Το τέλος των καταλήψεων

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Η παν­δη­μική κρίση παρα­μέ­νει και ο ιός πιο επι­θε­τι­κός έρχεται σε δεύτερο κύμα να μας επι­ση­μά­νει την παρου­σία του, να δια­μη­νύ­σει ότι τίποτα δεν έχει τελειώ­σει. Τίποτα δεν τελειώ­νει χωρίς την εύρεση του εμβο­λίου ή κάποιας απο­τε­λε­σμα­τι­κής θερα­πείας που θα ανα­κό­ψει την ευκόλως μετα­δι­δό­μενη και θανα­τη­φόρα πορεία του. Προς στιγμή η συστη­μα­τική χρήση της μάσκας και η ευλα­βική τήρηση των υγειο­νο­μι­κών κανόνων και πρω­το­κόλ­λων που συνι­στούν οι ειδικοί υπο­κα­θι­στούν το εμβόλιο.

Επο­μέ­νως η ατομική ευθύνη η υπευ­θυ­νό­τητα και η πει­θαρ­χία προ­τάσ­σο­νται προ­κει­μέ­νου να ανα­χαι­τί­σουν την ανοδική και επι­θε­τική πορεία αυτού του άγνω­στου και αόρατου εχθρού που προ­κά­λεσε τεκτο­νι­κές αλλαγές στον πλανήτη και που αλλάζει τον ρουν της ιστο­ρίας.

Ανα­ντί­λε­κτα η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των πολιτών επέ­δει­ξαν ωρι­μό­τητα πει­θάρ­χη­σαν προ­κει­μέ­νου να δια­φυ­λα­χθεί η δημόσια υγεία και να μείνει όρθιο το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Υπάρ­χουν όμως κάποιοι λίγοι αμφι­σβη­τίες, συνω­μο­σιο­λό­γοι, που αν και μειο­νό­τη­τες μπορούν να ανα­τρέ­ψουν την όλη κατά­σταση. Υπάρ­χουν και οι άλλοι, εκείνοι που εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται τις κατα­στά­σεις κρίσεως και επι­διώ­κουν μέσα από τη μπα­χα­λο­ποί­ηση να απο­κο­μί­σουν πολι­τικά οφέλη. Αδιαμ­φι­σβή­τητα η ελλη­νική κυβέρ­νηση δια­χει­ρί­στηκε επαρκώς τις αλλε­πάλ­λη­λες κρίσεις που παρου­σιά­στη­καν μέσα στους 15 μήνες ανά­λη­ψης της εξου­σίας.

Μέσα σ΄αυ­τούς τους μήνες ο λαός βρέθηκε αντι­μέ­τω­πος με πραγ­μα­τικά υπαρκτά και ουσια­στικά προ­βλή­ματα χωρίς να μπορεί να απο­δώ­σει την κακο­τυ­χία του σ΄αυτόν τον κάποιο που πάντα μας επι­βου­λεύ­ε­ται, σ΄αυτόν που πάντα λει­τουρ­γεί ως «απο­διο­πο­μπαίος τράγος».

Εν μέσω κρίσης και με τους πολίτες εν μέσω κού­ρα­σης παρα­τε­τα­μέ­νης αγωνίας και φόβου για τις προ­ε­κτά­σεις του ιού οι νέες πλα­τείες αγα­να­κτι­σμέ­νων δεν έχουν τόπο.

Η επα­να­στα­τική γυμνα­στική των εποχών της ανε­με­λιάς με τις κατα­λή­ψεις και τα κινή­ματα δεν βρί­σκουν πρό­σφορο έδαφος όσο και αν το επι­διώ­κουν, όσο και αν κάποιοι τις πυρο­δο­τούν και τις υπο­στη­ρί­ζουν. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον πολι­τι­σμένο κόσμο όπου οι μαθητές επι­δί­δο­νται στο άθλημα των κατα­λή­ψεων.

Είναι μια δια­χρο­νική παθο­γέ­νεια και αυτό πρέπει να στα­μα­τή­σει αρκεί να υπάρχει πολι­τική βούληση και από ότι δια­πι­στώ­σαμε υπάρχει. Κανένας δεν έχει το δικαί­ωμα να στερεί την πρό­σβαση στην εκπαί­δευση, να βαν­δα­λί­ζει και να κατα­στρέ­φει.

Οι κατα­λή­ψεις απο­βαί­νουν εις βάρος των φτωχών μαθητών των παιδιών αυτών που δεν μπορούν να ανα­πλη­ρώ­σουν τις χαμένες ώρες στα φρο­ντι­στή­ρια.

Είναι οξύμωρο και προ­κα­λεί να στη­ρί­ζουν τις μαθη­τι­κές κινη­το­ποι­ή­σεις και να παρα­κι­νούν, αυτοί που τα παιδιά τους τα έχουν προ­στα­τευ­μένα στα ακριβά ιδιω­τικά σχολεία και δεν χάνουν ούτε μια ώρα παρά­δο­σης των ποιο­τι­κών μαθη­μά­των.

Βεβαίως και είναι δίκαιο το αίτημα των μαθητών για 15 παιδιά ανά τάξη. Όμως ένας σώφρων και νου­νε­χής γονέας αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι μέσα σε συν­θή­κες έκτα­κτης ανάγκης και μετά από μια δεκαετή οικο­νο­μική κρίση που ταλά­νισε και γονά­τισε τη χώρα δεν υπάρ­χουν οι οικο­νο­μι­κές και οργα­νω­τι­κές δυνα­τό­τη­τες για να βρεθούν άλλες τόσες σχο­λι­κές αίθου­σες.

Σε συγκυ­ρίες έκτα­κτης ανάγκης δίδο­νται προ­σπά­θειες να βρεθούν τρόποι βελ­τί­ω­σης των συν­θη­κών στο πλαίσιο που υπάρχει.

Η κατά­ληψη δεν είναι απά­ντηση στην υγειο­νο­μική κρίση και στους κιν­δύ­νους που επι­φέ­ρει.

Την απά­ντηση τη δίνουν οι ειδικοί στη βάση των πραγ­μα­τι­κών δεδο­μέ­νων και δυνα­το­τή­των που υπάρ­χουν.

Στην ανε­ξέ­λεγ­κτη κατά­σταση των κατα­λή­ψεων επι­βάλ­λε­ται να δοθεί ορι­στικό τέλος. Η κυβέρ­νηση έπραξε τα δέοντα ενερ­γο­ποιώ­ντας νόμους που ενώ υπήρχαν δεν εφαρ­μό­ζο­νται. Θεωρώ ότι ήρθε η ώρα των μεγάλων αλλαγών. Οφεί­λουμε όλοι να αλλά­ξουμε τον τρόπο που σκε­φτό­μα­στε και ενερ­γούμε αν θέλουμε να βαδίσει μπροστά, να αλλάξει, να σωθεί αυτή η χώρα. Το μυθο­λο­γικό άλλοθι του πάντα ευκο­λό­πι­στου και προ­δο­μέ­νου λαού δεν υφί­στα­ται πλέον.