«Ατυχία»

Λίγες μόλις εβδο­μά­δες μετά τις χει­ρό­τε­ρες πλημ­μύ­ρες στην ιστορία της χώρας. Λίγες μόλις ημέρες μετά τις δια­κη­ρύ­ξεις για ενί­σχυση της πολι­τι­κής προ­στα­σίας και καλύ­τε­ρους μηχα­νι­σμούς πρό­λη­ψης. Λίγες ώρες αφότου οι μετε­ω­ρο­λό­γοι προει­δο­ποιού­σαν πως η Μαγνη­σία μπαίνει στο στό­χα­στρο, ο εφιάλ­της είχε επι­στρέ­ψει, Ο Βόλος «πνι­γό­ταν» και πάλι. Οι δρόμοι είχαν μετα­τρα­πεί σε ορμη­τικά ποτάμια, και πνίγηκε στις λάσπες, η πρόνοια του δημάρ­χου που είχε πει πως από Δευτέρα ( και ενώ οι χάρτες της ΕΜΥ με τον «Ellias» κυκλο­φο­ρού­σαν ήδη),  «ετοι­μα­ζό­μα­στε να κάνουμε τα πιο φαντα­σμα­γο­ρικά Χρι­στού­γεννα που έχουν γίνει ποτέ στην πόλη». Η κάλπη θα ήταν κι αυτή δια­κο­σμη­τική, αξε­σουάρ της φαντα­σμα­γο­ρίας. Αλλά η βία του νερού την παρέ­συρε ξανά στην πραγ­μα­τι­κό­τητα. Υπήρχαν βέβαια κάποιοι που ανη­συ­χού­σαν για τις συνέ­πειες της πρώτης κατα­στρο­φής. Για τα τραύ­ματα στις υπο­δο­μές, για το ακα­θά­ρι­στο  ποτάμι (μπα­ζω­μένο και στε­νε­μένο με τα χρόνια) από τα φερτά υλικά του προη­γού­με­νου εφιάλτη «Daniel”. Ενώ για πολλά από αυτά που συμ­βαί­νουν υπάρ­χουν, προ­βλέ­ψεις, μελέτες  (αυτές που υπάρ­χουν), και ενώ η επι­κιν­δυ­νό­τητα των φαι­νο­μέ­νων εντεί­νε­ται, η συχνό­τητά τους αυξά­νε­ται, και μάλιστα την ώρα που οι πόλεις και το δομη­μένο περι­βάλ­λον συνε­χί­ζει να ανα­πτύσ­σε­ται ανε­ξέ­λεγ­κτα, στην πράξη δεν φαί­νε­ται να υπάρχει, όχι απλά καμία συνο­λική στρα­τη­γική (εκτός από το «προει­δο­ποιούμε» ), αλλά ούτε καν διά­λο­γος σε επι­στη­μο­νικά fora και σε φορείς αρμό­διους όπως είναι το Τεχνικό Επι­με­λη­τή­ριο, ή τα Πανε­πι­στή­μια. Αυτό είναι χει­ρό­τερο από την ίδια την κατα­στροφή, γιατί αυτό που συνέβη δύο φορές μέσα σε λίγες ημέρες, και το οποίο προ­φα­νώς δεν ήταν ένα χωρο­χρο­νικό άλμα 16.000 -κατ’ αλλους 400 ετών, ούτε «εντυ­πω­σιακή ατυχία». Είναι κάτι που θα ξανα­συμ­βεί και για το οποίο πλέον πρέπει να μιλάμε, όχι με όρους μετα­φυ­σι­κής, αλλά με συνεί­δηση ότι πρέπει να ανα­προ­σαρ­μό­σουμε τον τρόπο που σκε­φτό­μα­στε, που κάνουμε πολι­τική, που μιλάμε για την επι­στήμη, που σχε­διά­ζουμε. Μιλάμε και θα μιλάμε με όρους μοι­ρο­λα­τρίας και μετα­φυ­σι­κής, για θεο­μη­νίες, οργή της φύσης ή… «ατυχίες» και αντί να ανα­λύ­σουμε τα αίτια για να βρούμε λύσεις σχε­διά­ζο­ντας, θα ανα­ζη­τή­σουμε και πάλι απλά τις ευθύνες, κι αυτές μόνο στα πρόσωπα και όχι στους μηχα­νι­σμούς. Ή μέχρι να έρθουν με ορμή τα λασπό­νερα και στη δική μας πόρτα.