 κιλά μακα­ρό­νια και 10 λίτρα σπο­ρέ­λαιο. Κατα­λα­βαί­νετε ότι δεν μπο­ρούμε να συνε­χί­σουμε υπό αυτές τις συν­θή­κες….» ανέφερε ο κ. Μαντι­κός.

Ο κ. Καρα­γιάν­νης ξεκί­νησε λέγο­ντας: «Και για μένα ήταν πρω­τό­γνωρη εμπει­ρία η ενα­σχό­λησή μου με την ιατρική φρο­ντίδα των προ­σφύ­γων. Μέχρι πρό­τι­νος δεν είχε συμβεί, να βρεθεί η Ρόδος στο σημείο να φιλο­ξε­νεί ανθρώ­πους οι οποίοι, διωγ­μέ­νοι από την πατρίδα τους και χωρίς αύριο για τους ίδιους και τις οικο­γέ­νειές τους, είχαν επι­λέ­ξει να κάνουν σταθμό στο νησί μας.

Από την αρχή, δεν μπο­ρούσα να φαντα­στώ από ιατρι­κής άποψης τι θα αντι­με­τώ­πιζα, γιατί κανένας δεν μας είχε ενη­με­ρώ­σει για τις συν­θή­κες υγείας που υπάρ­χουν στις χώρες από όπου ξεκι­νού­σαν αυτοί οι άνθρω­ποι.

Έπρεπε λοιπόν, για τον καθένα που ζητούσε ιατρική βοήθεια, να λάβουμε λεπτο­με­ρές ιστο­ρικό για να δούμε τι υπήρχε. Τα πρώτα χρόνια, αντι­λή­φθηκα ότι η μετα­κί­νηση αυτών των ανθρώ­πων είχε γίνει πολύ συστη­μα­τικά από μέρους τους. Στην αρχή άφησαν να προ­τα­θούν τα γυνια­κό­παιδα και οι άρρω­στοι με απο­τέ­λε­σμα τον πρώτο καιρό να έχουμε και ηλι­κιω­μέ­νους, και πολύ μικρά παιδιά και ασθε­νείς.

Η σοβα­ρό­τερη περί­πτωση που είχαμε ήταν ένα παιδί 14 ετών, ο Οσάμα, που είχε καρκίνο κι ένα άλλο παιδί που είχε οξεία λευ­χαι­μία και χρεια­ζό­ταν θερα­πεία με φάρμακα εξει­δι­κευ­μένα.

Το νοσο­κο­μείο δεν μπο­ρούσε να φρο­ντί­σει γι αυτό και μας βοήθησε ο Σύλ­λο­γος ‘Ροδαυγή’. Ήταν πολλές οι δυσκο­λίες σε αυτή την δομή. Οι συν­θή­κες δεν ήταν οι ιδα­νι­κό­τε­ρες, για ανθρώ­πους ταλαι­πω­ρη­μέ­νους, κου­ρα­σμέ­νους, απο­γοη­τευ­μέ­νους και απελ­πι­σμέ­νους γιατί δεν ήξεραν τι μέρα θα ξημέ­ρωνε.

Εμείς κάναμε ό,τι μπο­ρού­σαμε και είμαι ευτυχής που δεν είχαμε καμία απώλεια ζωής.

Τώρα που κλεί­σαμε την δομή, ο καθένας ας κάνει τον απο­λο­γι­σμό του. Εμείς του­λά­χι­στον, μπο­ρούμε να κοι­μό­μα­στε με ήρεμη την συνεί­δησή μας» είπε μεταξύ άλλων.

Αμφό­τε­ροι, εξέ­φρα­σαν με πικρία την απο­χώ­ρησή τους από την δομή και από την προ­σπά­θεια εθε­λο­ντι­κής προ­σφο­ράς, γενι­κό­τερα, ενώ ο κ. Μαντι­κός είπε πως σημειώ­θη­καν κακές συμπε­ρι­φο­ρές απέ­να­ντί του και δυσμενή σχόλια.

Κατα­λή­γο­ντας, είπαν πως πρό­σφε­ραν ό,τι μπο­ρού­σαν και τώρα είναι στην ευχέ­ρεια της νέας δημο­τι­κής αρχής, των λοιπών φορέων και της κοι­νω­νίας για το τι θα γίνει με την δομή στα παλιά σφαγεία και με την φιλο­ξε­νία των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών.