Ο Άγγελος…ταξίδεψε στον ουρανό!

Ένας κό­μπος στο λαιμό, μία γρο­θιά στο στο­μά­χι… Όταν συμ­βαί­νουν τέ­τοια γε­γο­νό­τα, αι­σθα­νό­μα­στε όλοι πόσο μι­κροί εί­μα­στε!

Ο μι­κρού­λης Άγ­γε­λος Γκιώ­νης, ο δικός μας… Άγ­γε­λος δεν άντε­ξε. Λύ­γι­σε και τα­ξί­δε­ψε για τη γει­το­νιά των Αγ­γέ­λων, για τη δική του… γει­το­νιά. Η καρ­δού­λα του δεν άντε­ξε άλλο και χθες το πρωί στα­μά­τη­σε να χτυ­πά­ει. Το παι­δι­κό του χα­μό­γε­λο έσβη­σε, αλλά θα συ­νο­δεύ­ει μια για πάντα όσους τους γνώ­ρι­σαν και είχαν την ευ­και­ρία να ταυ­τι­στούν μαζί του, να παί­ξουν μαζί και να νιώ­σουν λίγη από την παι­δι­κή του αύρα. Ο Άγ­γε­λος εκεί ψηλά θα είναι δυ­να­τός, θα παί­ζει, θα τρέ­χει και θα κάνει όλα όσα δεν του επέ­τρε­ψε να κάνει η επά­ρα­τη νόσος. Και μά­λι­στα θα είναι υπε­ρή­φα­νος για τους γο­νείς του, τον Μάκη και την Κα­τε­ρί­να που έκα­ναν ότι περ­νού­σε από το χέρι τους, κί­νη­σαν Γη και ου­ρα­νό για να γίνει καλά ο μι­κρός τους ήρωας. Η καρ­δού­λα του Άγ­γε­λου δεν χτυ­πά­ει, αλλά θα βρί­σκε­ται πάντα στο μυαλό όλων μας, για να απο­δει­κνύ­ει τη μα­χη­τι­κό­τη­τα, την αγνό­τη­τα και την παι­δι­κή υπε­ρη­φά­νεια του, που κέρ­δι­σε όλο τον κόσμο, χι­λιά­δες Ρο­δί­τες.

Χθες το πρωί η εί­δη­ση του χαμού του μι­κρού­λη Άγ­γε­λου βύ­θι­σε στο πέν­θος όλο το νησί…Σκυ­θρω­πά πρό­σω­πα και ο πόνος βου­βός. «Έφυγε» ο Άγ­γε­λος μας, έτσι απλά. Ο μι­κρού­λης μας έδωσε εδώ και χρό­νια τη δική του μάχη, ανέ­βη­κε το δικό του Γολ­γο­θά, έχο­ντας φυ­σι­κά δίπλα του κάθε στιγ­μή τους γο­νείς του και χι­λιά­δες κόσμο που προ­σεύ­χο­νταν γι’ αυτόν. Πριν από δύο πε­ρί­που χρό­νια είχε διορ­γα­νω­θεί στην Παλιά Πόλη το Save an Angel, προ­κει­μέ­νου να συ­γκε­ντρω­θεί ένα ποσό, ώστε να κάνει τη λεπτή χει­ρουρ­γι­κή επέμ­βα­ση στο νω­τιαίο μυελό, η οποία μά­λι­στα στέ­φθη­κε με από­λυ­τη επι­τυ­χία. Η οι­κο­γέ­νειά του με­τα­κό­μι­σε μό­νι­μα στο Λον­δί­νο για να είναι εκεί δίπλα στον Άγ­γε­λο τους. Νο­ση­λεύ­τη­κε για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα στη Harley Street Clinic, κά­νο­ντας θε­ρα­πεί­ες αλλά χωρίς ποτέ να χάσει το χα­μό­γε­λο του. Παρά τους έντο­νους πό­νους, ο Άγ­γε­λος πάντα έστελ­νε τα δικά του μη­νύ­μα­τα. Επι­σκέ­φτη­κε στην Αγ­γλία την αγα­πη­μέ­νη του ομάδα, τον Π.Α.Ο.Κ., ο οποί­ος μά­λι­στα του έστει­λε τη φα­νέ­λα με τις υπο­γρα­φές όλων των παι­κτών.

Από τον πε­ρα­σμέ­νο Δε­κέμ­βριο, ο Άγ­γε­λός μας επέ­στρε­ψε στη Ρόδο, αλλά τον τε­λευ­ταίο καιρό η κα­τά­στα­ση του επι­δει­νώ­θη­κε, με απο­τέ­λε­σμα χθες νωρίς το πρωί να χάσει τη μάχη, την οποία επί σει­ράν ετών κέρ­δι­ζε με αξιο­πρέ­πεια, με το παι­δι­κό του χα­μό­γε­λο. Ο μι­κρός ήρωας του Μάκη και της Κα­τε­ρί­νας, ο μι­κρός ήρωας που θα πρέ­πει να απο­τε­λέ­σει πα­ρά­δειγ­μα για όλους μας, ο Αγ­γε­λά­κος μας «έφυγε» για να πάει εκεί που ξέρει ότι θα είναι πιο δυ­να­τός και θα μπο­ρεί να κάνει όλες τις παι­δι­κές του τρέ­λες. Ο μι­κρού­λης Άγ­γε­λος Γκιώ­νης έγινε ση­μαία και φω­τει­νό πα­ρά­δειγ­μα για πολ­λούς. Αν και από την αρχή οι προ­βλέ­ψεις ήταν δυ­σοί­ω­νες, οι γο­νείς του ποτέ δεν σκέ­φτη­καν να τα πα­ρα­τή­σουν. Ήταν εκεί δίπλα του και έδω­σαν το δικό τους αγώνα, προ­σπα­θώ­ντας πάντα να του χα­μο­γε­λούν και να ελ­πί­ζουν για το κα­λύ­τε­ρο. Όπως ο Άγ­γε­λος, έτσι επί­σης ο Μάκης και η Κα­τε­ρί­να και νοερά όλοι οι Ρο­δί­τες, ήταν δίπλα του. Δεν ήταν εύ­κο­λο και αυτό είναι κα­τα­νοη­τό…

Ο Άγ­γε­λος τα­ξί­δε­ψε για τη γει­το­νιά του και ο επί­λο­γος γρά­φτη­κε χθες το από­γευ­μα στον Ιερό Ναό της Αγίας Αι­κα­τε­ρί­νης στα Κα­λα­βάρ­δα, όπου έγινε η κη­δεία του. Δύ­σκο­λα τα λόγια, αβά­στα­χτος ο πόνος για έναν πι­τσι­ρι­κά, ο οποί­ος αρ­νιό­ταν πει­σμα­τι­κά να πα­ρα­δο­θεί κό­ντρα σε όλες τις προ­βλέ­ψεις. Είχε ξε­γε­λά­σει πολ­λές φορές το θά­να­το και πά­λε­ψε μέχρι το τέλος, σαν ένας με­γά­λος. Με δύ­να­μη και κου­ρά­γιο. Ο Αγ­γε­λά­κος μας λοι­πόν «έφυγε» αλλά δεν θα τον ξε­χά­σει κα­νείς, αυτό του­λά­χι­στον είναι κάτι σαν υπό­σχε­ση προς τον ίδιο που μας κοι­τά­ζει από τον ου­ρα­νό. Και όπως έγρα­ψε και ο πα­τέ­ρας του Μάκης: «Καλό τα­ξί­δι ψυχή μου! Είσαι ο ήρωας μου, σε λα­τρεύω». Και εμείς σε λα­τρέ­ψα­με Άγ­γε­λε μας, προ­σθέ­του­με εμείς.

*Η «Δη­μο­κρα­τι­κή» εκ­φρά­ζει τα θερμά συλ­λυ­πη­τή­ρια της στην οι­κο­γέ­νεια του Άγ­γε­λου…