Η κυρά του λιμανιού της Μεγίστης

Κάθε πρωί παίρνει την καρέκλα της και κάθεται δίπλα στη θάλασσα, στο γραφικό λιμα­νάκι του Καστελ­λό­ρι­ζου με τα επι­βλη­τικά, λου­σμένα με χρώματα και φως, αρχο­ντικά.

Τα σπουρ­γί­τια την περι­μέ­νουν στο ίδιο σημείο, γνω­ρί­ζουν ότι είναι συνεπής στο ραντε­βού της, την ίδια ώρα θα είναι εκεί για να τους δώσει τροφή. Η Χρι­στίνα Νίτη είναι 87 ετών και κάθε ρυτίδα στο πρόσωπο της θυμίζει τα υπέροχα πετρό­χτι­στα σοκάκια του νησιού. Όταν ανα­φέ­ρε­ται, στον ακρι­τικό τόπο της, το πρόσωπό της γαλη­νεύει.

«Εδώ γεν­νή­θηκα, εδώ έζησα τη ζωή μου. Είμαι 87 ετών και έχω πέντε παιδιά, 20 εγγόνια και δισέγ­γονα και όλα είναι εδουνά. Εδώ είναι η πατρίδα μου, εδώ είναι το σπιτάκι μου, κάθε πρωί παίρνω την καρε­κλί­τσα μου και κάθομαι στο λιμάνι, πουθενά αλλού δεν πάω, ταΐζω τα σπουρ­γί­τια και τις γάτες», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και ανα­φέ­ρει πως «αν και είναι μακριά το Καστε­λό­ριζο, το “κολάι” μας το κάμουμε άμα θα έρθει το παπόρι».

Δεν είναι εύκολο για τους ηλι­κιω­μέ­νους να ζουν στο πανέ­μορφο αλλά απο­μα­κρυ­σμένο νησί του Αιγαίου, ειδικά όταν αντι­με­τω­πί­ζουν σοβαρά προ­βλή­ματα υγείας, όπως η Χρι­στίνα Νίτη που όπως λέει, «έχει την καρδιά της».

«Δεν μπο­ρούσα να ανα­πνεύσω, λιπο­θυ­μούσα και οι γιατροί στη Ρόδο μου έβαλαν βημα­το­δότη. Για να πάω όμως να με εξε­τά­σουν δεν είναι εύκολο. Το καράβι για Ρόδο, κάνει περίπου τέσ­σε­ρις ώρες. Ποτέ δεν γυρνάμε πίσω την ίδια ημέρα, συνήθως χρειά­ζε­ται να μεί­νουμε τέσ­σε­ρις ημέρες, για να μας δουν οι γιατροί και να κάνουμε τις εξε­τά­σεις. Εάν δεν υπάρχει κάποιος γνωστός για να μας φιλο­ξε­νή­σει στο σπίτι του, ανα­γκα­στικά πηγαί­νουμε σε ξενο­δο­χεία και τα έξοδα είναι πολλά» επι­ση­μαί­νει και διευ­κρι­νί­ζει: «παίρνω σύνταξη 300 ευρώ και πληρώνω τα 110 ευρώ στο ενοίκιο, έχω τα φάρμακα και το φαΐ, δεν φτάνουν για να πάω στη Ρόδο να δω τους για­τρούς. Τα παιδιά δεν μπορούν να βοη­θή­σουν, μου φέρνουν κάνα ψαράκι να φάω αλλά και αυτά δεν έχουν δου­λειές».

Δεν την πτοούν όμως τα προ­βλή­ματα και δηλώνει ευγνώ­μων, καθώς στο Καστε­λό­ριζο «έχουμε και καλούς ανθρώ­πους, έχουμε τη γιατρό μας και τον φαρ­μα­κο­ποιό του στρατού», λέει και με ένα μελω­δικό, όπως είναι η διά­λε­κτος του νησιού, παρά­πονο εκμυ­στη­ρεύ­ε­ται ότι: «Εδώ είμαστε στη μοναξιά, όποιος έρχεται μας δίνει μεγάλη χαρά, είναι πολύ καλό για το νησί, πρέπει να δου­λέ­ψει και ο κόσμος. Τα μαγαζιά δεν έχουν πολλή δουλειά. Πρέπει να μας νοιά­ζο­νται και εμάς, μωρό μου. Πλέον δεν υπάρ­χουν ούτε ψάρια. Κάποτε πηγαί­ναμε στην Τουρκία, ψαρεύ­ανε και πορευό­ταν η οικο­γέ­νεια, τώρα όμως είναι δύσκολο να γίνει αυτό» ανα­φέ­ρει με την ελπίδα να αλλάξει γρήγορα η κατά­σταση.

Η ογδο­ντα­ε­πτά­χρονη νησιώ­τισσα έχει ζήσει πολλές δυσά­ρε­στες συν­θή­κες, καθώς το νησί έχει βομ­βαρ­δι­στεί, λεη­λα­τη­θεί και καεί πολλές φορές, μεταξύ άλλων κατά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο, οπότε και η ίδια όπως και εκα­το­ντά­δες άλλοι κάτοι­κοι του Καστε­λό­ρι­ζου ανα­γκά­στη­καν να αφήσουν το νησί τους και να βρεθούν πρό­σφυ­γες σε άλλες χώρες. «Ανα­γκα­στή­καμε να γυρί­σουμε όλο τον κόσμο με τον πόλεμο, πήγαμε στην Τουρκία, στην Κύπρο και στην Παλαι­στίνη, ήρθαμε όμως πάλι στον τόπο μας. Το Καστελ­λό­ριζο είναι πατρίδα μου» δηλώνει με περη­φά­νια για τη νήσο Μεγίστη.

πηγή thepressroom.gr