ΣτΕ: Συνταγματικός ο υποχρεωτικός εμβολιασμός για υγειονομικούς, ΕΜΑΚ

Η Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας έκρι­νε, σε διά­σκε­ψη, ότι είναι συ­νταγ­μα­τι­κός και σύμ­φω­νος με τις υπερ­νο­μο­θε­τι­κές δια­τά­ξεις ο υπο­χρε­ω­τι­κός εμ­βο­λια­σμός κατά της covid-19. Όσον αφορά το ια­τρι­κό και νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό κρί­θη­κε ότι ο εμ­βο­λια­σμός απο­τε­λεί συ­νταγ­μα­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση για επί­δει­ξη κοι­νω­νι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης.

Ει­δι­κό­τε­ρα, η Ολο­μέ­λεια του ΣτΕ απέρ­ρι­ψε όλες τις αι­τή­σεις ακυ­ρώ­σε­ως που ζη­τού­ταν να ακυ­ρω­θούν οι σχε­τι­κές υπουρ­γι­κές, κ.λπ. απο­φά­σεις για τον υπο­χρε­ω­τι­κό εμ­βο­λια­σμό ερ­γα­ζο­μέ­νων, όπως είναι των πυ­ρο­σβε­στών της ΕΜΑΚ, των για­τρών, των νο­ση­λευ­τών, του προ­σω­πι­κού του ΕΚΑΒ, της ΠΟ­Ε­ΔΗΝ, κ.ά.

Ση­μειώ­νε­ται ότι ο πρό­ε­δρος του ΣτΕ, Δη­μή­τρης Σκαλ­τσού­νης, έκανε για πρώτη φορά χρήση του άρ­θρου 25 του νόμου 4786/2021 που του πα­ρέ­χει το δι­καί­ω­μα να ανα­κοι­νώ­νει το απο­τέ­λε­σμα των κε­κλει­σμέ­νων των θυρών δια­σκέ­ψε­ων του δι­κα­στη­ρί­ου.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, ο κ. Σκαλ­τσού­νης εξέ­δω­σε σή­με­ρα ανα­κοί­νω­ση για το «διά ταύτα» των υπο­θέ­σε­ων εμ­βο­λια­σμού που απο­φάν­θη­κε το δι­κα­στή­ριο σε διά­σκε­ψη, ενώ, όπως ανα­φέ­ρει, οι σχε­τι­κές απο­φά­σεις θα δη­μο­σιευ­θούν πι­θα­νόν τον ερ­χό­με­νο Απρί­λιο, πριν την απο­χώ­ρη­σή του από το δι­κα­στι­κό Σώμα λόγω συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης τον ερ­χό­με­νο Ιού­νιο.

Οι απο­φά­σεις επί των οποί­ων απο­φά­σι­σε σε διά­σκε­ψη η Ολο­μέ­λεια του ΣτΕ (ει­ση­γη­τές οι σύμ­βου­λοι Επι­κρα­τεί­ας Βα­σί­λειος Αν­δρου­λά­κης και Πα­να­γιώ­τα Καρλή), αφο­ρούν το προ­σω­πι­κό του Πυ­ρο­σβε­στι­κού Σώ­μα­τος, το οποίο υπη­ρε­τεί στις Ει­δι­κές Μο­νά­δες Αντι­με­τώ­πι­σης Κα­τα­στρο­φών (ΕΜΑΚ) και το ια­τρι­κό, πα­ραϊ­α­τρι­κό, νο­ση­λευ­τι­κό, υγειο­νο­μι­κό και λοιπό προ­σω­πι­κό δομών υγεί­ας, το προ­σω­πι­κό του ΕΚΑΒ, κ.λπ.

Ανα­λυ­τι­κά, σύμ­φω­να με την ανα­κοί­νω­ση του κ. Σκαλ­τσού­νη, επί της αι­τή­σε­ως ακυ­ρώ­σε­ως του προ­σω­πι­κού της ΕΜΑΚ το ΣτΕ έκρι­νε:

«1) Ομό­φω­να ότι η προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη του αρ­χη­γού του Πυ­ρο­σβε­στι­κού Σώ­μα­τος (ΠΣ), καθ’ ο μέρος προ­βλέ­πει ότι στις ΕΜΑΚ υπη­ρε­τεί μόνον εμ­βο­λια­σμέ­νο προ­σω­πι­κό και ορί­ζει απώ­τα­τη προ­θε­σμία προ­γραμ­μα­τι­σμού του εμ­βο­λια­σμού όσων δεν είχαν εμ­βο­λια­στεί ή προ­γραμ­μα­τί­σει τον εμ­βο­λια­σμό τους προ­κει­μέ­νου να μην απο­μα­κρυν­θούν από τις υπη­ρε­σί­ες αυτές, απο­τε­λεί κα­νο­νι­στι­κή διοι­κη­τι­κή πράξη.

2) Ομο­φώ­νως ότι η ανω­τέ­ρω πράξη δη­μο­σιεύ­θη­κε μεν στον εσω­τε­ρι­κό ιστό­το­πο του ΠΣ, όφει­λε όμως να είχε δη­μο­σιευ­θεί στην Εφη­με­ρί­δα της Κυ­βερ­νή­σε­ως.

3) Πε­ραι­τέ­ρω, το δι­κα­στή­ριο, λόγω της σπου­δαιό­τη­τας των τι­θε­μέ­νων ζη­τη­μά­των, προ­χώ­ρη­σε στην εξέ­τα­ση αυτών και έκρι­νε, με­τα­ξύ άλλων (με μειο­ψη­φία 3 μελών), ότι η προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη δεν αντί­κει­ται στις συ­νταγ­μα­τι­κές ή υπερ­νο­μο­θε­τι­κές δια­τά­ξεις των οποί­ων γί­νε­ται επί­κλη­ση, διότι

α) ο εμ­βο­λια­σμός επι­βάλ­λε­ται στους υπαλ­λή­λους του ΠΣ που υπη­ρε­τούν στις ΕΜΑΚ προς δια­σφά­λι­ση της αδιά­λει­πτης επι­χει­ρη­σια­κής λει­τουρ­γί­ας και της πλή­ρους υπη­ρε­σια­κής δια­θε­σι­μό­τη­τας του προ­σω­πι­κού των εν λόγω υπη­ρε­σιών, που έχουν ει­δι­κή απο­στο­λή και ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες άσκη­σης κα­θη­κό­ντων,

β) προ­βλέ­πε­ται από ου­σια­στι­κό νόμο και, ει­δι­κό­τε­ρα, από την προ­σβαλ­λό­με­νη κα­νο­νι­στι­κή πράξη, η οποία εκ­δό­θη­κε κατ’ εξου­σιο­δό­τη­ση του άρ­θρου 79 παρ. 13 του ν. 4662/2020 σε συν­δυα­σμό με άλλες δια­τά­ξεις του ίδιου νόμου, οι οποί­ες πα­ρέ­χουν εξου­σιο­δό­τη­ση στον Αρ­χη­γό του ΠΣ να θε­σπί­σει εγκύ­ρως, ως πρό­σθε­το προ­σω­ρι­νό, υπό πε­ρι­στά­σεις παν­δη­μί­ας, όρο για την καλή κα­τά­στα­ση της υγεί­ας των υπη­ρε­τού­ντων στις ΕΜΑΚ, τον εμ­βο­λια­σμό τους κατά του κο­ρο­νοϊ­ού covid-19,

γ) στη­ρί­ζε­ται σε έγκυ­ρα επι­στη­μο­νι­κά δε­δο­μέ­να επι­σή­μων φο­ρέ­ων στην Ελ­λά­δα (Εθνι­κή Επι­τρο­πή Εμ­βο­λια­σμών, ΕΟΔΥ) και διε­θνώς, σύμ­φω­να με τα οποία ο εμ­βο­λια­σμός είναι ο απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος τρό­πος ελέγ­χου εξά­πλω­σης της νόσου, ενώ τα οφέλη των εμ­βο­λί­ων υπερ­τε­ρούν των τυχόν πα­ρε­νερ­γειών, οι οποί­ες είναι εξαι­ρε­τι­κά σπά­νιες.

4) Κρί­θη­κε επί­σης ότι η υπο­χρέ­ω­ση εμ­βο­λια­σμού δεν πα­ρα­βιά­ζει τις αρχές της ισό­τη­τας και της απα­γό­ρευ­σης των δια­κρί­σε­ων, διότι η δια­φο­ρε­τι­κή με­τα­χεί­ρι­ση με κρι­τή­ριο τον εμ­βο­λια­σμό ερεί­δε­ται επί αντι­κει­με­νι­κού κρι­τη­ρί­ου, κυ­ρί­ως λόγω της μη αμ­φι­σβη­τού­με­νης ούτε από τους αι­τού­ντες, μειω­μέ­νης συ­χνό­τη­τας και έντα­σης με την οποία νο­σούν και με­τα­δί­δουν τη νόσο οι εμ­βο­λια­σμέ­νοι σε σχέση με τους ανεμ­βο­λί­α­στους.

5) Τέλος, το δι­κα­στή­ριο, εφαρ­μό­ζο­ντας το άρθρο 50 παρ. 3 εδ. α του π.δ. 18/1989 και σταθ­μί­ζο­ντας τα έν­νο­μα συμ­φέ­ρο­ντα των δια­δί­κων, απο­φά­σι­σε (ομο­φώ­νως) να ανα­βά­λει την έκ­δο­ση ορι­στι­κής από­φα­σης και να χο­ρη­γή­σει στη Διοί­κη­ση προ­θε­σμία ενός μηνός από την κοι­νο­ποί­η­ση σ’ αυτήν της από­φα­σης της Ολο­μέ­λειας, προ­κει­μέ­νου να προ­βεί στη δη­μο­σί­ευ­ση της πρά­ξης του Αρ­χη­γού του ΠΣ στην Εφη­με­ρί­δα της Κυ­βερ­νή­σε­ως».

Πα­ράλ­λη­λα, σύμ­φω­να με την ανα­κοί­νω­ση, επί των 9 αι­τή­σε­ων ακυ­ρώ­σε­ως που αφο­ρούν το απα­σχο­λού­με­νο σε δομές υγεί­ας ια­τρι­κό, πα­ραϊ­α­τρι­κό, νο­ση­λευ­τι­κό και λοιπό προ­σω­πι­κό (αι­τή­σεις ΠΟ­Ε­ΔΗΝ, σω­μα­τεί­ου ερ­γα­ζο­μέ­νων ΕΚΑΒ και υπό­χρε­ων φυ­σι­κών προ­σώ­πων), το ΣτΕ:

«1) Απέρ­ρι­ψε ορι­σμέ­νες ως απα­ρά­δε­κτες.

2) Τις υπό­λοι­πες αι­τή­σεις απέρ­ρι­ψε (με μειο­ψη­φία 3 μελών) με την αι­τιο­λο­γία, με­τα­ξύ άλλων, ότι ο υπο­χρε­ω­τι­κός εμ­βο­λια­σμός (άρθρο 206 ν. 4820/2021) δεν αντί­κει­ται στις συ­νταγ­μα­τι­κές ή υπερ­νο­μο­θε­τι­κές δια­τά­ξεις των οποί­ων γί­νε­ται επί­κλη­ση, διότι, στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, αυτός:

α) επι­βάλ­λε­ται στη συ­γκε­κρι­μέ­νη επαγ­γελ­μα­τι­κή ομάδα στο πλαί­σιο της συ­νταγ­μα­τι­κής υπο­χρέ­ω­σης για επί­δει­ξη κοι­νω­νι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης, ει­δι­κώς δε όσον αφορά το ια­τρι­κό και νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό λόγω της αυ­ξη­μέ­νης ευ­θύ­νης που έχει ως προς τη δια­φύ­λα­ξη της υγεί­ας των ασθε­νών,

β) προ­βλέ­πε­ται από τον νόμο,

γ) στη­ρί­ζε­ται σε έγκυ­ρα επι­στη­μο­νι­κά δε­δο­μέ­να τα οποία απο­δέ­χε­ται η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των αρ­μό­διων επι­στη­μο­νι­κών φο­ρέ­ων στην Ελ­λά­δα και διε­θνώς, σύμ­φω­να με τα οποία ο εμ­βο­λια­σμός απο­τε­λεί βα­σι­κό ερ­γα­λείο για την ανά­σχε­ση της παν­δη­μί­ας του κο­ρο­νοϊ­ού covid-19 και

δ) σύμ­φω­να με τα υπάρ­χο­ντα επι­στη­μο­νι­κά δε­δο­μέ­να, οι σο­βα­ρές πα­ρε­νέρ­γειες του εμ­βο­λια­σμού είναι εξαι­ρε­τι­κά σπά­νιες. Εξάλ­λου, (με μειο­ψη­φία 5 μελών) κρί­θη­κε ότι η ανα­στο­λή ερ­γα­σί­ας χωρίς την κα­τα­βο­λή του συ­νό­λου των απο­δο­χών είναι συ­νταγ­μα­τι­κώς ανε­κτή.

Κρί­θη­κε επί­σης αφε­νός ότι η υπο­χρέ­ω­ση εμ­βο­λια­σμού μόνο του ια­τρι­κού, πα­ραϊ­α­τρι­κού, νο­ση­λευ­τι­κού και λοι­πού προ­σω­πι­κού δεν πα­ρα­βιά­ζει την αρχή της ισό­τη­τας εν σχέ­σει με άλλες κα­τη­γο­ρί­ες ερ­γα­ζο­μέ­νων και αφε­τέ­ρου ότι η προ­βλε­πό­με­νη δια­δι­κα­σία πα­ρα­κο­λού­θη­σης και ελέγ­χου της συμ­μόρ­φω­σης με την υπο­χρέ­ω­ση εμ­βο­λια­σμού κατά του κο­ρο­νοϊ­ού δεν πα­ρα­βιά­ζει τη νο­μο­θε­σία περί προ­στα­σί­ας των δε­δο­μέ­νων προ­σω­πι­κού χα­ρα­κτή­ρα».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ