Hurriyet σε Ερντογάν: Άρα η Κωνσταντινούπολη είναι ελληνική;

Με ένα άρθρο κα­τα­πέλ­τη απα­ντά σε ση­με­ρι­νό του άρθρο ο δη­μο­σιο­γρά­φος της εφη­με­ρί­δας Hurriyet, Μπου­ράκ Μπε­κντίλ, στις προ­κλη­τι­κές δη­λώ­σεις που έκανε νω­ρί­τε­ρα αυτό το μήνα ο Ερ­ντο­γάν ανα­φο­ρι­κά με τα σύ­νο­ρα τις χώρας και τη συν­θή­κη της Λω­ζά­νης.

Στο άρθρο του με τίλτο «Άρα, η Κων­στα­ντι­νού­πο­λη είναι ελ­λη­νι­κή;» ο δη­μο­σιο­γρά­φος ανα­φέ­ρει:

«Ορι­σμέ­νοι πα­ρα­τη­ρη­τές έχουν τον τε­λευ­ταίο καιρό συμ­βου­λεύ­σει τις ξένες κυ­βερ­νή­σεις να μην ανη­συ­χούν και πάρα πολύ για τις επι­θε­τι­κές αλυ­τρω­τι­κές δη­λώ­σεις της Τουρ­κί­ας (μέσω του Προ­έ­δρου Ρε­τζέπ Ταγίπ Ερ­ντο­γάν), διότι γί­νο­νται για εσω­τε­ρι­κή κα­τα­νά­λω­ση και όχι για το ξένο κοινό. Λοι­πόν, και ναι και όχι.

Είναι αλή­θεια πως η ανα­θε­ω­ρη­τι­κή / εθνι­κι­στι­κή ρη­το­ρι­κή που­λά­ει πολύ καλά στην ιδε­ο­λο­γι­κή αγορά της Τουρ­κί­ας (και όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο και σε άλλες χώρες). Είναι, επί­σης, αλή­θεια, πως τα σχό­λια του Ερ­ντο­γάν στο­χεύ­ουν στον μέσο ψη­φο­φό­ρο – τον Τούρ­κο ψη­φο­φό­ρο που μπο­ρεί να πεί­σει πιο εύ­κο­λα με την αλυ­τρω­τι­κή ρη­το­ρι­κή του που πε­ρι­λαμ­βά­νει δη­λώ­σεις όπως «το έν­δο­ξο πα­ρελ­θόν μας», «η με­γά­λη αδι­κία που υπέ­στη το με­γά­λο έθνος μας πριν από έναν αιώνα», «τι χρειά­ζε­ται για να διορ­θώ­σου­με τη λάθος ροή της ιστο­ρί­ας» ή «μια μέρα θα ανα­βιώ­σου­με την αυ­το­κρα­το­ρία μας». Προ­σθέ­στε σε αυτά την ρη­το­ρι­κή «εί­μα­στε οι πιο ευ­σε­βείς Μου­σουλ­μά­νοι» και δε θα κερ­δί­σε­τε απλά έναν ψη­φο­φό­ρο αλλά έναν αφο­σιω­μέ­νο οπαδό που θα είναι προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος να πε­θά­νει ή να σκο­τώ­σει για σας.

Όμως, το γε­γο­νός πως η κύρια ομάδα – στό­χος του Ερ­ντο­γάν είναι ο μέσος Τούρ­κος ψη­φο­φό­ρος, δεν αλ­λά­ζει το γε­γο­νός πως ο ίδιος ολό­ψυ­χα πι­στεύ­ει σε ό,τι λέει, ή ότι θα μπο­ρού­σε να με­τα­τρέ­ψει τη ρη­το­ρι­κή του σε μια πα­ρά­λο­γη δράση κά­ποια μέρα εάν νο­μί­ζει, σε μία στιγ­μή εσφαλ­μέ­νου υπο­λο­γι­σμού, πως η Τουρ­κία είναι αρ­κε­τά ισχυ­ρή ώστε να «διορ­θώ­σει τη λάθος ροή της ιστο­ρί­ας», σύμ­φω­να και με τα λόγια του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού, Αχμέτ Ντα­βού­το­γλου.

Επι­πλέ­ον ,τρο­φο­δο­τώ­ντας με τέ­τοια συν­θή­μα­τα μια κοι­νω­νία γνω­στή για την ξε­νο­φο­βία της, την νο­ο­τρο­πία του αυτό-απο­μο­νω­τι­σμού και την συλ­λο­γι­κή επι­θυ­μία να επι­στρέ­ψει στις ημέ­ρες της δόξας, είναι κάτι που μα­κρο­πρό­θε­σμα θα μπο­ρού­σε να είναι πο­λι­τι­κά επι­κίν­δυ­νο δε­δο­μέ­νου ότι οι 18άρη­δες ση­με­ρι­νοί «στρα­τιώ­τες» του Ερ­ντο­γάν είναι πολύ πι­θα­νόν να γί­νουν, σε με­ρι­κές δε­κα­ε­τί­ες, ο Τούρ­κος ηγέ­της – ένας άλλος και πολύ πιο άγριος Ερ­ντο­γάν.

Το πιο ση­μα­ντι­κό, η ρη­το­ρι­κή του κου Ερ­ντο­γάν δεν στε­ρεί­ται μόνο του απλού­στε­ρου κα­νό­να της λο­γι­κής, αλλά είναι επί­σης ασυ­νε­πής. Ξε­χά­στε την τε­λευ­ταία αλυ­τρω­τι­κή του ομι­λία, που υπο­τί­θε­ται πως η Τουρ­κία θα μπο­ρού­σε να είχε σή­με­ρα 3,5-4 εκατ. τε­τρα­γω­νι­κά χι­λιό­με­τρα γης αντί για τα 780.000 τε­τρα­γω­νι­κά χι­λιό­με­τρά της. Θα μπο­ρού­σε να έχει. Αλλά δεν έχει. Γιατί, στον μυαλό των ισλα­μι­στών, με­τρά­ει το μέ­γε­θος; Είναι η Τουρ­κία, με οποιο­δή­πο­τε αξιό­πι­στο διε­θνές κρι­τή­ριο, μια χώρα κα­λύ­τε­ρη ας πούμε, από την Ελ­βε­τία – η οποία εκτί­νε­ται σε 41.000 τε­τρα­γω­νι­κά χι­λιό­με­τρα ή στο 5% της τουρ­κι­κής γης;

Στην ίδια ομι­λία, ο Ερ­ντο­γάν ανα­φέρ­θη­κε στα ελ­λη­νι­κά νησιά στο Αι­γαίο Πέ­λα­γος. «Αυτά τα νησιά κάτω από την μύτη μας ήταν δικά μας» είπε. «(Σε αυτά τα νησιά) υπάρ­χουν μνη­μεία μας, η ιστο­ρία μας, τα τζα­μιά μας…» Αυτό είναι αλή­θεια. Αλλά εφαρ­μό­ζο­ντας την ίδια λο­γι­κή σε αυτό που είναι σή­με­ρα η Τουρ­κία, μπο­ρεί κα­νείς να οδη­γη­θεί σε αξιώ­σεις που σί­γου­ρα δεν θα αρέ­σουν στον κ. Ερ­ντο­γάν.

Εάν το «έχουν χώ­ρους λα­τρεί­ας, την ιστο­ρία και τα μνη­μεία (από το πα­ρελ­θόν)» σε χώρες του εξω­τε­ρι­κού θα μπο­ρεί να δώσει σε ξένες χώρες το δι­καί­ω­μα να διεκ­δι­κούν εδάφη, τότε εμείς οι Τούρ­κοι θα πρέ­πει να μα­ζέ­ψου­με τα πράγ­μα­τά μας και να υπο­μεί­νου­με τις δυ­σκο­λί­ες ενός μα­κρι­νού τα­ξι­διού σε κά­ποια μα­κρι­νή στέπα. Ξε­χά­στε τα αμέ­τρη­τα μνη­μεια­κά και ιστο­ρι­κά ση­μά­δια στα εδάφη της Ανα­το­λί­ας που ανή­κουν στην προ-τουρ­κι­κή εποχή, ση­μειώ­στε μόνο το γε­γο­νός πως, πρώ­τον η πα­τριαρ­χι­κή μη­τρό­πο­λη των Ελ­λη­νορ­θο­δό­ξων στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη, που οι οπα­δοί του Ερ­ντο­γάν με τόσο πάθος θέ­λουν να με­τα­τρέ­ψουν σε τζαμί, χτί­στη­κε το 537 μ.Χ. ή 816 χρό­νια προ­τού χτι­στεί το πρώτο τζαμί στην πόλη και δεύ­τε­ρον, επει­δή ο κος Ερ­ντο­γάν μιλά συχνά για τον «στόχο 2071», συν­δυά­ζο­ντάς το με το έτος 1071, που ση­μα­το­δο­τεί την έλευ­ση των Τούρ­κων στις πε­ριο­χές της Ανα­το­λί­ας, πα­ρα­δέ­χε­ται ότι υπήρ­χαν μη τουρ­κι­κοί πο­λι­τι­σμοί, τόποι λα­τρεί­ας και ιστο­ρί­ας στα εδάφη που είναι σή­με­ρα η Τουρ­κία.

Αυτό βέ­βαια, δεν ση­μαί­νει πως αυτοί οι μη τουρ­κι­κοί πο­λι­τι­σμοί έχουν σή­με­ρα κά­ποια νό­μι­μη διεκ­δί­κη­ση επί του τουρ­κι­κού εδά­φους σή­με­ρα. Όπως η οθω­μα­νι­κή ιστο­ρία ή τα τζα­μιά σε γει­το­νι­κές χώρες δε θα έπρε­πε να δώ­σουν νό­μι­μη αξί­ω­ση στην Τουρ­κία να διεκ­δι­κεί αυτό που σή­με­ρα είναι μια ξένη χώρα.

Ο κ. Ερ­ντο­γάν ισχυ­ρί­ζε­ται ότι πα­ρα­δί­δει μα­θή­μα­τα ιστο­ρί­ας σε όλους. Θα πρέ­πει όμως πρώτα να μάθει πως η ιστο­ρία δεν ξε­κί­νη­σε το 1071 ή το 1453».

ΕΘΝΟΣ