Δ.Α.Ν.Σ. Δωριεύς: Αθλητισμός και κοινωνική προσφορά από το 1924 στα Δωδεκάνησα

Δωριέας Ρόδου: Ομάδα με κοι­νω­νική προ­σφορά, που στάθηκε όρθια μπροστά στους Ιταλούς κατα­κτη­τές και στη­λί­τευσε τους Εγγλέ­ζους για το Κυπριακό

To όνομα του γιού του Ροδίτη Ολυ­μπιο­νίκη Διαγόρα, πήρε ο Δωδε­κα­νη­σια­κός Αθλη­τι­κός Ναυ­τι­κός Σύλ­λο­γος Δωριεύς (Δ.Α.Ν.Σ. Δωριεύς) που ιδρύ­θηκε την Κυριακή 24 Αυγού­στου 1924 στη Ρόδο με πρόεδρο τον γεν­νη­μένο στη Σύμη Γαβριήλ Μίσιο. Η ίδρυση εγκρί­θηκε στις 17 Οκτω­βρίου 1924 με αριθμό 9440 με την έγκριση του Ιταλού διοι­κητή Μάριο Λάγκο που υπη­ρέ­τησε στα Δωδε­κά­νησα (1922-1936). Ένα από τα επι­χει­ρή­ματα για να καμ­φθούν οι ενστά­σεις των Ιταλών, ήταν ότι αφού η ομάδα θα παίζει και με Ιταλούς, θα βοη­θή­σει η λει­τουρ­γία της την ψυχα­γω­γία του ιτα­λι­κού στρατού.

Υπεν­θυ­μί­ζουμε ότι τα Δωδε­κά­νησα ήταν υπό ιταλική κατοχή από το 1912 και με τη συνθήκη των Σεβρών το 1920 θα παρα­χω­ρού­νταν στην Ελλάδα, με εξαί­ρεση τη Ρόδο, που θα παρέ­μενε για ένα διά­στημα υπό ιταλική διοί­κηση. Η ήττα στην Μικρα­σια­τική εκστρα­τεία οδήγησε σε ανα­θε­ώ­ρηση των ιτα­λι­κών στόχων που σε συν­δυα­σμό με την άνοδο του Μου­σο­λίνι στην εξουσία επι­χεί­ρη­σαν να τα εξι­τα­λί­σουν. Οι Δωδε­κα­νή­σιοι πέρασαν από συνε­χείς διώξεις και πιέσεις αλλά άντεξαν μέχρι μετά τη λήξη του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου και με μία διετία εγγλέ­ζι­κης κυριαρ­χίας (με όχι και τόσο συμ­μα­χική συμπε­ρι­φορά αφού προ­ω­θού­σαν αντι­λή­ψεις περί αυτο­νο­μίας των Δωδε­κα­νή­σων) έγινε η τελετή παρά­δο­σης των Δωδε­κα­νή­σων στην Ελλάδα από τις βρε­τα­νι­κές αρχές έγινε στις 31/3/1947 στη Ρόδο και η επίσημη τελετή της ενσω­μά­τω­σης στις 7/3/1948. Με αφορμή αυτή την επέτειο του Μάρτη προ­χω­ρή­σαμε σε αυτό το αφιέ­ρωμα.

Ξεκι­νάμε με ένα κείμενο του νυν προ­έ­δρου του συλ­λό­γου Ανα­στά­σιου Βογια­τζό­γλου που μας έστειλε και μας εξηγεί ποιοι είναι οι

«24 λόγοι, για να είσαι Δωριεί­της»

«1) Είναι η πρώτη ιδρυ­θείσα ποδο­σφαι­ρική ομάδα της Δωδε­κα­νή­σου (1924).

2) Είχε πρώτο πρόεδρο του, τον Γαβριήλ Μίσιο, ο οποίος στην συνέ­χεια ίδρυσε την ΕΠΣΔ, και πολλούς άλλους συλ­λό­γους, στο νησί της Ρόδου.

3) Έχει το όνομα “Δωριεύς”, ενός Ολυμπιονίκη-Περιοδονίκη και σπου­δαίου πολι­τι­κού, ιδρυτή της Πόλης Ρόδου.

4) Οι φανα­τι­κοί φίλα­θλοι του, έκρυβαν στο στήθος τους, την Ελλη­νική σημαία, όταν έπαιζε ποδο­σφαι­ρι­κούς αγώνες με ομάδες του Ιτα­λι­κού στρατού, την περίοδο της Ιτα­λο­κρα­τίας.

5) Το έτος 1927 έδωσε αγώνα με το Ιταλικό πεζικό, για την οικο­νο­μική ενί­σχυση των σει­σμο­πα­θών της Κορίν­θου.

6) Κέρδισε επί Ιτα­λο­κρα­τίας τρεις (3)φορές την περίοδο (1927-1930) ,τον περί­φημο αγώνα δρόμου, «Γύρος του Κάστρου», που ξεκι­νούσε και τελεί­ωνε στο Ακταίο (Dopo lavoro).

7) Είναι η ομάδα που όταν κέρδιζε (1-0) τους κατα­κτη­τές (έτος 1927), αδι­κού­μενη από τον Ιταλό διαι­τητή (πέναλτι εις βάρος της), απο­χώ­ρησε μαζί με όλους τους Δωριεί­τες φιλά­θλους, αφή­νο­ντας μόνους, τους κατα­κτη­τές στο γήπεδο.

8) Οι ποδο­σφαι­ρι­στές του δεν γιόρ­τα­σαν το Πάσχα του 1927, γιατί την Μεγάλη Πέμπτη, έχασαν αγώνα από τους Ιταλούς Φασί­στες.

9) Έβγαλε από τα σπλάχνα του, τον ποδο­σφαι­ρι­στή και ήρωα του Ελλη­νοϊ­τα­λι­κού πόλεμου, αξιω­μα­τικό Αλέ­ξαν­δρο Διάκο, που έπεσε μαχό­με­νος, ως ο πρώτος Έλληνας αξιω­μα­τι­κός και τιμή­θηκε με το χρυσό Αρι­στείο Ανδρείας.

10) Είναι ο σύλ­λο­γος, του οποίου ο πρό­ε­δρος της, Μίσιος Γαβριήλ, υπήρξε ναύτης στο κατα­δρο­μικό Έλλη πριν την Μικρα­σια­τική κατα­στροφή ενώ την περίοδο του Β Παγκο­σμίου πολέμου, συνε­λή­φθη από τους Ιταλούς κατα­κτη­τές και εξο­ρί­στηκε στην Τήλο (1940-1942).

11) Ο Δωριέας επέ­στρεψε στις 22-3-56 την Αγγλική σημαία στο Βρε­τα­νικό προ­ξε­νείο Ρόδου, η οποία είχε δοθεί (το 1950) από τον κυβερ­νήτη του πολε­μι­κού πλοίου London, ως απα­ρά­δε­κτο ανα­μνη­στικό, αγα­να­κτι­σμέ­νοι για την Βρε­τα­νική συμπε­ρι­φορά στην Κύπρο.

12) Επί­τι­μος πρό­ε­δρος του Δωριέα ήταν ο καλύ­τε­ρος, κατά γενική ομο­λο­γία, Δήμαρ­χος Ρόδου, όλων των εποχών, Πετρί­δης Μιχαήλ.

13) Είναι ο σύλ­λο­γος που τα μέλη της Διοί­κη­σης του, μετέ­φε­ραν στην πόλη της Ρόδου (από το αερο­δρό­μιο), με ειδικές τιμές ,τα οστά του ήρωα ποδο­σφαι­ρι­στή μας Αλέ­ξαν­δρου Διάκου.

14) Είναι η ομάδα που έχει κόψει τα περισ­σό­τερα εισι­τή­ρια στη Ρόδο, σε αγώνα τοπικού πρω­τα­θλή­μα­τος (1961) ενάντια στον Διαγόρα. Οι φίλα­θλοι του, γέμισαν και το ποδη­λα­το­δρό­μιο του σταδίου.

15) Είναι ο σύλ­λο­γος στον οποίον παρα­χω­ρή­θηκε με νόμο (48/52) δημό­σιος, χώρος προς χρήση, για να κάνει το γήπεδο του, επί της οδού Δημο­κρα­τίας (1).

16) Είναι η πρώτη ομάδα που δημιούρ­γησε τμήμα Ιππα­σίας στη Ρόδο.

17) Είναι η ομάδα που είχε για τρεις δεκα­ε­τίες γυναίκα έφορο υλικού, την γνωστή Χαρι­τίνη, που αφιέ­ρωσε την ζωή της, με αγάπη και αφο­σί­ωση στον Δωριέα.

18) Ο Δωριέας στην προ­σπά­θεια του­ρι­στι­κής προ­βο­λής της Ρόδου, διορ­γά­νωσε (29/9/64), διεθνή καλ­λι­στεία στο Ακταίο, παρου­σία της “Μις Υφηλίου” και της “Μις Αμε­ρι­κής”.

19) Είναι η ομάδα που σαν τον λύκο προ­χω­ρεί μόνη της. Ποτέ δεν συγ­χω­νεύ­τηκε με άλλη ομάδα, πλην της “υπο­χρε­ω­τι­κής” (από την χούντα) το έτος 1967, για την δημιουρ­γία του ΑΣ Ρόδος.

20) Είναι η ποδο­σφαι­ρική ομάδα, που είχε και συντη­ρούσε επί 13 χρόνια (1994-2007), χωρίς οικο­νο­μική συν­δρομή Ποδο­σφαι­ρική Ακα­δη­μία. Αυτή η γνωστή «Ακα­δη­μία «των φτωχών», έβγαλε τον διεθνή Ντουρ­μι­σάι Φιόρι, τον Καντι­μοίρη Γιώργο (Α εθνική), Καρα­γιάννη Βασίλη (Λοριάν) και άλλους ποδο­σφαι­ρι­στές, που αγω­νί­σθη­καν σε εθνικές κατη­γο­ρίες.

21) Είναι η ομάδα που δεν έχει κάνει ποτέ ένσταση, τα τελευ­ταία 30 χρόνια, ενώ πραγ­μα­το­ποιεί πάντα, όλες τις δια­θέ­σι­μες αλλαγές των αθλητών της, εν ώρα αγώνα, ανε­ξαρ­τή­τως απο­τε­λέ­σμα­τος.

22) Είναι η μόνη ομάδα που κατέ­κτησε το εφηβικό πρω­τά­θλημα ποδο­σφαί­ρου (2006), έχοντας μόνο νίκες, ενώ η Ανδρική της έπαιζε στην Γ κατη­γο­ρία.

23) Ο συγ­γρα­φέας Χονδρός Κυριά­κος, έχει εκδώσει βιβλίο, με την ιστορία του Δωριέα, στην παρου­σί­αση του οποίου, έστειλε χαι­ρε­τι­σμό και ο Πατριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαίος.

24) Έχει τους μακρο­βιό­τε­ρους (σε συνέ­χεια) προ­έ­δρους, τον Μίσιο Γαβριήλ (24 χρόνια) και τον Βογια­τζό­γλου Ανα­στά­σιο (30 χρόνια).

Η ίδρυση

Επα­νερ­χό­μα­στε και ανα­φέ­ρουμε ότι θρυλική ήταν η δια­δι­κα­σία ίδρυσης καθώς ο Μίσιος μάζεψε παιδιά που έπαιζαν στις γει­το­νιές και τα έπεισε να συγκρο­τή­σουν ποδο­σφαι­ρική ομάδα, μάλιστα πλήρωσε ο καθένας από 2 ιτα­λι­κές λιρέτες (1.03€) για την αγορά της πρώτης μπάλας. Τα δια­βά­ζουμε στις εποχές μας με τους χορη­γούς, τους σπόν­σο­ρες και φαί­νο­νται εξω­πραγ­μα­τικά, ήταν όμως η αλήθεια. Ως προς το τυπικό σκέλος στα ιδρυ­τικά μέλη ήταν ο αρχι­μαν­δρί­της Γερά­σι­μος Σμυρ­νά­κης, ο δικη­γό­ρος Γιάννης Τσα­βα­ρής και άλλοι σημα­ντι­κοί παρά­γο­ντες της δημό­σιας ζωής, όχι απα­ραί­τητα γνώστες του αθλη­τι­σμού, αλλά υπο­στη­ρι­κτές της ιδέας της συγκρό­τη­σης συλ­λό­γων για συσπεί­ρωση του ελλη­νι­κού στοι­χείου στις δεδο­μέ­νες συν­θή­κες. Ο Δωριέας διορ­γά­νωσε κινη­μα­το­γρα­φι­κές παρα­στά­σεις για να ενι­σχύ­σει το ταμείο του συλ­λό­γου.

Πρώτος αγώνας των εφήβων του Δωριέα ήταν στις 11 Ιανουα­ρίου 1925 με το 9ο Τάγμα Πεζικού των Ιταλών, οι οποίοι και επι­κρά­τη­σαν με 0-5.

Την 1/4/1928 σημειώ­νε­ται η δεύτερη ποδο­σφαι­ρική συνά­ντηση του Δωριέα με τους Ιταλούς κατα­κτη­τές, στο στρα­τό­πεδο των φασι­στών, με μεγάλη προ­σέ­λευση θεατών και διαι­τητή τον Ιταλό ανθυ­πα­σπι­στή Παου­ζέλλι. Το πέναλτι που έδωσε ο ρέφερι στα τελευ­ταία λεπτά του αγώνα έσωσε τους Ιταλούς από την ήττα και το απο­τέ­λε­σμα ήρθε 1-1. Γενικά η αντι­με­τώ­πιση των Ιταλών στη διάρ­κεια αθλη­τι­κών συνα­ντή­σεων δεν ήταν αυτή του «ευ αγω­νί­ζε­σθαι», αλλά σκληρή και επι­θε­τική.

Oρισμένοι εκ των αντι­πά­λων του Δωριέα ήταν, η ομάδα του 9ου συντάγ­μα­τος των Ιταλών, η ιταλική ομάδα Βελότσι (Veloci), ο τουρ­κι­κός γυμνα­στι­κός σύλ­λο­γος, η ομάδα των Μακ­κα­βαίων MACCABI (Εβραίοι της Ρόδου), η ιταλική Φάσσο (απο­τε­λου­μένη από φασί­στες), η ομάδα Βαλιά­ντι (ομάδα αγγλι­κού πολε­μι­κού πλοίου), κλπ

Με πρό­σχημα τους αθλη­τι­κούς αγώνες με τους Ιταλούς, τα μέλη του Δωριέα παρα­κο­λου­θού­σαν και κατέ­γρα­φαν τις δυνά­μεις, τις κινή­σεις, τον οπλισμό και τα πολε­μικά σχέδια των κατα­κτη­τών.

Ο σύλ­λο­γος δρα­στη­ριο­ποι­ή­θηκε σε αρκετά σπορ όπως Ποδό­σφαιρο, Πυγ­μα­χία, Πάλη, Ποδη­λα­σία, Καλα­θό­σφαιρα, Πετό­σφαιρα, Στίβος, Ιστιο­πλοΐα, Κωπη­λα­σία.

Όπως συνέβη και με άλλα ροδιακά σωμα­τεία, μέσω του αθλη­τι­σμού η νεολαία του νησιού με τη συμ­με­τοχή της αντι­στά­θηκε στα σχέδια του εξι­τα­λι­σμού της και ανέ­πτυξε αντι­στα­σιακή δράση, γεγονός που έγινε αντι­λη­πτό από τους Ιταλούς και προ­χώ­ρη­σαν τόσο στη διάλυση των σωμα­τείων, όσο και σε πιο βίαιες ενέρ­γειες εξι­τα­λι­σμού, ειδικά όταν τον Μάριο Λάγκο δια­δέ­χτηκε ο Ντε Βέκι, στενός συνερ­γά­της του Μου­σο­λίνι (Cesare Maria De Vecch – δια­δέ­χτηκε το 1936 τον συγκρι­τικά με αυτόν «μετριο­παθή» Mario Lago).

Οι Ιταλοί το 1929 με αφορμή – πρό­σχημα το “κύπελλο της δημαρ­χίας” (αγώνας δρόμου γύρω από τα τείχη του κάστρου 4 χλμ.) μετά από επει­σό­δια ανάμεσα στον Δωριέα και τον Διαγόρα απο­φά­σι­σαν την διάλυση των σωμα­τείων. Τα δύο προη­γού­μενα χρόνια ο 1927 και 1928 το είχε κερ­δί­σει ο Δωριέας. Τα επόμενα χρόνια (δια­βά­στε το σχετικό αφιέ­ρωμα) ακο­λού­θη­σαν προ­σπά­θειες οργα­νω­τι­κού ελέγχου του αθλη­τι­σμού και ακο­λού­θως κλεί­σιμο γυμνα­στη­ρίων που λει­τουρ­γού­σαν σαν τόποι συγκέ­ντρω­σης και ζύμωσης της νεο­λαίας.

Πριν δια­λύ­σουν οι Ιταλοί τα ελλη­νικά σωμα­τεία είχε δημο­σιευ­τεί πρό­σκληση για δια­γω­νι­σμό ως προς τη σύνθεση του ύμνου της ομάδας.

Οι άστεγοι λόγω της διά­λυ­σης των συλ­λό­γων, αθλητές σε μεγάλο βαθμό προ­σχώ­ρη­σαν το 1931 στον ΑΡΣ που ίδρυσε ο Γαβριήλ Μίσιος. Συνε­χείς ήταν οι προ­σπά­θειες διά­λυ­σης από τους Ιταλούς, αλλά και συνε­χείς οι προ­σπά­θειες ανα­βί­ω­σης.

ένα πολύ­τιμο βιβλίο από τον Κυριάκο Μιχ. Χονδρό

Η από­πειρα ελέγχου των Ιταλών και στον αθλη­τι­σμό, το 1934-35, οδήγησε στη διάλυση ελλη­νι­κών αθλη­τι­κών σωμα­τείων και την ίδρυση τεσ­σά­ρων ομάδων την Φερτ που στε­λέ­χω­ναν Καθο­λι­κοί, την Βριτούς που στε­λέ­χω­ναν Μου­σουλ­μά­νοι, τον ΑΡΣ που στε­λέ­χω­ναν Καθο­λι­κοί και την GER που στε­λέ­χω­ναν Ισραη­λί­τες. Ο Δωριέας και ο Δια­γό­ρας με αστυ­νο­μική διάταξη τέθηκαν σε αργία.

Οι φίλα­θλοι δεν πήγαι­ναν στο γήπεδο και έτσι οι ελεγ­χό­με­νες από τους Ιταλούς διορ­γα­νώ­σεις δεν κατα­γρά­φουν απήχηση στον τοπικό πλη­θυ­σμό.

Στη διάρ­κεια του πολέμου ο αθλητής του Δωριέας Αλέ­ξαν­δρος Διάκος, (γεν­νή­θηκε στη Χάλκη το 1911), που ήδη από το 1929 είχε φύγει για την Αθήνα για να κατα­τα­γεί στη σχολή Ευελ­πί­δων, πολέ­μησε στον ελλη­νοϊ­τα­λικό πόλεμο και έπεσε ηρωϊκά μαχό­με­νος με το βαθμό του υπο­λο­χα­γού του πεζικού, την 1η Νοεμ­βρίου, 1940 στο λόφο Τσούκα. Ο Αλέ­ξαν­δρος Διάκος πριν τον πόλεμο μαζί με άλλους μαθητές είχαν κατε­βά­σει στο Βενε­τό­κλειο λύκειο της Ρόδου την ιταλική σημαία. Θυμί­ζουμε ότι έχουμε ανα­φερ­θεί σε άλλα αφιε­ρώ­ματα στην παρου­σία και συμ­με­τοχή του συντάγ­μα­τος Δωδε­κα­νη­σίων εθε­λο­ντών στον πόλεμο, καθώς προ­έρ­χο­νταν από περιοχή που «ανήκε» στους εμπό­λε­μους με την Ελλάδα, Ιταλούς.

Μετα­πο­λε­μικά, μετα­φέρ­θη­καν τα οστά του στη Ρόδο, όπου και υπάρχει ο ανδριά­ντας του, έργο του γλύπτη Βαλσάμη.

άγαλμα Διάκου

Επίσης ο ιδρυτής του Δωριέα Γαβριήλ Μίσιος, συνε­λή­φθη από τις κατο­χι­κές αρχές, δικά­στηκε και εξο­ρί­στηκε στην Τήλο από το 1940 έως το 1942. Επίσης επί κατοχής αν και τυπικά δια­λυ­μέ­νος ο σύλ­λο­γος, ανέ­πτυξε πολι­τι­στι­κές δράσεις για τη στήριξη του πλη­θυ­σμού, φαι­νό­μενο που το έχουμε δει και από άλλα ροδιακά σωμα­τεία εκείνης της περιό­δου, που δείχνει ότι η θέλησή τους για ζωή και απε­λευ­θέ­ρωση δεν εξα­ντλού­νταν στις «τυπικές απο­φά­σεις» των κατα­κτη­τών που τις κου­ρέ­λια­ζαν με τη δράση τους.

Στον κοι­νω­νικό τομέα ο σύλ­λο­γος στη διάρ­κεια της ζωής του, έχει στη­ρί­ξει οικο­νο­μικά Δωδε­κα­νή­σιους φοι­τη­τές, βοήθησε τους σει­σμο­πα­θείς της Κορίν­θου, συνέ­δραμε για την ανα­στή­λωση Ορθό­δο­ξων εκκλη­σιών.

Η συν­θη­κο­λό­γηση των Ιταλών το 1943 έπαιξε το ρόλο της στην επα­νεμ­φά­νιση των ελλη­νι­κών ομάδων μέσα στην κατο­χική περίοδο με τους Γερ­μα­νούς να κάνουν κου­μά­ντο στη Ρόδο. Μετά τη λήξη του Β’ Παγκο­σμίου πολέμου, ο Γαβριήλ Μίσιος επα­νί­δρυσε το 1945 το Δωριέα που ήταν και στα ιδρυ­τικά σωμα­τεία της Ε.Π.Σ. Δωδε­κα­νή­σου το 1947, στην οποία μάλιστα πρώτος πρό­ε­δρος ήταν ο Γαβριήλ Μίσιος. Δέκα αθλη­τικά σωμα­τεία επα­νι­δρύ­θη­καν επίσημα, μετά τα μαύρα χρόνια των απα­γο­ρεύ­σεων, μεταξύ αυτών και ο Δωριέας.

Τα Δωδε­κά­νησα δεν ενσω­μα­τώ­θη­καν αμέσως μετά την ήττα των Γερ­μα­νών, αλλά πέρασαν το στάδιο της αγγλι­κής κατοχής και της προ­πα­γάν­δας για αυτο­νο­μία και συνερ­γα­σία με την βρε­τα­νική κοι­νο­πο­λι­τεία. Μέσα σε αυτό το κλίμα που οι σύμ­μα­χοι ντύ­θη­καν δυνά­στες οι άνθρω­ποι του αθλη­τι­σμού κατά­φε­ραν να κερ­δί­σουν την επα­νί­δρυση των συλ­λό­γων, έτσι ο Δωριέας και άλλα 10 σωμα­τεία ξανα­πή­ραν ζωή.

Μονα­δική και συγκλο­νι­στική ήταν η ενέρ­γεια του Δωριέα να επι­στρέ­ψει το 1956 την αγγλική σημαία (απο­δέ­κτης ο Άγγλος πρό­ξε­νος της Ρόδου, Χερστ στις 22 Μαρτίου 1956) του Βρε­τα­νι­κού πολε­μι­κού «Λόντον» – δώρο μετά από φιλικό αγώνα, τον Ιούλιο του 1950. Η πράξη αυτή έγινε σε ένδειξη δια­μαρ­τυ­ρίας για τις βαναυ­σό­τη­τες που δια­πράτ­τουν οι Άγγλοι στη Κύπρο. Την επι­τροπή του Δωριέα απο­τε­λού­σαν οι Γαβριήλ Μίσιος, Άγγελος Καρα­γιαν­νί­δης, Απο­στό­λης Μανω­λα­κά­κης, Δημή­τρης Σαρρής, Αντώνης Οικο­νο­μά­κης και Κ. Μελ­λί­νης.

24 Μαρτίου 1956 εφημ.ΕΜΠΡΟΣ

Στη δεκα­ε­τία του 1960 ο σύλ­λο­γος είχε τρεις παρου­σίες τις περιό­δους 1963-64, 1965-66, 1966-67. Οι επι­λο­γές της δικτα­το­ρίας 1967-1974 στο ποδό­σφαιρο με δια­λύ­σεις, συγ­χω­νεύ­σεις, μετο­νο­μα­σίες συλ­λό­γων και ανα­διαρ­θρώ­σεις κατη­γο­ριών, είχαν σαν επί­πτωση την υπο­χρε­ω­τική συγ­χώ­νευση Δωριέα, Διαγόρα και Ροδια­κού για τη δημιουρ­γία του Α.Σ. Ρόδος.

Όπως συνέβη σε πληθώρα περι­πτώ­σεων σε όλη την Ελλάδα, οι σύλ­λο­γοι που μπήκαν υπο­χρε­ω­τικά στο «γύψο», επα­νήλ­θαν στα μετα­δι­κτα­το­ρικά χρόνια. Στις μέρες μας ο Δωριέας αγω­νί­ζε­ται στο πρω­τά­θλημα της ΕΠΣ Δωδε­κα­νή­σου.

Πηγή ΕΡΤ

Έρευνα: Νάσος Μπρά­τσος