Ξανά στις επάλξεις ο «Σύνδεσμος Αγάπης»

Πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε την Κυ­ρια­κή 30 Οκτω­βρί­ου, στην ει­δι­κή αί­θου­σα των γρα­φεί­ων μας στο παλιό νο­σο­κο­μείο, ο κα­θιε­ρω­μέ­νος Αγια­σμός του Συν­δέ­σμου μας για την έναρ­ξη της φε­τι­νής χρο­νιάς. Στην εκ­δή­λω­ση συμ­με­τεί­χε σύσ­σω­μο το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο, πολλά μέλη και φίλοι του συλ­λό­γου. Τον Αγια­σμό τέ­λε­σε ο εκ­πρό­σω­πος της Ιεράς Μη­τρό­πο­λης Ρόδου πα­τέ­ρας Νε­κτά­ριος ο οποί­ος ευ­λό­γη­σε τους πα­ρευ­ρι­σκό­με­νους και με­τέ­φε­ρε τις εγκάρ­διες ευχές του Μη­τρο­πο­λί­τη μας Κυ­ρίλ­λου.

Μετά τον σύ­ντο­μο χαι­ρε­τι­σμό της προ­έ­δρου μας Ει­ρή­νης Γιαλ­λου­ρά­κη – Κα­ρα­κα­τσά­νη τον λόγο πήρε το μέλος μας κ. Πα­να­γιώ­της Ψαρός ο οποί­ος πα­ρου­σί­α­σε το Ημε­ρο­λό­γιο του 2023 με θέμα «το πε­ρι­στέ­ρι της ει­ρή­νης». Την επι­μέ­λεια του ημε­ρο­λο­γί­ου μας, όπως κάθε χρόνο, είχε ο επί­τι­μος πρό­ε­δρος κ. Σω­τή­ρης Μάγος. Τα κεί­με­να επι­με­λή­θη­καν ο Θε­ο­λό­γος κ. Ψαρός και η ταµίας κ. Σέβη Ηλιο­πού­λου. Το εξώ­φυλ­λο φι­λο­τέ­χνη­σε η Μαρία Ηλιο­πού­λου µέλος της «Οµάδας Νέων» του Συλ­λό­γου που δη­μιουρ­γή­θη­κε πρό­σφα­τα.

Ο χαι­ρε­τι­σμός του κ. Ψαρού: «Αγα­πη­τοί μας αδελ­φοί, Ζούμε σε τα­ραγ­μέ­νη εποχή με συ­γκρού­σεις συμ­φε­ρό­ντων που οδη­γούν σε πο­λέ­μους με αι­μα­το­χυ­σί­ες αθώων αν­θρώ­πων, κα­τα­στρο­φές πό­λε­ων και φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Και όλα αυτά παρά τα δει­νο­πα­θή­μα­τα της αν­θρω­πό­τη­τας με τους δύο πρό­σφα­τους πα­γκό­σμιους πο­λέ­μους και τους τό­σους άλ­λους, εμ­φύ­λιους και μη.

Έτσι απο­φα­σί­σα­με το φε­τι­νό μας ημε­ρο­λό­γιο του 2023 να το αφιε­ρώ­σου­με στην «ΕΙ­ΡΗ­ΝΗ». Στην Ει­ρή­νη με το Θεό, με τον εαυτό μας, με τους συ­ναν­θρώ­πους μας, με το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον.

Ο Χρι­στός συμ­φι­λί­ω­σε τον Θεό και τον άν­θρω­πο. Η ει­ρή­νη, που ξε­περ­νά­ει τον νου του αν­θρώ­που (Φιλ. 4, 7), είναι η ένωση του Δη­μιουρ­γού με το δη­μιούρ­γη­μα. «Ἤπλω­σας τὰς πα­λά­μας καὶ ἤνω­σας τὰ τὸ πρὶν διε­στῶτα», θα επι­βε­βαιώ­σει ο ύμνος. Ο διά­βο­λος μας χώ­ρι­σε από τον Θεό – ενώ ο Χρι­στός μάς ένωσε. Ο ει­ρη­νο­ποιός είναι ο Χρι­στός, γιατί έγινε κα­ταλ­λα­γή, συμ­φι­λί­ω­ση όλων, «δὶ’ οὐ νῦν τὴν κα­ταλ­λα­γὴν ἐλά­βο­μεν» (Ῥωμ. 5, 11). Ο Χρι­στός μάς συν­δέ­ει με τον εαυτό του και στη συ­νέ­χεια με τον Θεό Πα­τέ­ρα.

Οι άν­θρω­ποι συχνά ζη­τά­με από το Θεό να μας χα­ρί­σει την ει­ρή­νη, ζη­τώ­ντας να αλ­λά­ξει το σύ­μπαν χωρίς να αλ­λά­ξου­με οι ίδιοι. Λη­σμο­νά­με όμως ότι δεν μπο­ρεί να

βα­σι­λεύ­σει η ει­ρή­νη στον κόσμο γύρω μας, αν πρώτα δεν βα­σι­λεύ­σει μέσα μας. Για την ει­ρή­νη όμως με τον εαυτό μας και την πνευ­μα­τι­κή μας ηρε­μία όλα ξε­κι­νούν με τη συγ­χώ­ρε­ση. Πρώτα απ’ όλα, πρέ­πει να συγ­χω­ρή­σου­με τον εαυτό μας για τα λάθη του πα­ρελ­θό­ντος, τις χα­μέ­νες ευ­και­ρί­ες μας. Τα μεν όπι­σθεν επι­λαν­θα­νό­με­νος τοις δε έμπρο­σθεν επε­κτει­νό­με­νος, όπως λέγει ο Από­στο­λος Παύ­λος (Φιλιπ.3,13). Μετά θα πρέ­πει να απαλ­λα­γού­με από τους εθι­σμούς που βα­ραί­νουν την ψυχή μας, από τα υπερ­βο­λι­κά φορ­τία πλη­ρο­φο­ριών και τη βια­σύ­νη που κα­τα­στρέ­φει τη ψυ­χι­κή μας ηρε­μία. Πρέ­πει να ελέγ­χου­με τη ροή των πλη­ρο­φο­ριών, μην αφή­νο­ντας στο μυαλό σας ό,τι δεν είναι χρή­σι­μο. «Τα πάντα δο­κι­μά­ζε­τε το καλόν κα­τέ­χε­τε». Έτσι και το μυαλό μας θα είναι κα­θα­ρό και τα συ­ναι­σθή­μα­τά μας ελεγ­χό­με­να. Η ξε­κού­ρα­ση είναι απα­ραί­τη­τη για όλους μας προ­κει­μέ­νου να απο­κα­τα­στα­θεί η ψυ­χι­κή μας ηρε­μία, η ενέρ­γεια και η δύ­να­μή μας. Η έλ­λει­ψή της επη­ρε­ά­ζει αρ­νη­τι­κά όλους τους το­μείς της ζωής μας, αλλά πρώτα απ’ όλα υπο­φέ­ρει η ψυχή μας. Η απώ­λεια της αρ­μο­νί­ας και της ηρε­μί­ας λόγω υπερ­κό­πω­σης είναι απλά ανα­πό­φευ­κτη. Να βρί­σκου­με χρόνο για να απο­κα­τα­στή­σου­με την ψυ­χι­κή και σω­μα­τι­κή μας δύ­να­μη. Να έχου­με αι­σιο­δο­ξία και να βλέ­που­με τις θε­τι­κές προ­ο­πτι­κές σε όλα αξιο­ποιώ­ντας το κα­λύ­τε­ρο σε κάθε κα­τά­στα­ση.

Ο ει­ρη­νο­ποιός γί­νε­ται μι­μη­τής του Θεού. Ει­ρη­νο­ποιός δεν είναι απλώς ο ει­ρη­νι­κός άν­θρω­πος, που έχει ψυ­χι­κή ει­ρή­νη, αλλά και ο δη­μιουρ­γός με συ­γκε­κρι­μέ­νες πρά­ξεις της ει­ρή­νης με­τα­ξύ των αν­θρώ­πων. Η ει­ρή­νη είναι το αντι­φάρ­μα­κο του μί­σους και των αρ­ρω­στη­μά­των της κα­κί­ας. Όπως λέγει ο Από­στο­λος Παύ­λος: Μὴ ψεύ­δε­σθε εἰς ἀλ­λή­λους ἀπεκ­δυ­σά­με­νοι τὸν πα­λαι­ὸν ἄν­θρω­πον σὺν ταῖς πρά­ξε­σιν αὐτοῦ 10 καὶ ἐν­δυ­σά­με­νοι τὸν νέον, τὸν ἀνα­και­νού­με­νον εἰς ἐπί­γνω­σιν κατ᾽ εἰκό­να τοῦ κτί­σα­ντος αὐτόν· 11 ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰου­δα­ῖος, πε­ρι­το­μὴ καὶ ἀκρο­βυ­στία, βάρ­βα­ρος, Σκύ­θης, δο­ῦλος, ἐλεύ­θε­ρος, ἀλλὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσιν Χρι­στός. 12 Ἐν­δύ­σα­σθε οὖν, ὡς ἐκλε­κτοὶ τοῦ θεοῦ ἅγιοι καὶ ἠγα­πη­μέ­νοι, σπλάγ­χνα οἰκτειρ­μοῦ, χρη­στό­τη­τα, τα­πει­νο­φρο­σύ­νην, πρα­ΰ­τη­τα, μα­κρο­θυ­μί­αν· 13 ἀνε­χό­με­νοι ἀλ­λή­λων καὶ χα­ρι­ζό­με­νοι ἑαυ­το­ῖς, ἐάν τις πρός τινα ἔχῃ μομ­φήν· καθὼς καὶ ὁ κύ­ριος ἐχα­ρί­σα­το ὑμῖν, οὕτως καὶ ὑμεῖς· 14 ἐπὶ πᾶσιν δὲ τού­τοις τὴν ἀγά­πην, ὅ ἐστιν σύν­δε­σμος τῆς τε­λειό­τη­τος. 15 καὶ ἡ εἰρή­νη τοῦ Χρι­στοῦ βρα­βευ­έ­τω ἐν ταῖς καρ­δί­αις ὑμῶν, εἰς ἣν καὶ ἐκλή­θη­τε ἐν ἑνὶ σώ­μα­τι· καὶ εὐχά­ρι­στοι γεί­νε­σθε. (Προς Κο­λασ­σα­είς)

Στην εποχή μας χρεια­ζό­μα­στε την ει­ρή­νη του Θεού. Ο Χρι­στός «ἐλθών εὐηγ­γε­λί­σα­το εἰρή­νην ὑμὶν τοῖς μα­κρὰν καὶ εἰρή­νην τοῖς ἐγγὺς» (Ἐφ. 2,17). Συμ­φι­λί­ω­σε τα έθνη. Όλοι εί­μα­στε από το γένος του Χρι­στού και της Εκ­κλη­σί­ας. Οι πό­λε­μοι, που μα­στί­ζουν την εποχή μας, παρ’ όλη την ανά­πτυ­ξη της ει­ρη­νό­φι­λης φι­λο­λο­γί­ας, θα εξα­φα­νι­σθούν μόνον, εάν επι­κρα­τή­σει η ει­ρή­νη του Χρι­στού. Σε καμιά άλλη εποχή η λέξη ει­ρή­νη δεν έχασε το νόημά της, όσο στη δική μας. Όταν ο άν­θρω­πος έχει ει­ρή­νη μέσα του και βε­βαιω­θεί η ψυχή του ότι όντως ο Θεός είναι πα­τέ­ρας του και διοι­κεί την κτίση και αυτός είναι παιδί αυτού του Πα­ντο­κρά­το­ρος Θεού, που συ­νέ­χει την κτίση, δεν κιν­δυ­νεύ­ει και δεν έχει να φο­βη­θεί τί­πο­τε. Αφού λοι­πόν ο άν­θρω­πος ει­ρη­νεύ­ει με τον Θεό, ει­ρη­νεύ­ει και με τον πλη­σί­ον του. Παύει να βλέ­πει τον αδελ­φό του σαν εχθρό του, αλλά βλέ­πει τον αδελ­φό του σαν τον ίδιο τον Θεό του: «είδες τον αδελ­φό σου, είδες Κύ­ριον τον Θεόν σου». Για τον άν­θρω­πο του Θεού πλέον η φύση, όπως και ο κάθε άν­θρω­πος είναι καλός λίαν, όπως τον έπλα­σε ο δη­μιουρ­γός Θεός.

Αγα­πη­τοί αδελ­φοί, ο Χρι­στός είναι ο άρ­χο­ντας της ει­ρή­νης (Ἠσ. 9, 5). Ας γί­νου­με συ­νει­δη­τά μέλη της Εκ­κλη­σία που είναι το βα­σί­λειο της ει­ρή­νης. Ας γί­νου­με ει­ρη­νο­ποιοί. «Λοι­πόν, ἀδελ­φοί, χαί­ρε­τε, κα­ταρ­τί­ζε­σθε, πα­ρα­κα­λε­ῖσθε, τὸ αὐτὸ φρο­νε­ῖτε, εἰρη­νεύ­ε­τε, καὶ ὁ Θεὸς τῆς ἀγά­πης καὶ τῆς εἰρή­νης ἔσται μεθ’ ὑμῶν» (Β’ Κορ. 13,11).»

Με εκτί­μη­ση

Για το Δ.Σ. Στά­θης Φαρ­μα­κί­δης

Υπεύ­θυ­νος τύπου και δη­μο­σί­ων σχέ­σε­ων