Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη Ρόδο από φοιτητές και μαθητές για το δυστύχημα στα Τέμπη

Με τη μαζική συμ­με­τοχή εκα­το­ντά­δων μαθητών και φοι­τη­τών πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε η συγκέ­ντρωση δια­μαρ­τυ­ρίας στη Ρόδο, με πρω­το­βου­λία του Φοι­τη­τι­κού Συλ­λό­γου του τμή­μα­τος Νηπια­γω­γών του Πανε­πι­στη­μίου και της Συντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής Μαθητών.

«Κόστος η ασφά­λεια και οι υπο­δο­μές, του κράτους οι ευθύνες δολο­φο­νι­κές» και «Στέ­ρε­ψαν τα δάκρυα κι έγιναν οργή, η νέα γενιά δε σας συγ­χω­ρεί» ήταν μερικά από τα συν­θή­ματα που κυριάρ­χη­σαν σε κλίμα συγκί­νη­σης και οργής κατά τη διάρ­κεια της πορείας προς το δημαρ­χείο.

Και από εδώ, ενώσαμε την οργή και τις φωνές μας με το ποτάμι φοι­τη­τών και μαθητών, που σε ολό­κληρη τη χώρα δια­δη­λώ­νει. Το προ­α­ναγ­γελ­θέν έγκλημα στα Τέμπη, που οδήγησε στο να χαθούν άδικα δεκάδες ζωές – στην πλειο­ψη­φία τους νέοι, συμ­φοι­τη­τές μας- έχει την υπο­γραφή του κράτους, των κυβερ­νή­σεων που οδή­γη­σαν σε αυτό, συνο­λικά της πολι­τι­κής που με τον πιο ωμό τρόπο θυσιά­ζει την ασφά­λεια, τις ζωές μας στο βωμό του κέρδους.

Είναι αδια­νό­ητο το 2023, με όλες τις τεχνο­λο­γι­κές και επι­στη­μο­νι­κές δυνα­τό­τη­τες οι ζωές μας να κρέ­μο­νται από ένα ανθρώ­πινο χέρι, τελικά από την τύχη. Μάλιστα έχουν το θράσος να λένε -τάχα- ότι δεν γνώ­ρι­ζαν, ενώ το προη­γού­μενο διά­στημα οι ίδιοι οι εργα­ζό­με­νοι στους σιδη­ρό­δρο­μους είχαν προει­δο­ποι­ή­σει αμέ­τρη­τες φορές για την παντελή έλλειψη συστη­μά­των ασφα­λείας, για την υπο­στε­λέ­χωση και τις απαρ­χαιω­μέ­νες υπο­δο­μές.

Ένα εκρη­κτικό μείγμα που προχθές έσκασε γεμί­ζο­ντας μας με ανεί­πωτη θλίψη, μα και με οργή που ξεχει­λί­ζει. Αυτά είναι τα τραγικά απο­τε­λέ­σματα του ξεπου­λή­μα­τος των υπο­δο­μών σε ιδιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις, που λογα­ριά­ζουν την ασφά­λεια και τη ζωή μας σαν κόστος, την ίδια στιγμή που χρόνο με το χρόνο μετράνε ρεκόρ κερδών. Το έγκλημα αυτό δεν μπορεί να μείνει ατι­μώ­ρητο. Είναι ώρα να πούμε όλοι και να κάνουμε πράξη, ένα μεγάλο “ΕΩΣ ΕΔΩ”. Δε θα μεί­νουμε απαθείς περι­μέ­νο­ντας το επόμενο έγκλημα!

Έχουμε χρέος να παλέ­ψουμε, να κάνουμε δική μας υπόθεση να απο­δο­θούν ευθύνες, να παρθούν όλα τα μέτρα για να μην μετράμε άλλα θύματα, όσο αυτοί μετράνε κέρδη βαμμένα στο αίμα. Είναι δική μας υπόθεση το ποτάμι της οργής να πάρει και να σηκώσει τις αιτίες του εγκλή­μα­τος, για να νικήσει η ζωή και οι ανάγκες μας.