Μηνύματα με πολλούς αποδέκτες σε ομιλία του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου

Μετά το πέρας της χθε­σι­νής δοξο­λο­γίας στον Ιερό Ναό Ευαγ­γε­λι­σμού της Ρόδου, με αφορμή τον εορ­τα­σμό του Διο­νυ­σίου του Αρε­ο­πα­γί­του, προ­στάτη της Δικαιο­σύ­νης, ο πρό­ε­δρος του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου κ. Κ. Σαρής, δήλωσε τα εξής:

«Ο Διο­νύ­σιος Αρε­ο­πα­γί­της γεν­νή­θηκε περί το 10ο έτος μΧ. Υπήρξε βαθύς γνώστης των Φιλο­σο­φι­κών Συστη­μά­των και της ρητο­ρι­κής “πλούτω δε και συνέσει και σοφία των απάντων υπε­ρέ­χων”. Σε ηλικία 25 ετών επι­σκέ­φτηκε την Αίγυπτο, όταν δε επα­νήλθε έγινε Αρε­ο­πα­γί­της. Ήτο παρών κατά την διδα­σκα­λία του Απο­στό­λου Παύλου και από τους πρώτους που πίστευ­σαν σ’ αυτόν σύμφωνα με τις πράξεις των Απο­στό­λων. Έγινε Επί­σκο­πος Αθηνών, τα δε μαρ­τυ­ρο­λό­για ανα­φέ­ρουν ότι μαρ­τύ­ρησε στην Αθήνα.

Μεγάλη φήμη απέ­κτησε το όνομα του Διου­νυ­σίου του Αρε­ο­πα­γίτη όταν στα τέλη του Ε’ αιώνα ενε­φά­νη­σαν στην Ανατολή συγ­γράμ­ματα τα οποία έφεραν το όνομα του ως Συγ­γρα­φέα. Στην Μυστική Θεο­λο­γία διδά­σκει ότι ο άνθρω­πος μπορεί να ανα­γνω­ρί­σει το Θείον και να ενωθεί με αυτόν. Η ανθρώ­πινη ψυχή εξι­κνεί­ται μέχρι το Θείον διά της οδού της μυστι­κής ενώσεως. Ο Θείος Έρως είναι εκστα­τι­κός, εξί­στα­ται δηλο­νότι εξέρ­χε­ται εαυτού και δεν ανέ­χε­ται τον αγα­πού­μενο μένοντα μακράν του αγα­πώ­ντος.

Η θεότης υπέρ­κει­ται πάσης ανθρώ­πι­νης νοήσεως, είναι υπερ­τέ­λεια, ώστε πάσα ανθρώ­πινη έννοια περί αυτής είναι πολυ­τέ­λεια.

Να μου επι­τρα­πεί εδώ να αναφέρω ότι όταν τον Ιούνιο του 2017 ανα­κη­ρυσ­σό­ταν η ποι­ή­τρια Κική Δημουλά Ακα­δη­μαϊ­κός για το τέλος της ομιλίας της άφησε τον Θεό και αξίζει να ανα­φερ­θεί η σχετική περι­κοπή διότι συνέ­χε­ται με τα περί του Θεού που παρα­πάνω ανέφερα:

“… Οι καβγά­δες μαζί του άλλωστε εξε­λίσ­σο­νται από συλλογή σε συλλογή σχεδόν μισό αιώνα. Εδώ το κείμενο φανε­ρώ­νει σοφία, ενώ αδιό­ρατο σχεδόν ανι­χνεύ­ε­ται πικρό χιούμορ: Εν αρχή όσο κι αν τίθεται στο τέλος. Eυχαριστώ τον υπέρ άνω ημών, τον μέγιστο Ποιητή των πάντων, για την μακρο­ζωία που δίνει ο ίδιος στο ανα­πά­ντητο σιω­πώ­ντας. Εξα­σφα­λί­ζει έτσι την αθα­να­σία των ερω­τη­μά­των. Χωρίς τα ερω­τή­ματα και ο άνθρω­πος, η ποίηση και η τέχνη γενικά θα είχαν παραι­τη­θεί από την Ανα­ζή­τηση του χαμένου χρόνου. Τον ευχα­ρι­στώ ακόμα που και ο ίδιος μας κρύ­βε­ται και για όσα μας κρύβει. Ίσως η από­κρυφη να είναι ένα είδος κιβωτού για να σωθούμε από τον κατα­κλυ­σμό των πνι­γη­ρών απο­κα­λύ­ψεων…”.

Δηλαδή Θεο­λο­γία, Φιλο­σο­φία και Ποίηση είναι συνυ­φα­σμένα. Δικα­στής ο Διο­νύ­σιος ο Αρε­ο­πα­γί­της έχει ανα­κη­ρυ­χθεί προ­στά­της της Δικαιο­σύ­νης, αφού είναι ο πρώτος Δικα­στι­κός που εμαρ­τύ­ρησε για την πίστη του και εν γένει τα πιστεύω του.

Θα έλεγα δε ότι Χρι­στια­νική Πίστη και Δικαιο­σύνη συμπο­ρεύ­ο­νται. Η μεν Θρη­σκεία και η εν γένει Θεο­λο­γία έχει απο­στολή να δια­μορ­φώ­σει έναν άνθρωπο που να σκέ­πτε­ται καθετί το αγαθόν ούτως ώστε να δικαιω­θεί μετά θάνατον και να τύχει της αιώνιας ζωής. Συγ­χω­ρεί τους αμαρ­τω­λούς και τους προ­τρέ­πει να μετα­νο­ή­σουν, να ζουν σύμφωνα με τους κανόνες της πίστης για να τύχουν της βασι­λείας του Θεού.

Η Δικαιο­σύνη έχει την απο­στολή να απο­δί­δει το Δίκαιο και να τιμωρεί κάθε παρα­βα­τική συμπε­ρι­φορά, ούτως ώστε να υπάρχει στην ζωή κοι­νω­νική γαλήνη και ειρήνη. Ανα­γνω­ρί­ζει επίσης την μετά­νοια και την μετα­μέ­λεια του παρα­νο­μή­σα­ντος και εάν ακόμη δεν τον απαλ­λάσ­σει από την ποινή, του ανα­γνω­ρί­ζει ελα­φρυ­ντικά, για τα οποία μάλιστα φρό­ντισε να’ ναι πολυ­πληθή.

Η Δικαιο­σύνη είναι η Υψίστη των Αρετών και την έχει άμεση ανάγκη η κοι­νω­νία. Σε χώρες και σε εποχές όπου δεν υπήρχε Δικαιο­σύνη, τα ατομικά και κοι­νω­νικά δικαιώ­ματα του ανθρώ­που ήταν στην ουσία ανύ­παρ­κτα καθόσον ίσχυε μόνο η καθε­στω­τική επιταγή.

Σήμερα και στις δημο­κρα­τίες δεν είναι λίγες οι περι­πτώ­σεις που η Δικαιο­σύνη βάλ­λε­ται όταν δεν συντάσ­σε­ται και δεν μπορεί να συντάσ­σε­ται με επι­θυ­μίες ή υπο­δεί­ξεις της Εκτε­λε­στι­κής Εξου­σίας. Ούτε βέβαια και διά της νομο­θε­τι­κής εξου­σίας επι­τρέ­πε­ται παρέμ­βαση στο έργο και στην απο­στολή της Δικαιο­σύ­νης η οποία επι­τε­λεί το έργο της επί­γειας Δικαιο­σύ­νης παράλ­ληλα με την απο­στολή της Ουρά­νιας Δικαιο­σύ­νης.

Μου άρεσε η απά­ντηση του Αρχιε­πι­σκό­που της Εκκλη­σίας της Ελλάδος όταν ρωτή­θηκε ποια είναι η σχέση μεταξύ Εκκλη­σίας και Κράτους και εκείνος απά­ντησε μεταξύ Εκκλη­σίας και «Έθνους» γι’ αυτό και την αναφέρω.

Στην δύσκολη αυτή απο­στολή της Δικαιο­σύ­νης, όλοι έχουμε την υπο­χρέ­ωση να την στη­ρί­ξουμε πέραν από την επί­κληση του προ­στάτη της Διο­νυ­σίου του Αρε­ο­πα­γίτη να είναι αρωγός και καθο­δη­γη­τής της.

Ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου στήριζε, στη­ρί­ζει και θα στη­ρί­ζει στο μέλλον το έργο της Δικαιο­σύ­νης και τους Δικα­στές που το επι­τε­λούν. Αυτά τα λίγα λόγια θέλησα να πω σήμερα μια που είναι η τελευ­ταία μου θητεία ως προ­έ­δρου του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου, όμως πιστεύω ότι και ο επό­με­νος πρό­ε­δρος τα ίδια θα πει».