Τα διαχρονικά ερωτήματα

Το αδια­νό­ητο συμβάν στους δρόμους της συμπρω­τεύ­ου­σας επα­να­φέ­ρει, με τον πιο τραγικό τρόπο, σε ανάρ­τησή της η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου, παρα­θέ­το­ντας τα ανη­συ­χη­τικά ερω­τή­ματα ενός,  δυστυ­χώς, δια­χρο­νι­κού φαι­νο­μέ­νου: «πώς επι­τρέ­ψαμε να μετα­τρα­πεί ο χώρος του ποδο­σφαί­ρου και του αθλη­τι­σμού γενι­κό­τερα σε πεδίο εκδή­λω­σης του πιο ακραίου μίσους, των πιο βάναυ­σων, πρω­τό­γο­νων ενστί­κτων; Πώς ανε­χό­μα­στε να γίνο­νται οι δρόμοι, τα πάρκα, οι πλα­τείες μας σκηνικό βιαιο­τή­των ανάμεσα σε αντί­πα­λες συμ­μο­ρίες, θέτο­ντας σε κίνδυνο την ασφά­λεια των πολιτών; Και, το πιο σημα­ντικό όλων: μέσα από ποιες δια­δι­κα­σίες κατέ­ληξε να γίνει η βία ο μόνος τρόπος έκφρα­σης μιας μερίδας νέων με προ­βλή­ματα κοι­νω­νι­κής ένταξης, αισθή­ματα περι­θω­ριο­ποί­η­σης, αντι­λή­ψεις ακραίου αρνη­τι­σμού, φόβους για ένα ακυ­ρω­μένο μέλλον;»

Βέβαια κάποτε θα πρέπει να απα­ντη­θούν από όλους μας αυτά τα ερω­τή­ματα (Ιδίως το τελευ­ταίο) τα οποία κάθε φορά θυμό­μα­στε όταν κάτι μας συγκλο­νί­ζει και ξεχνάμε μόλις σβήσουν τα φώτα. Εκεί που  όλα τα απειλεί η λήθη, η βία έχει δια­λέ­ξει για κατοι­κία της.