«Μέσω του αθλητισμού, χτίζεις χαρακτήρα!»

Κύριε Σεϊτη, να ξεκι­νή­σουμε από το Τόκιο. Μιλήστε μας για την εμπει­ρία σας και περι­γράψτε μας τι έγινε τελικά.

Για μένα ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά γιατί είχα έναν τραυ­μα­τι­σμό που ξεκί­νησε τον Απρίλιο και ακο­λού­θη­σαν και άλλοι. Η χρονιά είχε ξεκι­νή­σει πολύ καλά, με πολλή προ­πό­νηση και προ­ε­τοι­μα­σία. Ωστόσο, η ολυ­μπιακή χρονιά είναι γενικά περί­εργη, επειδή οι αθλητές θέλουν πολύ να συμ­με­τέ­χουν –οπότε μπορεί να υπερ­βάλ­λουν σε κάποια σημεία. Αυτό θεωρώ πως έγινε και στην δική μου περί­πτωση, διότι ίσως κάναμε παρα­πάνω προ­πό­νηση από όσο μπο­ρούσα να αντέξω. Οπότε ήρθε ο τραυ­μα­τι­σμός, τον οποίο προ­σπα­θούσα να ξεπε­ράσω. Τελικά, πήγα στους Πανευ­ρω­παϊ­κούς (με ένα ρίσκο για το πόδι μου) και πήρα την 3η θέση –πολύ μακριά όμως από το ατομικό μου ρεκόρ λόγω του τραυ­μα­τι­σμού. Είχα μια μικρή υπο­τροπή, ξεκί­νησα πάλι από την αρχή και τελικά έφτασα στο Τόκιο. Τις πρώτες ημέρες δεν ήμουν πολύ σίγου­ρος για το αν θα μπο­ρούσα να τρέξω τελικά (πράγμα που δεν γνω­ρί­ζει… κανένας).

Τελικά, έτρεξα στα 200 όπου υπήρχαν αρκετοί καλοί αθλητές με καλό χρόνο. Έτσι κατά­φερα να προ­κριθώ στον τελικό και πήρα την 6η θέση.

Από εκεί και πέρα, όμως, βάλατε νέους στόχους –μετά την ατυχία. Ποιοι είναι αυτοί;

Μακρο­πρό­θε­σμα έχω θέσει ως στόχο τους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς Αγώνες στο Παρίσι μιας και θα γίνουν σε τρία χρόνια κι επειδή νιώθω πως δεν πήρα αυτό που μου αξίζει, προ­σω­πικά, θέλω να ξανα­προ­σπα­θήσω. Ο πιο κοντι­νός στόχος μου είναι οι Πανευ­ρω­παϊ­κοί που θα γίνουν του χρόνου, καθώς και το Παγκό­σμιο Πρω­τά­θλημα το οποίο θα γίνει στην Ιαπωνία. Καλά να είμαστε… θα συμ­με­τέ­χουμε!

Ήταν ένας μεγάλος προ­σω­πι­κός στόχος για εσάς η συμ­με­τοχή στο Τόκιο; Η αλήθεια είναι πως οι αγώνες διε­ξή­χθη­σαν κάτω από δύσκο­λες συν­θή­κες, λόγω της παν­δη­μίας, χωρίς θεατές και με τους αθλητές υπό μεγάλη πίεση…

Ναι, γενικά ήταν πολύ περί­ερ­γοι αγώνες. Η Ολυ­μπιάδα διαρκεί τέσσερα χρόνια ενώ αυτή διήρ­κησε πέντε χρόνια –που σημαί­νει ότι βγήκαμε έξω από τον προ­γραμ­μα­τι­σμό μας. Εμείς προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­σταν να τρέ­ξουμε το 2020 και τελικά, φτάσαμε στο 2021. Αυτό μας έβγαλε εκτός προ­πο­νή­σεων ανα­γκα­στικά. Τον πρώτο καιρό η ψυχο­λο­γία μας ήταν περί­εργη (όπως και όλων των αθλητών) και τελικά είπαμε ας γίνουν οι αγώνες, να πάρουμε μέρος και να πάμε παρα­κάτω. Τρέξαμε σε ένα άδειο στάδιο, με χίλιους περιο­ρι­σμούς. Ακόμη και η καθη­με­ρι­νό­τητά μας στο Τόκιο ήταν πιε­στική. Παντού με μάσκες, κάθε μέρα τεστ… όλα αυτά επη­ρέ­α­σαν την ψυχο­λο­γική μας κατά­σταση. Ελπίζω να μην το ξανα­πε­ρά­σουμε ποτέ αυτό!

Να σας ρωτήσω για την πορεία σας, πόσο δύσκολη είναι για εσάς η ενα­σχό­ληση με τον αθλη­τι­σμό;

Γενικά θα σας έλεγα ότι κάθε χρονιά είναι δύσκολη. Εμείς δεν είμαστε επαγ­γελ­μα­τίες αθλητές με συμ­βό­λαια. Είμαστε επαγ­γελ­μα­τίες χωρίς τις απο­δο­χές που έχουν οι επαγ­γελ­μα­τίες. Η προ­ε­τοι­μα­σία μας είναι πάρα πολύ δύσκολη, για να κάνουμε αυτό που θέλουμε και να ασχο­λού­μα­στε με το άθλημα δεν πρέπει να εργα­ζό­μα­στε αλλού, κάνουμε διπλές προ­πο­νή­σεις, χρειά­ζε­ται να πηγαί­νουμε συνέ­χεια στο εξω­τε­ρικό για να κάνουμε προ­ε­τοι­μα­σία (αφού τον Ιανουά­ριο π.χ. με το κρύο δεν μπο­ρούμε να κάνουμε προ­πό­νηση εδώ, χρεια­ζό­μα­στε ζέστη –κάτι που είναι επι­κίν­δυνο για τραυ­μα­τι­σμούς). Όλο αυτό χρειά­ζε­ται πολλά έξοδα τα οποία κάθε χρόνο πρέπει να… κυνη­γάμε. Ευτυχώς, εγώ έχω κάποιους χορη­γούς που με στη­ρί­ζουν αλλά σε γενικές γραμμές είναι μια δύσκολη κατά­σταση.

Κάποιοι αθλητές δεν έχουν κανένα χορηγό, καμία στήριξη και οι περισ­σό­τε­ροι στα­μα­τούν ανα­γκα­στικά. Κάποιοι το έχουν δηλώσει αλλά υπάρ­χουν και πάρα πολλοί αθλητές που είναι ταλέντα και θα μπο­ρού­σαν να προ­σφέ­ρουν πολλά στον Αθλη­τι­σμό και δεν το μαθαί­νει ποτέ κανένας.

Πώς είναι στη Ρόδο ο Αθλη­τι­σμός; Οι υπο­δο­μές είναι επαρ­κείς για να βοη­θή­σουν τους νέους αθλητές και να τους προ­ε­τοι­μά­σουν για μελ­λο­ντικά σπόρ;

Θεωρώ ότι βρι­σκό­μα­στε σε ένα καλό επίπεδο και ίσως είμαστε πιο τυχεροί από άλλα νησιά. Πλέον γίνεται και πολύ μεγάλο έργο μέσω του ΔΟΠΑΡ, όπου με τον πρόεδρο Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη, προ­σπα­θούμε πάρα πολύ να βελ­τιώ­σουμε την κατά­σταση. Π.χ. το «Καλ­λι­πά­τειρα» έχει αλλάξει εικόνα και προ­σπα­θούμε να ανε­βά­σουμε την ποιό­τητα που υπάρχει. Θεωρώ ότι με κάποιες μικρές αλλαγές δεν θα έχουμε να ζηλέ­ψουμε τις υπο­δο­μές της πρω­τεύ­ου­σας.

Αυτή η δημο­τική αρχή, δίνει βάρος στις υπο­δο­μές, στον Αθλη­τι­σμό;

Κοι­τάξτε, ο Αθλη­τι­σμός είναι ένα τερά­στιο κομμάτι. Για τον στίβο έχουμε ένα κλειστό γήπεδο στο οποίο κάνουμε το ζέσταμά μας. Αυτό αν κατα­φέ­ρουμε και το μεγα­λώ­σουμε θα μπο­ρούμε να κάνουμε και προ­πό­νηση, όπως και στην Αθήνα. Αυτό είναι και το πλε­ο­νέ­κτημα. Το Στάδιο είναι καλύ­τερο από το ΟΑΚΑ, που έχει έναν ακα­τάλ­ληλο τάπητα και θα μπο­ρούσε να βελ­τιω­θεί πολύ. Ένα γυμνα­στή­ριο είναι ανα­γκαίο στο στάδιο του στίβου, γιατί τόσο καιρό συμ­βι­βα­ζό­μα­στε με έναν χώρο όπου δεν μπο­ρούμε να κάνουμε αυτό που πρέπει.

Αν με ρωτάτε γι’ αυτή τη δημο­τική αρχή, γενικά κάνει μεγάλη προ­σπά­θεια για να βελ­τιώ­σει τις υπάρ­χου­σες υπο­δο­μές.

Για εμάς είναι πολύ σημα­ντικό να φέρουμε νέα παιδιά στον Αθλη­τι­σμό, γιατί μέσω του Αθλη­τι­σμού χτίζεις χαρα­κτήρα, βάζεις στόχους και απο­μα­κρύ­νε­σαι από άλλες συνή­θειες. Με το να γυμνά­ζε­σαι γίνεσαι καλύ­τε­ρος, βελ­τιώ­νε­σαι, γίνεσαι πιο επί­μο­νος και υπο­μο­νε­τι­κός. Ο Αθλη­τι­σμός σε αλλάζει, είναι τρόπος ζωής και αν δεν υπήρχε δεν ξέρω πώς θα μπο­ρούσα να αντε­πε­ξέλθω στο ατύχημά μου.

Στη δικα­στική σας διαμάχη με το Δήμο Ρόδου, διεκ­δι­κεί­ται απο­ζη­μί­ωση για το επώδυνο τροχαίο που έγινε η αιτία να ακρω­τη­ρια­στείτε. Μιλήστε μας γι αυτό.

Το ατύχημα έγινε στις 05.30 το πρωί της 20ής Ιουνίου 2013, όταν επέ­στρεφα με τη μοτο­σι­κλέτα από νυχτε­ρινή έξοδο, είχε πέσει πάνω σε πάγκους της λαϊκής αγοράς που είχαν στηθεί για την επόμενη μέρα σε ένα σημείο επί της οδού Βύρωνος, στο κέντρο της πόλης. Λίγα μέτρα πριν από το στάδιο του Διαγόρα, λόγω έλλει­ψης φωτι­σμού και προει­δο­ποι­η­τι­κής σήμαν­σης που να απα­γο­ρεύει τη διέ­λευση των οδηγών, σημα­το­δο­τώ­ντας τη λει­τουρ­γία υπαί­θριας λαϊκής αγοράς, έπεσα με ταχύ­τητα σε έναν από τους πάγκους, τον οποίο αντι­λή­φθηκα την τελευ­ταία στιγμή. Αν και προ­σπά­θησα να κάνω ελιγμό, δεν μπόρεσα να αποφύγω τη σύγκρουση, λόγω της ολι­σθη­ρό­τη­τας του δρόμου από σκου­πί­δια και σάπια φρούτα που προ­έρ­χο­νταν από τους πάγκους των παρα­γω­γών. Έτσι, έχασα τον έλεγχο της μηχανής και έπεσα και στον δεύτερο στη σειρά πάγκο, με απο­τέ­λε­σμα η μοτο­σι­κλέτα να ανα­τρα­πεί και να συρθώ στο οδό­στρωμα.

Ο τραυ­μα­τι­σμός στο δεξί πόδι ήταν σοβα­ρό­τα­τος και οι πόνοι φρικτοί. Οι γιατροί δια­πί­στω­σαν ότι είχα υποστεί ατελή ακρω­τη­ρια­σμό δεξιάς κνήμης και έτσι υπο­βλή­θηκα σε ακρω­τη­ρια­σμό στο ύψος του πρώτου τρι­τη­μο­ρίου της.

Από την αρχή, απευ­θύν­θηκα στη δικαιο­σύνη κατά παντός υπευ­θύ­νου αφού ο μόνος που δεν έφταιγε γι αυτό το ατύχημα, ήμουν εγώ. Είναι ένας δικα­στι­κός αγώνας από το 2013 και προ­σπαθώ να δικαιωθώ.

Είστε αθλητής αλλά κατε­βή­κατε και στον πολι­τικό στίβο! Σας αρέσει που συμ­με­τέ­χετε στα κοινά; Πώς βλέπετε την πολι­τική;

Θα έλεγα ότι μου αρέσει η προ­σφορά. Ο λόγος που κατέ­βηκα με τον Αντώνη Καμπου­ράκη όταν μου έκανε την πρόταση, είναι γιατί αν όλοι λέμε «κοίτα, τίποτε δεν γίνεται» και τελικά ποτέ δεν θα γίνει τίποτα σε αυτό τον τόπο! Θεώρησα ότι πρέπει να συμ­με­τέχω ενεργά και να κάνω ό,τι μπορώ. Γι’ αυτό δέχτηκα. Μου αρέσει να περ­πα­τάω στην πόλη μας, να μιλάω με τον κόσμο, να ακούω τα προ­βλή­ματά του. Χάρη στην αγάπη του κόσμου είμαι δημο­τι­κός σύμ­βου­λος. Είναι κάτι και­νούρ­γιο για μένα, μαθαίνω καθη­με­ρινά και θέλω να κάνω πράγ­ματα για τον τόπο μου!

Ποιο μήνυμα θα στέλ­νατε στους ανα­γνώ­στες μας;

Να πιστεύ­ουν στα όνειρά τους και να μην το βάζουν ποτέ κάτω!