“Εφυγε” ο Νίκος Ανδριώτης, μέγας ευεργέτης της Ομογένειας και της ιδιαίτερης πατρίδας του, Νισύρου

ΤΑΜΠΑ, ΦΛΟΡΙΔΑ. Yπέκυψε τελικά στο μοιραίο, σε ηλικία 82 ετών, ο πρώην πρό­ε­δρος και στη συνέ­χεια επί­τι­μος πρό­ε­δρος της ιστο­ρι­κής κοι­νό­τη­τας του Αγ. Δημη­τρίου, Αστό­ριας της Ν. Υόρκης, Νίκος Ανδριώ­της, μέγας ευερ­γέ­της της Ομο­γέ­νειας και της ιδιαί­τε­ρης πατρί­δας του, Νισύρου, ο οποίος αντι­με­τώ­πιζε τα τελευ­ταία χρόνια σοβαρά προ­βλή­ματα υγείας.

Του Σταύρου Μαρ­μα­ρι­νού

Ειδι­κό­τερα, ο Νίκος Ανδριώ­της έφυγε από την ζωή το Σάββατο, στο νοσο­κο­μείο Mount Sinai Queens, όπου είχε δια­κο­μι­στεί τις τελευ­ταίες ημέρες με μια πνευ­μο­νία.  Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η ήδη σοβαρή κατά­σταση του επι­βα­ρύν­θηκε ραγδαία, με απο­τέ­λε­σμα να αφήσει την τελευ­ταία του πνοή.

“Είμαστε μια οικο­γέ­νεια με έξι αδέρφια και θα ήθελα να μιλήσω εκ μέρους όλων.  Για όλα τα αδέλφια και για όλη την οικο­γέ­νεια, ο Νίκος, πέρα από αδερφός, ήταν πατέρας και φίλος.  Ήταν ο στυ­λο­βά­της της οικο­γέ­νειας και ο χαμός του θα είναι πραγ­μα­τικά αδυ­σώ­πη­τος για εμάς.  Πάντα θα τον σκε­φτό­μα­στε ως ένα φωτεινό μυαλό, που προ­σέ­φερε όσο λίγοι στην κοι­νω­νία, την ομο­γέ­νεια, την Κοι­νό­τητα του Αγίου Δημη­τρίου αλλά και τη Νίσυρο, όσο δεν μπο­ρούσε κανείς να φαντα­στεί.  Λίγοι άνθρω­ποι μπορούν δείξουν την προ­σφορά και το έργο του”, δήλωσε στον “Εθνικό Κήρυκα” (“Ε.Κ.”), εμφανώς συγκι­νη­μέ­νος, ο αδερφός του, Γιώργος Ανδριώ­της.

Σύμφωνα με την οικο­γέ­νεια, το ανοικτό προ­σκύ­νημα για το Νίκο Ανδριώτη θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί την Τρίτη 5 Σεπτεμ­βρίου και την Τετάρτη 6 Σεπτεμ­βρίου στον Καθε­δρικό Ιερό Ναό Αγίου Δημη­τρίου Αστό­ριας (30-11 30th drive Astoria), από τις 5 έως τις 8 το βράδυ.

Η νεκρώ­σι­μος ακο­λου­θία θα τελε­στεί επίσης στον Άγιο Δημή­τριο, την Πέμπτη 7 Σεπτεμ­βρίου στις 10 το πρωί, ενώ η ταφή θα γίνει στο νεκρο­τα­φείο του Αγίου Μιχαήλ (72-02 Astoria Blvd., East Elmhurst).

Η οικο­γέ­νεια συστή­νει, αντί ανθέων, να προ­σφερ­θεί δωρεά για τις ανάγκες του Προ­γράμ­μα­τος Ενι­σχυ­τι­κής Διδα­σκα­λίας ‘Νίκος Ανδριώτης’ στον Άγιο Δημή­τριο Αστό­ριας (The Nick Andriotis Tuition Assistance Program at St. Demterios of Astoria), για το οποίο μπορούν να δοθούν περισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρίες.

Την κηδεία και την ταφή έχει ανα­λά­βει το Γραφείο Τελετών Αντω­νό­πουλο.

Ποιος ήταν ο Νίκος Ανδριώ­της

Ο Νίκος Ανδριώ­της, επι­χει­ρη­μα­τίας και φιλάν­θρω­πος, ήταν ο ύψιστος συντε­λε­στής της δημιουρ­γίας του σχο­λι­κού συγκρο­τή­μα­τος της Κοι­νό­τη­τας στη σημε­ρινή του μορφή. Επί της προ­ε­δρίας του στην Κοι­νό­τητα ιδρύ­θηκε το πρώτο ελλη­νικό Γυμνάσιο-Λύκειο στην Αμερική, ανα­γνω­ρι­σμένο και από το υπουρ­γείο Παι­δείας της Ελλάδος.

Ως πρό­ε­δρος της κοι­νό­τη­τας αρχικά, αλλά και αργό­τερα, αγω­νί­στηκε, παρά τις λυσ­σα­λέες αντι­δρά­σεις μερικών, για να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί αυτό το όνειρό του. Για πολλά χρόνια, ο Νίκος Ανδριώ­της, ο οποίος υπη­ρέ­τησε και ως πρό­ε­δρος της Σχο­λι­κής Επι­τρο­πής, εργά­στηκε με επι­τυ­χία για την πρόοδο του Σχο­λείου.

Το 2000 η κοι­νό­τητα του Αγίου Δημη­τρίου τον τίμησε με το “Οδύσ­σειο Βραβείο” σε ανα­γνώ­ριση των πολύ­τι­μων υπη­ρε­σιών του σ’ αυτήν και, ιδιαί­τερα, στο σχολικό της σύστημα. Και είναι χαρα­κτη­ρι­στικό το μήνυμα που είχε στείλει τότε για το Λεύκωμα της εκδή­λω­σης, ο μακα­ρι­στός αρχιε­πί­σκο­πος Βορείου και Νοτίου Αμε­ρι­κής, Ιάκωβος. Εγραψε:  «Αγα­πη­τοί μου, το μήνυμα τούτο δεν γρά­φε­ται για το Αlbum. Γρά­φε­ται και μάλιστα με χαρού­μενη πέννα, που χορο­πηδά από ευχα­ρί­στηση, για τον Νίκο Ανδριώτη. Ενα ζωντανό, ζωντα­νό­τατο άνθρωπο. Χωρίς πολύ ύπνο. Πάντα ξύπνιο, που πάντα βλέπει όνειρα. Δεν χρειά­ζε­ται τη νύχτα, για να του τα δώσει. Του τα δίνει η ονει­ρο­γε­νή­τρα Νίσυρος. Του γεμίζει τον σκο­τεινό ουρανό της ανυ­πο­μο­νη­σίας του με χρυσά αστέρια η Αστόρια. Γι’ αυτό και δεν περπατά. Τρέχει. Βλέπει τον ποταμό πάντα μπροστά του και τη θάλασσα. Δεν πιστεύει στο «μπροστά γκρεμός και πίσω ρέμα». Οταν το ρέμα δεν του πάει, το κινεί αυτός. Δεν του αρέσουν τα στε­κού­μενα νερά. Τα ταράζει συνεχώς. Με κάτι μεγα­λό­γραμμα σχέδια. Είναι φιλό­δο­ξος. Δόξες του θεωρεί την πετυ­χη­μένη δουλειά, τη μετα­κί­νηση βουνών που του κλεί­νουν το δρόμο. Είναι ορμη­τι­κός σαν τον μανια­σμένο άνεμο. Οταν κοπάζει, κατα­λα­γιά­ζει κι εκείνος.

»Καθώς βλέπετε δεν τον εγκω­μιάζω. Τον περι­γράφω, όπως θα τώθελε και ο ίδιος. Αλλά δεν έχει και εκλογή. Αν είχε θα ήταν εκρη­κτι­κός, κατά το σύνηθες. Μόνον, όταν τον ονομάζω «πρόεδρο των προ­έ­δρων» σιωπά, ίσως, γιατί τον συγκε­φα­λαιώνω με τον τίτλο αυτό. Υπήρξε πράγ­ματι πρό­ε­δρος, πάνω πάντα στη σκα­λω­σιά, στο σκαρ­φά­λωμα προς την πράξη, την κινη­το­ποί­ηση και την τελεί­ωση του έργου. Το μήνυμά μου ποιό είναι; Θέλω να τον κρα­τή­σετε πάντα στην πρω­το­πο­ρία της δημιουρ­γι­κής δου­λειάς. Οπως είναι: Με τους ενθου­σια­σμούς του και τις εκρή­ξεις του. Γι’ αυτό και τον τιμώ σήμερα μαζί σας. Του αξίζει. Νίκα, Νίκο !».

Τη χρονιά που η κοι­νό­τητα τον τίμησε με το «Οδύσ­σειο Βραβείο» ο Νίκος Ανδριώ­της δώρισε 100.000 δολάρια για την ίδρυση του «Nick A. Andriotis Assistance Fund» για παιδιά με οικο­νο­μι­κές ανάγκες.

Ο Νίκος Ανδριώ­της γεν­νή­θηκε στο χωριό Νικιά της Νισύρου τον Νοέμ­βριο του 1940 και το 1956, σε ηλικία 16 χρονών, μετα­νά­στευσε στην Αμερική. Ολα του τα χρόνια διέμενε στην Αστόρια την οποία και αγάπησε υπερ­βο­λικά.

Η πρώτη του δουλειά ήταν στο ασανσέρ ενός ξενο­δο­χείου στην 49η Οδό, μεταξύ 6ης και 7ης Λεω­φό­ρου του Μαν­χά­ταν. Ηξερε τότε ελά­χι­στα Αγγλικά.

Μετά από το ξενο­δο­χείο εκείνο ασχο­λή­θηκε με τα εστια­τό­ρια, όπου εργά­στηκε ως σερ­βι­τό­ρος. Στη συνέ­χεια έγινε ο ίδιος επι­χει­ρη­μα­τίας στο χώρο των ακι­νή­των. Για πολλά χρόνια, και μέχρις ότου κλο­νί­στηκε η υγεία του, διε­τέ­λεσε συνερ­γά­της του ομογενή εκα­τομ­μυ­ριού­χου, Στάθη Βαλιώτη, στην εταιρία «Αlma Realty Company» του τελευ­ταίου.

Διε­τέ­λεσε μέλος του Κοι­νο­τι­κού Συμ­βου­λίου του Αγ. Δημη­τρίου, Αστό­ριας και πρό­ε­δρος από το 1976 μέχρι το 1977 και από το 1979 μέχρι το 1982.

Για τη συμβολή του στο πρώτο ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νικό Γυμνά­σιο/Λύκειο της Κοι­νό­τη­τας, που λει­τουρ­γεί από το 1982 και τις προ­σπά­θειές του για να γίνουν οι ανα­γκαίες κτι­ρια­κές εγκα­τα­στά­σεις, ο Νίκος Ανδριώ­της, είχε δηλώσει, παλαιό­τερα, στον “Εθνικό Κήρυκα”: “Πολλοί πίστευαν ότι θα χρε­ο­κο­πή­σουμε και θα κλεί­σουμε την Κοι­νό­τητα. Παρά τις δυσκο­λίες, εγώ πίστευα ότι θα πετύ­χουμε. Ηξερα ότι ο σκοπός ήταν σωστός, ανα­γκαίος και άγιος. Προ­σω­πικά, πίστευα, επίσης, ότι δεν θα μπο­ρού­σαμε να κρα­τη­θούμε, εάν δεν δώσουμε ώθηση στην ελλη­νική Παιδεία. Ηθελαν το Λύκειο, αλλά υπήρχαν οι συνή­θεις υποψίες. Ανα­ρω­τιό­ντου­σαν μερικοί, γιατί επιμένω τόσο πολύ για το έργο… Μήπως από εγωισμό; Από μεγα­λείο;, Η, μήπως, πρό­κει­ται να φάω χρήματα…Όλα μπο­ρούσα να τα δεχτώ, όχι όμως και το τελευ­ταίο. Αυτό με εξόρ­γιζε…».

Το έργο τελεί­ωσε, το «θαύμα» έγινε και ο Νίκος Ανδριώ­της δικαιώ­θηκε στο πείσμα και στην επιμονή του. Το 2017 έκανε δωρεά ένα εκα­τομ­μύ­ριο δολάρια στο σχολείο της Αγίας Αικα­τε­ρί­νης.

Η τελευ­ταία του δωρεά, ήταν ποσού δύο εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, για την ανα­καί­νιση των δημο­τι­κών ιαμα­τι­κών λουτρών της Νισύρου. Ο Δήμος  τον ανα­κή­ρυξε Μέγα Ευερ­γέτη του νησιού.

Με τις ευλο­γίες και την έγκριση του αεί­μνη­στου Αρχιε­πι­σκό­που Ιακώβου, ο Νίκος Ανδριώ­της πρω­το­στά­τησε στην αγορά και ανα­καί­νιση του Ελλη­νι­κού Πολι­τι­στι­κού Κέντρου της Αρχιε­πι­σκο­πής στην Αστόρια που λει­τουρ­γεί από το 1986 και στο οποίο είχε δια­τε­λέ­σει Πρό­ε­δρος της Εφο­ρείας.

Ο Νίκος Ανδριώ­της είχε τιμηθεί από την Εκκλη­σία με τον τίτλο του Αρχο­ντος Δεπου­τά­του του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου και ήταν μέλος της λεγό­με­νης «Ηγεσίας των 100».

Στους κύκλους της Ομο­γέ­νειας ήταν γνωστός και ως «πρω­θυ­πουρ­γός της Αστό­ριας». Την ονο­μα­σία αυτή του είχαν δώσει όταν κάποτε είχε υπο­στη­ρί­ξει με δυνα­μι­σμό τις θέσεις του υπέρ της ελλη­νι­κής Παι­δείας σε μια Κλη­ρι­κο­λαϊκή Συνέ­λευση που είχε γίνει στον Αγιο Φρα­γκί­σκο.

Σε όλη του τη ζωή, υπήρξε ένθερ­μος υπο­στη­ρι­κτής της ελλη­νι­κής γλώσσας και της ελλη­νι­κής Παι­δείας, γενι­κό­τερα και τόνιζε τη σημασία των ελλη­νι­κών σχο­λείων.

Εκτός από τους πολύ­χρο­νους δεσμούς του με την Κοι­νό­τητα του Αγίου Δημη­τρίου της Αστό­ριας, ο Νίκος Ανδριώ­της είχε δια­τε­λέ­σει και πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Νισυ­ρίων «Αγιος Ιωάννης ο Θεο­λό­γος», ενώ επίσης είχε προ­σφέ­ρει τις υπη­ρε­σίες του και στην Ομο­σπον­δία Ελλη­νι­κών Σωμα­τείων Μεί­ζο­νος Νέας Υόρκης, καθώς και στη Δωδε­κα­νη­σιακή Ομο­σπον­δία.

Προ­σω­πι­κές εμπει­ρίες του, ανα­μνή­σεις και σχο­λια­σμούς, περιέ­χει το βιβλίο του, με τον χαρα­κτη­ρι­στικό τίτλο “Η πορεία μου χωρίς ράσο”, που κυκλο­φό­ρησε το 2016 και απο­τέ­λεσε αντι­κεί­μενο πολλών συζη­τή­σεων.

Πηγή ekirikas.com