Σαν σήμερα το 1912 οι Ιταλοί κάνουν απόβαση στη Ρόδο

Στις 29 Σε­πτεμ­βρί­ου 1911, το Βα­σί­λειο της Ιτα­λί­ας κή­ρυ­ξε τον πό­λε­μο κατά της Οθω­μα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας, διεκ­δι­κώ­ντας εδάφη που ανή­καν στο βι­λα­έ­τι της Τρί­πο­λης (σημ. Λιβύη). Στα πλαί­σια του πο­λέ­μου αυτού, οι ιτα­λι­κές δυ­νά­μεις με επι­κε­φα­λής τον αντι­στρά­τη­γο Τζο­βά­νι Αμέ­λιο (ιτ. Giovanni Ameglio), κα­τέ­λα­βαν κά­ποια από τα νησιά των τότε Νο­τί­ων Σπο­ρά­δων  πριν πε­ρά­σουν στα Δω­δε­κά­νη­σα.

Αρ­χι­κά κα­τέ­λα­βαν την Αστυ­πά­λαια στις 28 Απρι­λί­ου και στη συ­νέ­χεια πραγ­μα­το­ποί­η­σαν από­βα­ση στη Ρόδο στις 4 Μαΐου 1912. Η τουρ­κι­κή φρου­ρά του νη­σιού οχυ­ρώ­θη­κε στο ορει­νό χωριό Ψίν­θος και αντι­στά­θη­κε μέχρι τις 17 Μαΐου, οπότε και πα­ρα­δό­θη­κε.

Πα­ράλ­λη­λα με τις επι­χει­ρή­σεις στη Ρόδο οι ιτα­λι­κές δυ­νά­μεις επι­χει­ρού­σαν και σε άλλα νησιά τα οποία κα­τέ­λα­βαν με την εξής σειρά: τη Χάλκη στις 8 Μαΐου, την Κά­λυ­μνο, την Κάσο, την Κάρ­πα­θο, τη Λέρο, τους Λει­ψούς, τη Νί­συ­ρο, την Πάτμο και την Τήλο στις 12 Μαΐου, τη Σύμη στις 19 Μαΐου και τέλος την Κω στις 20 Μαΐου.

Για να εξα­σφα­λί­σουν την κυ­ριαρ­χία τους στα νησιά, οι Ιτα­λοί υπο­σχέ­θη­καν στους κα­τοί­κους, ότι η κα­τά­λη­ψη θα ήταν προ­σω­ρι­νή. Οι νη­σιώ­τες πι­στεύ­ο­ντας πως η πε­ρί­στα­ση είναι η ιδα­νι­κή για να πε­τύ­χουν την ένωση με το Βα­σί­λειο της Ελ­λά­δας, απο­φά­σι­σαν την ορ­γά­νω­ση συ­νε­δρί­ου με σκοπό την ανά­λη­ψη δρά­σης για την προ­ώ­θη­ση του ζη­τή­μα­τος τους. Έτσι λοι­πόν, στις 16 με 18 Ιου­νί­ου 1912, συ­νε­δρί­α­σαν στην Πάτμο οι αντι­πρό­σω­ποι των νη­σιω­τών, οι οποί­οι συ­νέ­τα­ξαν και υπέ­γρα­ψαν ψή­φι­σμα, με το οποίο κή­ρυτ­ταν την αυ­το­νο­μία τους και ονό­μα­ζαν το σύ­νο­λο των νη­σιών «Πο­λι­τεία του Αι­γαί­ου». Το ψή­φι­σμα αυτό έγινε γνω­στό στο εξω­τε­ρι­κό, σε μια προ­σπά­θεια προ­ώ­θη­σης των αι­τη­μά­των των Ελ­λή­νων.

Βαλ­κα­νι­κοί πό­λε­μοι

Με το ξέ­σπα­σμα του Α΄ Βαλ­κα­νι­κού Πο­λέ­μου, στις 9 Οκτω­βρί­ου 1912, η Οθω­μα­νι­κή αυ­το­κρα­το­ρία βρέ­θη­κε να πο­λε­μά σε πολλά μέ­τω­πα. Σε μια προ­σπά­θεια να πε­ριο­ρι­στούν τα μέ­τω­πα αυτά, οι Οθω­μα­νοί και οι Ιτα­λοί υπέ­γρα­ψαν, στις 18 Οκτω­βρί­ου 1912, τη συν­θή­κη του Ουσύ [Σημ. 1], σύμ­φω­να με την οποία, οι μεν Οθω­μα­νοί ανα­γνώ­ρι­ζαν την ιτα­λι­κή κυ­ριαρ­χία στην πε­ριο­χή της Τρί­πο­λης, οι δε Ιτα­λοί υπό­σχο­νταν την επι­στρο­φή των κα­τε­χό­με­νων νη­σιών υπό οθω­μα­νι­κό έλεγ­χο. Συ­νέ­χι­σαν όμως την κα­το­χή των νη­σιών ως ενέ­χυ­ρο για την εφαρ­μο­γή της συμ­φω­νί­ας από την πλευ­ρά των Οθω­μα­νών.

Πα­ρό­λα αυτά, οι νη­σιώ­τες, πι­στοί στο όραμα της ένω­σης με την Ελ­λά­δα, συ­νέ­χι­σαν να την υπο­στη­ρί­ζουν κατά τη διάρ­κεια των Βαλ­κα­νι­κών πο­λέ­μων. Πολ­λοί συμ­με­τεί­χαν στις πο­λε­μι­κές επι­χει­ρή­σεις του ελ­λη­νι­κού στρα­τού ως εθε­λο­ντές, ενώ κά­ποιοι επι­φα­νείς πο­λί­τες, όπως ο Ιω­άν­νης Κα­ζούλ­λης, χρη­μα­το­δο­τού­σαν την εκ­στρα­τεία.

Οι Ιτα­λοί από την πλευ­ρά τους σκλή­ρυ­ναν τη στάση τους απέ­να­ντι στους νη­σιώ­τες. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό είναι ότι απα­γό­ρευ­σαν την ύψωση της ελ­λη­νι­κής ση­μαί­ας, ενώ το 1913 πα­ρε­μπό­δι­σαν την κα­τά­δυ­ση του Τι­μί­ου Σταυ­ρού κατά των εορ­τα­σμό των Θε­ο­φα­νί­ων.

Με πλη­ρο­φο­ρί­ες από Βι­κι­παι­δεία