Το… εθνικό μας show

Πολλά ει­πώ­θη­καν πριν και μετά το ολι­γό­λε­πτο σόου του Σάκη Ρουβά στον Λυ­κα­βητ­τό, με το οποίο η πρω­τεύ­ου­σα του έθνους υπο­δέ­χτη­κε το 2022. Και δεν ει­πώ­θη­καν άδικα. Η κρι­τι­κή κρί­θη­κε «μι­ζέ­ρια». Η απά­ντη­ση πε­ριε­κτι­κή στο ση­μεί­ω­μα του Μι­χά­λη Τσιν­τσί­νη  στην «Κα­θη­με­ρι­νή»: «Η μο­να­χι­κή, αο­ρί­στως τι­μο­λο­γη­μέ­νη φιέ­στα του Sakis the Greek πάνω στον λόφο δεν είναι το αντί­δο­το της μι­ζέ­ριας. Είναι η μι­ζέ­ρια».  Αυτό που δεν κα­τα­λα­βαί­νω πά­ντως, πέρα από το κό­στος του show, είναι πώς και γιατί κα­τα­λή­ξα­με να θε­ω­ρού­με δε­δο­μέ­νο ότι την αλ­λα­γή του χρό­νου είναι λο­γι­κό να την κάνει μια ολό­κλη­ρη χώρα πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας στην TV το σόου ενός Δήμου και τις ευχές ενός δη­μάρ­χου, λες και ο συ­γκε­κρι­μέ­νος Δήμος έχει και ρόλο εθνι­κού δια­σκε­δα­στή…