“Η Ελλάδα είναι το θύμα, για το οποίο δεν νομιμοποιείται να ηθικολογεί η Β.Ευρώπη”

Τη θέση πως ο Βορράς της Ευρώπης δεν δικαιο­λο­γεί­ται σε καμιά περί­πτωση να εκφρά­ζει «ηθική αγα­νά­κτηση» και να κουνά το δάκτυλο για την Ελλάδα, η οποία υπερ­φορ­τώ­θηκε με χρέη πολύ πέραν της πραγ­μα­τι­κής οικο­νο­μι­κής της δύναμης και στην οποία δεν έφθασε ούτε το ένα δέκατο του «πακέτου διά­σω­σης» δια­τυ­πώ­νει η οικο­νο­μική ανα­λύ­τρια και συνι­δρύ­τρια του «Centre for New Empowerment Concepts» της Βιέννης, Κλα­ού­ντια Μιούλερ-Έλζιγκαν, σε σχόλιο της που δημο­σιεύ­ε­ται στη σημε­ρινή «Βίνερ Τσάι­τουνγκ».

Κατα­δι­κά­ζο­ντας ποι­κι­λό­τροπα τις κερ­δο­σκο­πι­κές μεθό­δους, η κ. Μιούλερ-Έλζιγκαν επι­ση­μαί­νει ότι το ισχύον χρη­μα­το­πι­στω­τικό σύστημα δεν είναι ούτε αριθ­μη­τικό μέγεθος, ούτε μέσο συναλ­λα­γής, αλλά «εργα­λείο εξου­σίας, η οποία προ­έ­κυψε δια μέσου του χρόνου ως διε­φθαρ­μένη συμ­βί­ωση του συχνά απο­κα­λού­με­νου “ένα τοις εκατό” της οικο­νο­μι­κής ολι­γαρ­χίας, με την ελέγ­χουσα τα κρατικά απο­θέ­ματα εξου­σίας, πολι­τική κάστα, μια συμ­βί­ωση, που, δυστυ­χώς, καθί­στα­ται δυνατή με την κατά βάση τιμιό­τητα και την καλο­προ­αί­ρετη ευπι­στία των μαζών».

Όπως τονίζει, μόνον με αυτό τον τρόπο μπορεί αυτό το «ένα τοις εκατό» και μετα­το­πί­ζει τα κερ­δο­σκο­πικά κατα­σκευά­σματά του στην πραγ­μα­τική οικο­νο­μία, μόνον έτσι μπορεί και εξα­σφα­λί­ζει τα bail-outs και τα bail-ins της πραγ­μα­τι­κής οικο­νο­μίας για τα απο­τυ­χη­μένα κερ­δο­σκο­πικά κατα­σκευά­σματά του, και μόνον έτσι πιστεύει αυτό το «ένα τοις εκατό» ότι μπορεί να εξα­να­γκά­σει το «99 τοις εκατό» στη δουλεία συμ­φω­νιών που διαρ­κούν ολό­κλη­ρες γενιές.

Η ίδια ανα­φέ­ρει ότι «για να δια­τη­ρη­θεί η πλα­σμα­τική κατα­σκευή του “έχειν” για το “ένα τοις εκατό”, πρέπει το “99 τοις εκατό” να υπερ­φορ­τω­θεί με “πρέπει”, κάτι που συνέβη στην Ελλάδα, η οποία υπερ­φορ­τώ­θηκε με χρέη πολύ πέραν της οικο­νο­μι­κής της δύναμης και η οποία είναι περισ­σό­τερο θύμα παρά θύτης».

Η κ. Μιούλερ-Έλζιγκαν καταγ­γέλ­λει πως λιγό­τερο από 10% του προ­βλε­πό­με­νου «πακέτου διά­σω­σης» με δάνεια για την Ελλάδα έφθασε πραγ­μα­τικά στη χώρα, αλλά αυτά χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν κυρίως για να εξυ­γιαν­θούν τα ισο­ζύ­για γερ­μα­νι­κών και γαλ­λι­κών τρα­πε­ζών.

Ακο­λού­θως, η ανα­λύ­τρια θέτει σειρά βασικών ερω­τη­μά­των για το κατά πόσο είναι νόμιμο να απο­πλη­ρώ­νο­νται δάνεια, τα οποία δεν δόθηκαν στην πραγ­μα­τική οικο­νο­μία, με κεφά­λαια και τόκους από την πραγ­μα­τική οικο­νο­μία, για το έως πού φθάνει η εντολή στην αντι­προ­σω­πευ­τική δημο­κρα­τία και επίσης για το κατά πόσον ευθύ­νε­ται πραγ­μα­τικά ο λαός για τα χρέη του «πρί­γκηπά» του.

Η ίδια εκτιμά πως δεν υπάρχει λύση μέσα στο υπάρχων σύστημα και πως μόνον ένα απο­φα­σι­στικό, επα­να­στα­τικό βήμα από αυτό το «99 τοις εκατό» μπορεί ίσως να σώσει την Ελλάδα, δηλαδή διακοπή όλων των πλη­ρω­μών τόκων, περιο­ρι­σμός της απο­πλη­ρω­μής κεφα­λαίων μόνον στο επίπεδο των κεφα­λαίων που πραγ­μα­τικά εισέρ­ρευ­σαν στην ελλη­νική οικο­νο­μία και εισα­γωγή μιας νέας δραχμής ως κυρί­αρ­χου νομί­σμα­τος, ελεύ­θε­ρου από χρέη και τόκους, ακόμη και αν γι αυτό απαι­τεί­ται μια έξοδος από την Ευρω­παϊκή Ένωση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ