Στον «Ομιλο Μήτση» περιέρχεται το «Grand Hotel»

Θέμα ολί­γων ημε­ρών είναι η υπο­γρα­φή του συμ­βο­λαί­ου “μα­μούθ” με­τα­ξύ της Εθνι­κής Τρά­πε­ζας και του ξε­νο­δό­χου κ. Κώστα Μήτση, εκ­προ­σώ­που του ομώ­νυ­μου ομί­λου για την εξα­γο­ρά, ένα­ντι τι­μή­μα­τος 38 εκατ. ευρώ πε­ρί­που, του ξε­νο­δο­χεί­ου «Grand Hotel», στη Ρόδο.

Το συμ­βό­λαιο επρό­κει­το να υπο­γρα­φεί την πε­ρα­σμέ­νη Πα­ρα­σκευή αλλά ανα­βλή­θη­κε γιατί έπρε­πε προη­γου­μέ­νως να τα­κτο­ποι­η­θούν ορι­σμέ­να θέ­μα­τα τε­χνι­κής φύ­σε­ως.

Η ιδιο­κτήτρια Εθνι­κή Τράπεζα ανα­ζη­τού­σε εδώ και καιρό αγο­ρα­στή για το «Grand Hotel», το οποίο μισθώνει ο γνω­στός ξε­νο­δο­χεια­κός όμιλος ήδη από το έτος 1989.

Ο όμιλος της Εθνι­κής είχε γνω­στο­ποιήσει εδώ και καιρό την πρόθεσή του να προ­χω­ρήσει στην πώληση του ξε­νο­δο­χείου της στη Ρόδο, στο πλαίσιο της πο­λι­τι­κής του για ρευ­στο­ποιήσεις συμ­με­το­χών, που είναι άσχε­τες με τις βα­σι­κές του δρα­στη­ριότητες.

Στο πλαίσιο αυτό έκλει­σε και η συμ­φω­νία με τον Ομιλο Μήτση, ο οποίος συ­μπλη­ρώνει αισίως μία 25ετία στο τιμόνι του ξε­νο­δο­χείου και βγαίνει από μία χρο­νιά – το 2013 – η οποία ήταν ιδιαίτερα επι­τυ­χη­μένη για τον όμιλο, δε­δο­μένης της πληρότητας του δικτύου των 20 μονάδων που διαθέτει ανά την Ελλάδα και της αύξησης, σε επίπεδο τζίρου, σε πο­σο­στό, που ξεπέρασε το 10%.

Για τον όμιλο της Εθνι­κής η πώληση του «Grand Hotel» ση­μα­το­δο­τεί τη δεύτερη μεγάλη συμ­φω­νία και μάλιστα σε πολύ μικρό χρο­νι­κό διάστημα όσον αφορά τις ρευ­στο­ποιήσεις συμ­με­το­χών της, στον ξε­νο­δο­χεια­κό τομέα.

Η εν λόγω συμ­φω­νία έρ­χε­ται σε μία πε­ρί­ο­δο κατά την οποία ουκ ολίγα ξε­νο­δο­χεία πω­λού­νται ανά την Ελ­λά­δα λόγω προ­βλη­μά­των ρευ­στό­τη­τας των ιδιο­κτη­τών τους, που εντά­θη­καν μέσα στην κρίση.

Αυτό που έχει εξαι­ρε­τι­κό εν­δια­φέ­ρον είναι το γε­γο­νός ότι με­τα­ξύ των δύο συμ­βαλ­λο­μέ­νων πλευ­ρών έχει απο­φα­σι­στεί να υπάρ­ξει ρητή πρό­βλε­ψη στο συμ­βό­λαιο αγο­ρα­πω­λη­σί­ας, που θα απαλ­λάσ­σει την ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία από οποια­δή­πο­τε υπο­χρέ­ω­ση ένα­ντι του Δήμου Ρόδου για τη γνω­στή εκ­κρε­μό­τη­τα της κα­τα­βο­λής του τι­μή­μα­τος της απαλ­λο­τρί­ω­σης για τις εγκα­τα­στά­σεις του ξε­νο­δο­χεί­ου.

Η έν­δι­κη δια­φο­ρά θα συ­νε­χί­σει, όπως όλα δεί­χνουν, με­τα­ξύ του Δήμου Ρόδου και της Εθνι­κής Τρά­πε­ζας αν και η πα­ρα­κα­τα­θή­κη που αφή­νει στον νε­ο­ε­κλε­γέ­ντα δή­μαρ­χο κ. Φώτη Χα­τζη­διά­κο, ο απερ­χό­με­νος κ. Στά­θης Κου­σουρ­νάς, στο συ­γκε­κρι­μέ­νο θέμα είναι εξαι­ρε­τι­κά δυ­σά­ρε­στη.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», με την υπ΄α­ριθμ. 28/2014 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ακυ­ρώ­θη­κε η υπ΄α­ριθμ. 312/2012 δια­τα­γή πλη­ρω­μής που εξέ­δω­σε ο Δήμος Ρόδου σε βάρος της «Grand Hotel Summer Palace Α.Ε.» και της «Εθνι­κής Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος Α.Ε.» για την κα­τα­βο­λή απο­ζη­μί­ω­σης ύψους 3.071.394,02 ευρώ, που αφορά την αξία απαλ­λο­τριω­θεί­σας δη­μό­σιας και κοι­νό­χρη­στης έκτα­σης στο ξε­νο­δο­χείο «Grand Hotel».

Η δια­τα­γή πλη­ρω­μής εκ­δό­θη­κε με βάση την υπ’ αριθμ. 1/2012 από­φα­ση του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου με την οποία κα­θο­ρί­στη­κε ορι­στι­κή τιμή μο­νά­δος για το έδα­φος και τα κτί­σμα­τα ιδιο­κτη­σί­ας του Δήμου Ρόδου, που απαλ­λο­τριώ­θη­καν υπέρ των εται­ρειών «Grand Hotel Summer Palace Α.Ε.» και «Εθνι­κής Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος Α.Ε.» με την υπ’ αριθμ. 30/1998 πράξη προ­σκύ­ρω­σης και ανα­λο­γι­σμού της Διεύ­θυν­σης Πο­λε­ο­δο­μί­ας και Πε­ρι­βάλ­λο­ντος της Νο­μαρ­χί­ας Δω­δε­κα­νή­σου.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκρι­νε με­τα­ξύ άλλων ότι από την εκτί­μη­ση των δια­τά­ξε­ων της τε­λε­σί­δι­κης από­φα­σης του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου προ­κύ­πτει ότι κύ­ριος του ακι­νή­του στο οποίο προ­σκυ­ρώ­θη­καν τα απαλ­λο­τριω­θέ­ντα εδα­φι­κά τμή­μα­τα του Δήμου είναι μόνο η πρώτη εται­ρεία και όχι η Εθνι­κή Τρά­πε­ζα, ανε­ξαρ­τή­τως αν αυτή είναι κύρια μέ­το­χός της και διο­ρί­ζει τα μέλη του διοι­κη­τι­κού της συμ­βου­λί­ου, αφού πα­ρα­μέ­νει αυ­το­τε­λές νο­μι­κό πρό­σω­πο.

Πέραν τού­του ο Άρειος Πάγος με την υπ’ αριθμ. 1851/2013 νε­ό­τε­ρη από­φα­σή του αναί­ρε­σε και την τε­λευ­ταία από­φα­ση του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου (1/2012).

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι η άσκη­ση του δι­καιώ­μα­τος του δήμου για κα­θο­ρι­σμό ξε­χω­ρι­στής απο­ζη­μί­ω­σης για τα κτί­σμα­τα που ανέ­γει­ραν η δι­καιο­πά­ρο­χος της εται­ρεί­ας αλλά και η ίδια στις προ­σκυ­ρού­με­νες στην ιδιο­κτη­σία τους εδα­φι­κές εκτά­σεις αυτού απα­γο­ρεύ­ε­ται, κα­θό­σον, υπερ­βαί­νει προ­φα­νώς τα όρια που επι­βάλ­λουν η καλή πίστη, τα χρη­στά ήθη και ο οι­κο­νο­μι­κός σκο­πός του δι­καιώ­μα­τος της κυ­ριό­τη­τας επί του ακι­νή­του.

Πέραν των ανω­τέ­ρω όμως ο Δήμος Ρόδου με τους κα­κούς χει­ρι­σμούς του στην υπό­θε­ση της απαλ­λο­τρί­ω­σης Γκί­νε­ρουπ είναι πλέον υπό­χρε­ος για την αυ­το­δί­καιη άρση της συ­γκε­κρι­μέ­νης απαλ­λο­τρί­ω­σης αφού έχει πα­ρέλ­θει 18μηνο από την έκ­δο­ση της από­φα­σης του Πρω­το­δι­κεί­ου που ορί­ζει την προ­σω­ρι­νή τιμή μο­νά­δος ή ένα έτος από την έκ­δο­ση της απο­φά­σε­ως του Εφε­τεί­ου που ορί­ζει την ορι­στι­κή τιμή μο­νά­δος!!

Ο Δήμος Ρόδου που ευ­ελ­πι­στού­σε στην εί­σπρα­ξη των 3 εκατ. ευρώ με τους τό­κους και τις προ­σαυ­ξή­σεις φέ­ρε­ται να βρί­σκε­ται σε εξαι­ρε­τι­κά δυ­σχε­ρή θέση.

Αυτό που έχει προ­κα­λέ­σει πρό­σθε­το θό­ρυ­βο είναι το γε­γο­νός ότι επι­χει­ρή­θη­κε η εί­σπρα­ξη της δι­κα­στι­κής δα­πά­νης ύψους 112.000 ευρώ με δια­τα­γή πλη­ρω­μής δι­κη­γό­ρου με αντι­μι­σθία του Δήμου Ρόδου, πα­ρό­τι ο Αρειος Πάγος με δύο απο­φά­σεις του έχει κρί­νει ότι δεν δι­καιού­ται απο­ζη­μιώ­σε­ως για τις υπη­ρε­σί­ες του πέραν της νό­μι­μης αμοι­βής του.

Το συ­γκε­κρι­μέ­νο ποσό θα μπο­ρού­σε να ει­σπρά­ξει, όπως ανα­φέ­ρουν έγκρι­τοι νο­μι­κοί, μόνο ο Δήμος Ρόδου.

Ο δι­κη­γό­ρος με πάγια αντι­μι­σθία του Δήμου Ρόδου ενερ­γώ­ντας πλα­για­στι­κώς, εξέ­δω­σε δια­τα­γή πλη­ρω­μής με την οποία υπο­χρε­ώ­θη­καν η εται­ρεία και η τρά­πε­ζα να κα­τα­βά­λουν εις ολό­κλη­ρο στον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου το ποσό των 112.663 ευρώ, πλέον τόκων και εξό­δων.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την υπ΄α­ριθμ. 29/2014 από­φα­σή του ακύ­ρω­σε την ως άνω δια­τα­γή πλη­ρω­μής του Δήμου Ρόδου κρί­νο­ντα­ςό­τι η έκ­δο­ση της επί­δι­κης δια­τα­γής πλη­ρω­μής για δι­κα­στι­κή δα­πά­νη μετά την έκ­δο­ση τε­λε­σί­δι­κης από­φα­σης δεν είναι δυ­να­τή, ελ­λεί­ψει έν­νο­μου συμ­φέ­ρο­ντος του δι­κη­γό­ρου, ενώ προ­σέ­τι στην συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση μνεία δεν γί­νε­ται ως προς την ύπαρ­ξη απαι­τή­σε­ως του πλα­για­στι­κώς αι­τού­ντως κατά του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, ούτε προ­έ­κυ­ψε η προ­σκό­μι­ση εγ­γρά­φων από τα οποία μια τέ­τοια απαί­τη­ση απο­δει­κνύ­ε­ται.

Κρί­θη­κε έτσι ότι η ανα­κο­πτό­με­νη δια­τα­γή εκ­δό­θη­κε κατά πα­ρά­βα­ση των γε­νι­κών δα­δι­κα­στι­κών προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων που ρυθ­μί­ζουν την πα­ρο­χή έν­νο­μης προ­στα­σί­ας.