Έλιο Μινάι: «Με απέρριψε ο Ολυμπιακός, αλλά δεν τα παράτησα…»

Από τις αλά­νες της Ρόδου στα ιτα­λι­κά γή­πε­δα, με πίστη, επι­μο­νή και με πλώρη τα όνει­ρα που δεν στα­μα­τά ποτέ να πα­λεύ­ει. Ο Έλιο Μινάι δεν είναι απλώς ένας πο­δο­σφαι­ρι­στής των χα­μη­λών κα­τη­γο­ριών στην Ιτα­λία, είναι ένα παιδί που δεν ξέ­χα­σε από πού ξε­κί­νη­σε, που έμαθε να πα­λεύ­ει για κάθε ευ­και­ρία και να κλεί­νει τα αυτιά σε ό,τι αρ­νη­τι­κό.

Σε αυτό το τα­ξί­δι, πάντα δίπλα του, η οι­κο­γέ­νειά του. Ο πα­τέ­ρας του ήταν εκεί σε κάθε βήμα, στις πρώ­τες απορ­ρί­ψεις, στα τα­ξί­δια, στις δυ­σκο­λί­ες. Φυ­σι­κά και εκεί­νος που ποτέ δεν στα­μά­τη­σε να πι­στεύ­ει ότι «έχει κάτι μέσα του». Πλέον μετά το πρω­τά­θλη­μα και την άνοδο της Μπρα νιώ­θει δι­καιω­μέ­νος για την επι­λο­γή του να φύγει από την Ελ­λά­δα και ανυ­πο­μο­νεί να παί­ξει στη Serie C, ένα πρω­τά­θλη­μα που όπως το­νί­ζει είναι αρ­κε­τά δύ­σκο­λο.

-Αρ­χι­κά  να κά­νου­με μια ανα­δρο­μή στα παι­δι­κά σου χρό­νια. Έχεις με­γα­λώ­σει στη Ρόδο;

«Ναι, με­γά­λω­σα στη Ρόδο. Γεν­νή­θη­κα στην Αλ­βα­νία, έφυγα μηνών δη­λα­δή. Νιώθω σαν να γεν­νή­θη­κα στην Ελ­λά­δα. Εκεί με­γά­λω­σα, πήγα σχο­λείο, εκεί ξε­κί­νη­σα να παίζω μπάλα. Η οι­κο­γέ­νειά μου ζει ακόμα εκεί και πη­γαί­νω κάθε κα­λο­καί­ρι».

-Πώς ήταν τα παι­δι­κά σου χρό­νια στη Ρόδο;

«Πα­νέ­μορ­φα! Οι φίλοι μου, οι πα­ρέ­ες και το… πο­δό­σφαι­ρο! Μι­λά­με για τη Ρόδο, ένα νησί που δυ­σκο­λεύ­ο­νται πολλά τα­λέ­ντα να φύ­γουν και που δεν μπο­ρούν να κά­νουν μια λα­μπρή κα­ριέ­ρα. Εγώ είχα την τύχη να φύγω από εκεί, δη­λα­δή και γε­νι­κά από την Ελ­λά­δα, και να έρθω στην Ιτα­λία».

-Ήταν ιδα­νι­κά θε­ω­ρείς για ένα παιδί; Αντι­με­τώ­πι­σες δυ­σκο­λί­ες;

«Είχα πίεση γύρω από τα σχό­λια των αν­θρώ­πων και γύρω από την κα­τα­γω­γή μου. Εγώ νιώθω και τα δύο και ει­δι­κά την Ελ­λά­δα την σέ­βο­μαι πολύ για ότι μου έχει προ­φέ­ρει εμένα και την οι­κο­γέ­νεια μου, εκεί έζησα τα πάντα».

-Είσαι από τους αν­θρώ­πους που επη­ρε­ά­ζο­νται από τα αρ­νη­τι­κά σχό­λια;

«Όχι, δεν με αφορά τι λένε. Τα έχω πε­ρά­σει αυτά. Γε­νι­κά δεν δέ­χο­μαι αρ­νη­τι­κά, δεν προ­κα­λώ…»

-Πώς ξε­κί­νη­σες να παί­ζεις πο­δό­σφαι­ρο;

«Ο μπα­μπάς μου με έβαλε στον κόσμο του πο­δο­σφαί­ρου και εγώ τον ερω­τεύ­τη­κα. Ήταν πάντα δίπλα μου σε όλα, στα τα­ξί­δια, σε όλα, με δικά του έξοδα. Ήταν δύ­σκο­λα. Εγώ έχω απορ­ρι­φθεί πάρα πολ­λές φορές, από γνω­στές ομά­δες, όπως ο Ολυ­μπια­κός, ο Αστέ­ρας Τρί­πο­λης. Ποτέ όμως δεν τα πα­ρά­τη­σα. Αυτό είναι το μυ­στι­κό. Πί­στευα και πι­στεύω ότι έχω κάτι μέσα μου. Αν δεν πί­στευα, δεν θα ήμουν εδώ σή­με­ρα. Πριν δύο χρό­νια ήμουν ένας παί­κτης που δεν ήξερε κα­νέ­νας ούτε ‘’στο χαρτί’’ –και τώρα έχω αρ­χί­σει να γί­νο­μαι γνω­στός».

-Το ελ­λη­νι­κό δια­βα­τή­ριο πώς ήρθε;

«Επει­δή οι γο­νείς μου ήταν πολλά χρό­νια στην Ελ­λά­δα και ήταν κάτι που ήθελα για να προ­χω­ρή­σω μπρο­στά».

-Αν βρε­θείς στο δί­λημ­μα: Εθνι­κή Ελ­λά­δας ή Αλ­βα­νί­ας, τι θα διά­λε­γες;

«Αυτή που θα έρθει πρώτη. Γιατί πι­στεύω ότι αυτή θα εν­δια­φερ­θεί και πε­ρισ­σό­τε­ρο».

-Πώς ήρθε η πρό­τα­ση για την Ιτα­λία;

«Είχαν γίνει κά­ποια τουρ­νουά, όταν ήμουν 14, με την ομάδα που έπαι­ζα τότε, τους Ιπ­πό­τες Ρόδου. Είχε πολ­λές ομά­δες και πολ­λούς σκά­ου­τερ. Είχαν έρθει από την Ιτα­λία και με είδαν που έπαι­ζα με τους με­γα­λύ­τε­ρους. Από εκεί πέ­ρα­σα κά­ποια camp και πήγα στη Σπαλ. Έκανα δο­κι­μα­στι­κά, που τότε ήταν στη Serie A».

-Τι κά­νεις στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά σου;

«Ξυ­πνάω, πάω γυ­μνα­στή­ριο, θα βγω καμία βόλτα και μετά έχου­με προ­πο­νή­σεις».

-Είναι ανώ­τε­ρο το βιο­τι­κό επί­πε­δο;

«Ναι, είναι. Αλλά οι άν­θρω­ποι εί­μα­στε ίδιοι. Έχω ζήσει και Νότια και Βό­ρεια. Νότια είναι σαν τους Έλ­λη­νες… Βό­ρεια είναι πιο κρύοι».

-Πώς ήταν οι πρώ­τες μέρες όταν έφυ­γες από τη Ρόδο και πήγες στην Ιτα­λία;

«Ήμουν μι­κρός και ήταν δύ­σκο­λο στην αρχή. Αλλά με ωρί­μα­σε πολύ σαν άν­θρω­πο αυτό. Νιώθω ευ­γνώ­μων για ό,τι έγινε. Πλέον ξέρω να δια­χει­ρί­ζο­μαι κα­τα­στά­σεις».

-Πώς είναι το πο­δό­σφαι­ρο στην Ιτα­λία στις χα­μη­λό­τε­ρες κα­τη­γο­ρί­ες;

«Έχω ζήσει και τη Serie A, είχα πάει στην απο­στο­λή της Σπαλ στο ματς με τη Ρόμα. Είναι ένα ματς που δεν θα ξε­χά­σω ποτέ. Δεν είναι το ίδιο με το να κά­νεις ντε­μπού­το, αλλά ήταν πολύ όμορ­φη εμπει­ρία. Το επί­πε­δο εδώ μπο­ρεί να ακού­γε­ται χα­μη­λό, μπο­ρεί κά­ποιος να σκέ­φτε­ται ότι η τέ­ταρ­τη κα­τη­γο­ρία Ιτα­λί­ας δεν έχει υψηλό επί­πε­δο. Αλλά δεν ισχύ­ει. Απλώς, όπως είναι λο­γι­κό, δεν πα­ρα­κο­λου­θεί­ται πολύ. Υπάρ­χουν πολ­λές ομά­δες, πολλά τα­λέ­ντα, και επί­σης τα μπά­τζετ των ομά­δων είναι πολύ υψηλά, ποσά που στην Ελ­λά­δα δεν βλέ­πεις ούτε στη Super League 2. Πι­στεύω ότι υπάρ­χουν ομά­δες που αν τις βά­λεις να παί­ξουν με ομά­δες Β’ Εθνι­κής, κερ­δί­ζουν εύ­κο­λα».

-Πώς το έζη­σες όλο αυτό με τη Μπρα, που ανέ­βη­κε κα­τη­γο­ρία;

«Κα­νείς δεν γνω­ρί­ζει τη Μπρα. Εγώ ήρθα σε αυτή την ομάδα έχο­ντας πολλή εμπει­ρία σε αυτό το επί­πε­δο. Έχω παί­ξει σε πολύ ιστο­ρι­κές ομά­δες, όπως η Βα­ρέ­ζε. Αλλά η Μπρά είναι μια ομάδα σε μια πολύ μικρή πόλη, 30.000 κα­τοί­κων. Είναι τόσο όμορ­φο αυτό, γιατί είναι μια μικρή πόλη που ούτε εί­χα­με αυτό το μπά­τζετ για να πεις… ότι πάμε για άνοδο. Όταν ξε­κι­νού­σε η σεζόν, με­ρι­κοί λέ­γα­νε ότι πάμε για να σω­θού­με. Αυτό είναι το όμορ­φο του πο­δο­σφαί­ρου. Άλλες ομά­δες όπως η Βα­ρέ­ζε είχαν δύο εκα­τομ­μύ­ρια μπά­τζετ, μι­λά­με για πολλά λεφτά. Εμείς ήμα­σταν πολύ πίσω σε αυτό. Όταν ξε­κί­νη­σε όμως η σεζόν και είδα τους συ­μπαί­κτες μου, είδα κάτι κα­λύ­τε­ρο. Είδα ότι δεν παί­ζου­με μόνο για να σω­θού­με. Από τη δεύ­τε­ρη αγω­νι­στι­κή δεν πέ­σα­με από την πρώτη θέση. Είναι πραγ­μα­τι­κά απί­στευ­το αυτό. Εγώ προ­σω­πι­κά έκανα μια τρο­με­ρή σεζόν και είμαι πολύ εν­θου­σια­σμέ­νος γι’ αυτό που έγινε. Σε μια μικρή πόλη, γρά­φτη­κε ιστο­ρία. Ήρθαν εδώ για να κα­λύ­ψουν το ματς η Sky Sports. Ήταν τρο­με­ρό».

-Ήταν κάτι μα­γι­κό για εσένα αυτό το πρω­τά­θλη­μα, φα­ντά­ζο­μαι…

«Το πρώτο είναι πάντα το πιο ιδιαί­τε­ρο. Πα­ρό­λο που είναι τέ­ταρ­της κα­τη­γο­ρί­ας, είναι πολύ δύ­σκο­λα γιατί ανε­βαί­νει μόνο ένας. Δεν είναι όπως στην Ελ­λά­δα που ανε­βαί­νουν δύο. Το ζή­σα­με όλοι πολύ έντο­να».

-Είσαι ένας παί­κτης πολύ έμπει­ρος στις χα­μη­λές κα­τη­γο­ρί­ες. Είσαι έτοι­μος να ανέ­βεις στις ψη­λό­τε­ρες, θε­ω­ρείς;

«Ακρι­βώς! Είχα κά­ποιες ευ­και­ρί­ες να φύγω από την Ιτα­λία, να πάω σε άλλες χώρες και σε υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο, απλά λόγω τρο­φεί­ων δεν μπο­ρού­σε να γίνει η με­τεγ­γρα­φή».

-Από πού είχες προ­τά­σεις;

«Είχα από Πορ­το­γα­λία, Β’ Εθνι­κή, από την Μα­ρί­τι­μο. Απλά δεν τα βρή­καν στα χρή­μα­τα».

-Σε στε­νο­χώ­ρη­σε αυτό;

«Με στε­νο­χώ­ρη­σε πολύ ότι έμενα στην ίδια κα­τη­γο­ρία, στά­σι­μος. Απλά στο πο­δό­σφαι­ρο τα στα­τι­στι­κά κά­νουν έναν παί­κτη. Αυτή είναι η αλή­θεια. Γιατί ένας σκά­ου­τερ θα δει και παι­χνί­δι, αλλά υπάρ­χουν τόσα τα­λέ­ντα που κά­νουν καλό παι­χνί­δι και δεν έχουν την ανα­γνώ­ρι­ση».

-Ποιο είναι το με­γα­λύ­τε­ρό σου όνει­ρο;

«Να παίξω στην Premier League… Είναι απί­στευ­το το επί­πε­δο. Τα γή­πε­δα, όλα».

-Πώς φα­ντά­ζε­σαι τον εαυτό σου πέντε χρό­νια αρ­γό­τε­ρα;

«Πι­στεύω ότι θα κάνω μια καλή πο­δο­σφαι­ρι­κή κα­ριέ­ρα. Θα παίξω Α’ Εθνι­κή σε κά­ποια χώρα».

-Το εν­δε­χό­με­νο να επι­στρέ­ψεις στην Ελ­λά­δα το σκέ­φτε­σαι;

«Όχι, δεν θα ερ­χό­μουν στη Super League 2…».

Στην Α’ Εθνι­κή;

«Μόνο στις με­γά­λες ομά­δες. Όπως είναι τώρα η κα­τά­τα­ξη, μέχρι τον ΟΦΗ θα πή­γαι­να… Δεν είναι ότι έχω κάτι, απλά δεν λένε τόσο ωραία πράγ­μα­τα για το ελ­λη­νι­κό πο­δό­σφαι­ρο».

-Τι εν­νο­είς;

«Δεν γνω­ρί­ζω πολλά από τη Super League 1, αλλά από τη Β’ Εθνι­κή… χά­νουν τα λεφτά τους. Εδώ δεν συμ­βαί­νουν αυτά. Μέχρι και τα προ­πο­νη­τι­κά, σε αυτή την κα­τη­γο­ρία, μπο­ρεί να έχουν τέσ­σε­ρα γή­πε­δα. Δεν υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση να χά­σεις τα λεφτά σου».

 

 

Πηγή: gazzetta.gr