Το project της ελεγχόμενης στάθμευσης μπλοκάρει στη δημοτική γραφειοκρατία και ανοίγει μέτωπο αρμοδιοτήτων

• Σε­νά­ρια με­τα­φο­ράς του έργου στο πλαί­σιο προ­γραμ­μα­τι­κής από την ΚΟ­ΛΟΣ­ΣΟΣ 2047 στη Διεύ­θυν­ση Με­σαιω­νι­κής Πόλης υπό τον κ. Σω­τή­ρη Βα­για­νό προ­κα­λούν ανα­τα­ρά­ξεις στην πλειο­ψη­φία του Δήμου Ρόδου και συ­ζη­τή­σεις για πα­ρα­γκω­νι­σμό του κ. Βάιου Κα­λο­πή­τα

Η ελεγ­χό­με­νη στάθ­μευ­ση, που πα­ρου­σιά­στη­κε ως το επό­με­νο με­γά­λο βήμα για να απο­κτή­σει η Ρόδος πιο ορ­γα­νω­μέ­νη δια­χεί­ρι­ση του δη­μο­τι­κού χώρου και του κυ­κλο­φο­ρια­κού φορ­τί­ου, φαί­νε­ται πως έχει ει­σέλ­θει σε μια πε­ρί­ο­δο αβε­βαιό­τη­τας στο εσω­τε­ρι­κό της δη­μο­τι­κής λει­τουρ­γί­ας.

Πα­ρό­τι το πλαί­σιο του σχε­δια­σμού είχε πε­ρι­γρα­φεί δη­μό­σια και συν­δέ­θη­κε με τη δια­δι­κα­σία εκ­πό­νη­σης του Σχε­δί­ου Βιώ­σι­μης Αστι­κής Κι­νη­τι­κό­τη­τας, η εξέ­λι­ξη του project σύμ­φω­να με τις πλη­ρο­φο­ρί­ες που δια­κι­νού­νται στους δια­δρό­μους της δη­μο­τι­κής αρχής δεί­χνει να κολλά σε διοι­κη­τι­κά γρα­νά­ζια, προ­κα­λώ­ντας ήδη πο­λι­τι­κό θό­ρυ­βο.

Το αντι­κεί­με­νο δεν είναι μικρό. Το κυ­κλο­φο­ρια­κό πρό­βλη­μα, ιδιαί­τε­ρα στη θε­ρι­νή πε­ρί­ο­δο, επι­βα­ρύ­νει το οδικό δί­κτυο, πιέ­ζει τον δη­μό­σιο χώρο και επη­ρε­ά­ζει την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα κα­τοί­κων, επαγ­γελ­μα­τιών και επι­σκε­πτών.

Στο πλαί­σιο της πα­ρου­σί­α­σης της προ­ό­δου του ΣΒΑΚ είχε ανα­δει­χθεί και το στοι­χείο ότι έως 30% της κυ­κλο­φο­ρί­ας στο κέ­ντρο σχε­τί­ζε­ται με οχή­μα­τα που ανα­ζη­τούν θέση στάθ­μευ­σης, κάτι που κα­θι­στά τη στάθ­μευ­ση βα­σι­κό πα­ρά­γο­ντα της συμ­φό­ρη­σης και όχι απλώς ένα λει­τουρ­γι­κό πρό­βλη­μα. Όμως, ενώ η πο­λι­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση είχε πε­ρι­γρα­φεί ως σαφής, η διοι­κη­τι­κή υλο­ποί­η­ση φαί­νε­ται να έχει μπλέ­ξει σε μια συ­ζή­τη­ση για το ποιος θα κρα­τή­σει το τι­μό­νι.

Διοι­κη­τι­κό φρένο και νέα σε­νά­ρια για την αρ­μο­διό­τη­τα

Η αρ­χι­κή ει­κό­να που είχε δοθεί είναι ότι ο Ανα­πτυ­ξια­κός Ορ­γα­νι­σμός του Δήμου Ρόδου ΚΟ­ΛΟΣ­ΣΟΣ 2047 ανα­λαμ­βά­νει την προ­ε­τοι­μα­σία και την ωρί­μαν­ση του έργου, σε συ­νεν­νό­η­ση με τον δή­μαρ­χο Ρόδου και ύστε­ρα από σχε­τι­κή δια­βού­λευ­ση στο Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο. Η ελεγ­χό­με­νη στάθ­μευ­ση πε­ρι­γρά­φη­κε ως επό­με­νο project του Ορ­γα­νι­σμού, με στόχο να πε­ρά­σει η πόλη σε ένα σύγ­χρο­νο σύ­στη­μα δια­χεί­ρι­σης θέ­σε­ων και κα­νό­νων, στη­ριγ­μέ­νο σε πρα­κτι­κές που έχουν εφαρ­μο­στεί σε άλλες πό­λεις και σε συ­νερ­γα­σί­ες που έχουν ήδη τεθεί ως ιδέα στο τρα­πέ­ζι, όπως η αξιο­ποί­η­ση εμπει­ρί­ας από τον Δήμο Αθη­ναί­ων και τον Ανα­πτυ­ξια­κό του Ορ­γα­νι­σμό.

Ωστό­σο, πλέον εκ­φρά­ζο­νται σκέ­ψεις το project να απο­μα­κρυν­θεί από την αρ­μο­διό­τη­τα της ΚΟ­ΛΟΣ­ΣΟΣ 2047 και να ανα­τε­θεί στη Διεύ­θυν­ση Με­σαιω­νι­κής Πόλης υπό τον κ. Σω­τή­ρη Βα­για­νό. Η με­τα­τό­πι­ση αυτή δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως μια απλή τε­χνι­κή ανα­διά­τα­ξη. Αντι­θέ­τως, ερ­μη­νεύ­ε­ται από αρ­κε­τούς εντός της πλειο­ψη­φί­ας ως αλ­λα­γή κέ­ντρου βά­ρους, που μπο­ρεί να επη­ρε­ά­σει όχι μόνο τον ρυθμό υλο­ποί­η­σης αλλά και τη δη­μό­σια ει­κό­να του ποιος πι­στώ­νε­ται την προ­σπά­θεια και ποιος ανα­λαμ­βά­νει το επι­χει­ρη­σια­κό ρίσκο.

Η ίδια η φύση του project, που απαι­τεί συ­ντο­νι­σμό υπη­ρε­σιών, κα­νό­νες εφαρ­μο­γής, ελέγ­χους και επι­χει­ρη­σια­κή συ­νέ­χεια, κα­θι­στά την αρ­μο­διό­τη­τα κρί­σι­μο ζή­τη­μα. Στη Ρόδο, όπου η επο­χι­κή πίεση είναι έντο­νη και η δια­χεί­ρι­ση του κέ­ντρου απο­τε­λεί μό­νι­μο πεδίο τρι­βών, η επι­λο­γή του φορέα που θα τρέ­ξει την ελεγ­χό­με­νη στάθ­μευ­ση απο­κτά πο­λι­τι­κό φορ­τίο, ακόμη κι αν τυ­πι­κά πα­ρου­σια­στεί ως κα­θα­ρά διοι­κη­τι­κή από­φα­ση.

Θό­ρυ­βος στην πλειο­ψη­φία και συ­νειρ­μοί για εσω­τε­ρι­κές ισορ­ρο­πί­ες

Η συ­ζή­τη­ση για με­τα­φο­ρά του φα­κέ­λου στη Διεύ­θυν­ση Με­σαιω­νι­κής Πόλης, σύμ­φω­να με όσα με­τα­φέ­ρο­νται στους κόλ­πους της δη­μο­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας, έχει προ­κα­λέ­σει θό­ρυ­βο και ποι­κί­λους συ­νειρ­μούς. Σε μια πε­ρί­ο­δο που οι πο­λί­τες βλέ­πουν το κυ­κλο­φο­ρια­κό ως κο­ρυ­φαία προ­τε­ραιό­τη­τα και το κα­λο­καί­ρι πλη­σιά­ζει, το να εμ­φα­νί­ζε­ται ένα φι­λό­δο­ξο project να κα­θυ­στε­ρεί ή να αλ­λά­ζει χέρια, δη­μιουρ­γεί ερω­τή­μα­τα για το αν υπάρ­χει ενιαία γραμ­μή και αν η διοί­κη­ση μπο­ρεί να κι­νη­θεί με κα­θα­ρό χρο­νο­διά­γραμ­μα.

Στο πα­ρα­σκή­νιο, οι συ­ζη­τή­σεις δεν πε­ριο­ρί­ζο­νται στη λει­τουρ­γι­κή διά­στα­ση. Η αί­σθη­ση που απο­τυ­πώ­νε­ται σε κύ­κλους της πλειο­ψη­φί­ας είναι ότι η με­τα­φο­ρά αρ­μο­διό­τη­τας μπο­ρεί να δια­βα­στεί ως εσω­τε­ρι­κή ανα­κα­τα­νο­μή ρόλων και επιρ­ρο­ής. Για ορι­σμέ­νους, η αλ­λα­γή φορέα υπο­νο­εί ότι το project δεν προ­χω­ρά με την τα­χύ­τη­τα που είχε προ­α­ναγ­γελ­θεί και ανα­ζη­τεί­ται νέα διοι­κη­τι­κή οδός για να ξε­κολ­λή­σει. Για άλ­λους, υπο­δη­λώ­νει προ­σπά­θεια να με­τα­κι­νη­θεί το κέ­ντρο απο­φά­σε­ων σε υπη­ρε­σια­κό επί­πε­δο που συν­δέ­ε­ται με δια­φο­ρε­τι­κό εσω­τε­ρι­κό συ­σχε­τι­σμό.

Σε αυτό το πλαί­σιο, κα­τα­γρά­φε­ται και η εντύ­πω­ση ότι πα­ρα­γκω­νί­ζε­ται ο κ. Βάιος Κα­λο­πή­τας, ο οποί­ος είχε εμ­φα­νι­στεί ως πρό­σω­πο που υπο­γρά­φει πο­λι­τι­κά και διοι­κη­τι­κά την πρω­το­βου­λία από την πλευ­ρά της ΚΟ­ΛΟΣ­ΣΟΣ 2047. Οι δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις του είχαν συν­δέ­σει την ελεγ­χό­με­νη στάθ­μευ­ση με ευ­ρύ­τε­ρες πα­ρα­μέ­τρους, όπως η κυ­κλο­φο­ρια­κή απο­συμ­φό­ρη­ση, το πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κό απο­τύ­πω­μα και η κα­θη­με­ρι­νή λει­τουρ­γία της πόλης, ενώ είχε ανα­δεί­ξει και το πρα­κτι­κό πρό­βλη­μα εφαρ­μο­γής κα­νό­νων σε συν­θή­κες πε­ριο­ρι­σμέ­νης Δη­μο­τι­κής Αστυ­νο­μί­ας, επι­ση­μαί­νο­ντας την ανά­γκη στε­λέ­χω­σης.

Η αί­σθη­ση πα­ρα­γκω­νι­σμού, όταν συν­δυά­ζε­ται με το σε­νά­ριο με­τα­φο­ράς σε άλλη διεύ­θυν­ση, απο­κτά πρό­σθε­τη βα­ρύ­τη­τα. Δεν προ­κύ­πτει μόνο ως ζή­τη­μα προ­σώ­πων, αλλά ως ερώ­τη­μα για το ποιος τε­λι­κά θα έχει την επι­χει­ρη­σια­κή ευ­θύ­νη ενός project που προ­βάλ­λε­ται ως διοι­κη­τι­κή προ­τε­ραιό­τη­τα, ει­δι­κά σε μια πόλη όπου το ζή­τη­μα της στάθ­μευ­σης αγ­γί­ζει άμεσα την αγορά, τον του­ρι­σμό και την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα.

Το δια­κύ­βευ­μα του project και η δυ­σκο­λία της εφαρ­μο­γής στην πράξη

Η ελεγ­χό­με­νη στάθ­μευ­ση, όπως πε­ρι­γρά­φη­κε στην αρ­χι­κή πα­ρου­σί­α­ση του project, δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στη δη­μιουρ­γία ζωνών ή στην τι­μο­λο­για­κή πο­λι­τι­κή. Προ­ϋ­πο­θέ­τει έναν μη­χα­νι­σμό που θα ορί­ζει κα­νό­νες, θα ορ­γα­νώ­νει δι­καιώ­μα­τα κα­τοί­κων, θα ρυθ­μί­ζει την εναλ­λα­γή θέ­σε­ων για επι­σκέ­πτες και θα εντάσ­σε­ται σε ένα ευ­ρύ­τε­ρο σχέ­διο αστι­κής κι­νη­τι­κό­τη­τας. Επι­πλέ­ον, για να απο­δώ­σει, χρειά­ζε­ται επαρ­κής έλεγ­χος, δη­λα­δή λει­τουρ­γι­κή δυ­να­τό­τη­τα εφαρ­μο­γής, κάτι που στη Ρόδο συ­ζη­τεί­ται ανοι­χτά ως δυ­σκο­λία λόγω της έλ­λει­ψης Δη­μο­τι­κής Αστυ­νο­μί­ας.

Εδώ βρί­σκε­ται και μια από τις βα­σι­κές αντι­φά­σεις που υπο­γραμ­μί­ζουν όσοι πα­ρα­κο­λου­θούν το θέμα. Από τη μία πλευ­ρά, ο σχε­δια­σμός προ­βάλ­λε­ται ως ώριμη κα­τεύ­θυν­ση, με ανα­φο­ρές σε διε­θνή εμπει­ρία και σε πι­θα­νή αξιο­ποί­η­ση καλών πρα­κτι­κών από την Αθήνα. Από την άλλη, η κα­θυ­στέ­ρη­ση στη διοι­κη­τι­κή ωρί­μαν­ση, τρο­φο­δο­τεί την αί­σθη­ση ότι το project δεν έχει ακόμη βρει τον στα­θε­ρό διά­δρο­μο εφαρ­μο­γής. Η πόλη, ιδιαί­τε­ρα όσο πλη­σιά­ζει το κα­λο­καί­ρι, δεν λει­τουρ­γεί σε συν­θή­κες που επι­τρέ­πουν με­γά­λους πει­ρα­μα­τι­σμούς χωρίς κα­θα­ρή δομή και τα­χύ­τη­τα απο­φά­σε­ων.