Παραπέμφθηκαν σε δίκη οι κατηγορούμενοι για την δολοφονία και τον βιασμό της Ελένης Τοπαλούδη

Σε δίκη ενώ­πιον Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου της Πε­ρι­φέ­ρειας του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου κα­τη­γο­ρού­με­νοι για αν­θρω­πο­κτο­νία εκ προ­θέ­σε­ως σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση κατά συ­ναυ­τουρ­γία και για βια­σμό, από δρά­στες που ενερ­γού­σαν από κοι­νού, της 21χρο­νης φοι­τή­τριας Ελέ­νης Το­πα­λού­δη, πα­ρα­πέ­μπο­νται με Βού­λευ­μα του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, ένας 20χρο­νος Αλ­βα­νός κι ένας 21χρο­νος ημε­δα­πός.

Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιου, που υιο­θέ­τη­σε αυ­τού­σια την ει­σή­γη­ση του Αντει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, που χει­ρί­στη­κε την υπό­θε­ση, πα­ρα­τεί­νει την κρά­τη­ση των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων έως την 4η Δε­κεμ­βρί­ου 2019.

Πι­θα­νο­λο­γεί­ται όμως ότι η κρά­τη­σή τους θα πα­ρα­τα­θεί γι ακόμη ένα 6μηνο, μέχρι να προσ­διο­ρι­στεί η δίκη.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», οι συν­θή­κες κάτω από τις οποί­ες διε­πρά­χθη το ιδια­ζό­ντως ει­δε­χθές έγκλη­μα πε­ρι­γρά­φο­νται ως εξής:

«Τον Οκτώ­βριο του έτους 2015, η Ελένη Το­πα­λού­δη του Ιω­άν­νη, κά­τοι­κος μέχρι τότε Δι­δυ­μο­τεί­χου του νομού Έβρου, μετά την επι­τυ­χία της στις Πα­νελ­λα­δι­κές Εξε­τά­σεις, με­τέ­βη στη Ρόδο Δω­δε­κα­νή­σου προ­κει­μέ­νου να φοι­τή­σει στο Τμήμα Με­σο­γεια­κών Σπου­δών του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου. Διαρ­κού­σης της φοί­τη­σής της στη Ρόδο, η Ελένη Το­πα­λού­δη υπήρ­ξε άτομο χα­μη­λών τόνων, συ­νε­πής φοι­τή­τρια, όχι ιδιαί­τε­ρα εξω­στρε­φής και -πέραν με ελα­χί­στων εξαι­ρέ­σε­ων- χωρίς στα­θε­ρούς φι­λι­κούς ή συ­ναι­σθη­μα­τι­κούς δε­σμούς. Υπό αυτές τις συν­θή­κες, σε συν­δυα­σμό και με την με­γά­λη χι­λιο­με­τρι­κή από­στα­ση που την χώ­ρι­ζε από τους γο­νείς της, κα­τέ­στη επιρ­ρε­πής σε συ­να­να­στρο­φές με πρό­σω­πα με τα οποία είχε σύ­ντο­μη και επι­φα­νεια­κή προ­γε­νέ­στε­ρη κοι­νω­νι­κή γνω­ρι­μία.

Ένα από τα πρό­σω­πα αυτά ήταν και ο δεύ­τε­ρος των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων (20χρο­νος), με τον οποί­ον η Ελένη Το­πα­λού­δη γνω­ρί­στη­κε σε αδιευ­κρί­νι­στη ημέρα του Νο­εμ­βρί­ου του 2018 και με τον οποί­ον είχε συ­να­ντη­θεί μια ή δύο φορές μέχρι και την 27.11.2018. Το βράδυ εκεί­νης της ημέ­ρας ο 20χρο­νος εκ­με­ταλ­λεύ­τη­κε τη σύ­ντο­μη αυτή γνω­ρι­μία του με την Ελένη Το­πα­λού­δη και μαζί με τον δεύ­τε­ρο κα­τη­γο­ρού­με­νο 21χρονο, φίλο του από το άθλη­μα του Kick boxing (με το οποίο αμ­φό­τε­ροι ασχο­λού­νταν ερα­σι­τε­χνι­κά), έθε­σαν σε εφαρ­μο­γή το εγκλη­μα­τι­κό τους σχέ­διο.

Πλέον συ­γκε­κρι­μέ­να, σε χρόνο μη δυ­νά­με­νο να προσ­διο­ρι­στεί επα­κρι­βώς, αλλά πά­ντως εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από τις βρα­δι­νές ώρες της 27ης 11.2018 έως και τις πρώ­τες πρω­ι­νές ώρες της 28ης 11.2018, ο 20χρο­νος, ο οποί­ος είχε συ­να­ντη­θεί ήδη από τις 21.00′ της 27-11-2018 και βρι­σκό­ταν μαζί με τον 21χρονο, ήρθε σε ηλε­κτρο­νι­κή επι­κοι­νω­νία με την ανυ­πο­ψί­α­στη πα­θού­σα (μέσω μη­νυ­μά­των στην εφαρ­μο­γή messenger) και κα­νό­νι­σε να συ­να­ντη­θούν κάτω από το σπίτι της. Πράγ­μα­τι λοι­πόν, οι δύο νε­α­ροί κα­τη­γο­ρού­με­νοι, έχο­ντας προ­α­πο­φα­σί­σει να τε­λέ­σουν το αδί­κη­μα του ομα­δι­κού βια­σμού σε βάρος της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη, με­τέ­βη­σαν στην οικία της, η οποία ευ­ρί­σκε­το στην πόλη της Ρόδου επί της οδού Εθνι­κής Αντι­στά­σε­ως, πα­ρέ­λα­βαν αυτήν με το όχημα ιδιο­κτη­σί­ας του πα­τέ­ρα του 21χρο­νου και με αυτό με­τέ­βη­σαν στην εξο­χι­κή κα­τοι­κία της οι­κο­γέ­νειας στην πε­ριο­χή των Πεύ­κων Λίν­δου και ει­δι­κό­τε­ρα σε δια­μέ­ρι­σμα το οποίο κατά και­ρούς χρη­σι­μο­ποιού­σε ο πρώ­τος κα­τη­γο­ρού­με­νος με­τα­ξύ άλλων και για να συ­νευ­ρί­σκε­ται με κο­πέ­λες. Εκεί, μετά από κοινή τους από­φα­ση, παρά την εκ­δη­λω­θεί­σα αντί­θε­τη βού­λη­ση της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη και παρά το γε­γο­νός ότι στο σπίτι κάτω από το δια­μέ­ρι­σμα διέ­με­νε ο παπ­πούς και η για­γιά του 21χρο­νου, οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι τέ­λε­σαν δια­δο­χι­κά συ­νου­σία με την πα­θού­σα, κάμ­πτο­ντας την αντί­στα­σή της με τις υπέρ­τε­ρες σω­μα­τι­κές τους δυ­νά­μεις, ασκώ­ντας επ’ αυτής σω­μα­τι­κή βία, σφίγ­γο­ντας την δη­λα­δή στην τρα­χη­λι­κή χώρα, κα­τα­φέ­ρο­ντάς της γρον­θο­κο­πή­μα­τα και απει­λώ­ντας τη ζωή και τη σω­μα­τι­κή της ακε­ραιό­τη­τα με μα­χαί­ρι. Υπό αυτές τις συν­θή­κες, κι ενώ η πα­θού­σα ήταν αβο­ή­θη­τη, έρ­μαιο στις σε­ξουα­λι­κές δια­θέ­σεις τους, πέραν της συ­νου­σί­ας, εκ­με­ταλ­λευό­με­νοι την εκ­μη­δέ­νι­ση της αντί­στα­σης της λόγω της σω­μα­τι­κής και ψυ­χι­κής εξά­ντλη­σής της, επι­χεί­ρη­σαν να εξα­να­γκά­σουν αυτήν να ανε­χθεί επι­πλέ­ον ασελ­γείς πρά­ξεις επί αμ­φο­τέ­ρων.

Στην προ­βαλ­λό­με­νη δε άρ­νη­ση της πα­θού­σας, οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι, οι οποί­οι, ση­μειω­τέ­ον, είχαν έντο­νη ενα­σχό­λη­ση με τις πο­λε­μι­κές τέ­χνες, γρον­θο­κό­πη­σαν αυτή με δύ­να­μη στο πρό­σω­πο, με συ­νέ­πεια να ζα­λι­στεί και να χάσει στιγ­μιαία τις αι­σθή­σεις της. Ανα­κτώ­ντας μετά από λίγο τις αι­σθή­σεις της η πα­θού­σα, δή­λω­σε στους κα­τη­γο­ρού­με­νους την πρό­θε­σή της να τους κα­ταγ­γεί­λει στην αστυ­νο­μία, πυ­ρο­δο­τώ­ντας έτσι το θυμό τους και πα­ράλ­λη­λα την ανη­συ­χία τους ότι θα συλ­λη­φθούν και θα υπο­στούν ποι­νι­κές κυ­ρώ­σεις για την ανω­τέ­ρω συ­μπε­ρι­φο­ρά τους.

Ενό­ψει αυτής της δυ­σά­ρε­στης για εκεί­νους προ­ο­πτι­κής, οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι προ­έ­βη­σαν τότε σε στάθ­μι­ση των δε­δο­μέ­νων και απο­φά­σι­σαν από κοι­νού τη φυ­σι­κή εξό­ντω­ση της πα­θού­σας ώστε να απο­κλεί­σουν κάθε πι­θα­νό­τη­τα μελ­λο­ντι­κής σε βά­ρους τους κα­ταγ­γε­λί­ας.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ενώ η ανω­τέ­ρω πα­θού­σα πα­ρέ­με­νε εξα­σθε­νη­μέ­νη και σε σχε­δόν λι­πό­θυ­μη κα­τά­στα­ση εξαι­τί­ας του βα­ρέ­ως τραυ­μα­τι­σμού της, ο οποί­ος είχε προη­γη­θεί κατά τη διάρ­κεια της πιο πάνω πε­ρι­γρα­φό­με­νης συ­μπε­ρι­φο­ράς τους, οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι απο­δε­χό­με­νοι πλή­ρως ο ένας τη συ­μπε­ρι­φο­ρά του άλλου και επι­διώ­κο­ντας να εξο­ντώ­σουν την πα­θού­σα, κα­τέ­φε­ραν αλ­λε­πάλ­λη­λα πλήγ­μα­τα με γρο­θιές και σί­δε­ρο σι­δε­ρώ­μα­τος στην κε­φα­λή αυτής, προ­κα­λώ­ντας της έντο­νη αι­μορ­ρα­γι­κή δι­ή­θη­ση του αρι­στε­ρού κρο­τα­φί­τη μυ και των πέριξ υπο­δό­ριων ιστών, μυχρά ρωγ­μώ­δη κα­τάγ­μα­τα στον οπί­σθιο κρα­νια­κό βόθρο της βάσης του κρα­νί­ου ακτι­νω­τά πέριξ του μεί­ζο­νος τρή­μα­τος καθώς και κα­θο­λι­κό έντο­νο υπα­ρα­χνοει­δές αι­μά­τω­μα και εγκε­φα­λι­κό οί­δη­μα, ενώ επι­πλέ­ον επι­χεί­ρη­σαν να την θα­να­τώ­σουν και διά στραγ­γα­λι­σμού. Στη συ­νέ­χεια κι ενώ η πα­θού­σα έδινε μάχη για να κρα­τη­θεί στη ζωή, υπο­μέ­νο­ντας τις συ­νε­χι­ζό­με­νες προ­σπά­θειες των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων να της κό­ψουν το νήμα της ζωής, εκεί­νοι ευ­ρι­σκό­με­νοι σε απο­λύ­τως ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση και παρά τις σχε­τι­κές έντο­νες πα­ρα­κλή­σεις της να την με­τα­φέ­ρουν στο νο­σο­κο­μείο, επέ­δει­ξαν εμ­μο­νή στον εγκλη­μα­τι­κό τους σχε­δια­σμό και με­τέ­φε­ραν αυτήν γυμνή (ακρι­βέ­στε­ρα φο­ρώ­ντας μόνο το στη­θό­δε­σμό της) στο ανω­τέ­ρω όχημα, με το οποίο την είχαν με­τα­φέ­ρει αρ­χι­κά στην κα­τοι­κία της οι­κο­γέ­νειας στους Πεύ­κους της Λίν­δου, προ­κει­μέ­νου να ολο­κλη­ρώ­σουν το προ­α­πο­φα­σι­σμέ­νο από αυ­τούς κα­κούρ­γη­μα της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας. Ακο­λού­θως, λοι­πόν, κά­νο­ντας χρήση του ανω­τέ­ρω οχή­μα­τος, με­τέ­φε­ραν την πα­θού­σα σε πα­ρα­κεί­με­νη από­κρη­μνη βρα­χώ­δη πε­ριο­χή στον όρμο “Φώκια”, πε­ριο­χή γνω­στή σε ελά­χι­στους και κυ­ρί­ως σε κα­τοί­κους της ευ­ρύ­τε­ρης πε­ριο­χής της Λίν­δου, την οποία όμως γνώ­ρι­ζε ο 21χρο­νος. Εκεί οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι, ενερ­γώ­ντας από κοι­νού και βάσει σχε­δί­ου, αφού δια­πί­στω­σαν ότι ήταν πρα­κτι­κώς αδύ­να­τη η ρίψη του σώ­μα­τος της πα­θού­σας στη θά­λασ­σα από έναν εκ των δύο χωρίς τη συν­δρο­μή και του δευ­τέ­ρου, σή­κω­σαν με τα χέρια τους και οι δύο το σώμα της πα­θού­σας (που βρι­σκό­ταν πλέον σε ημι­λι­πό­θυ­μη κα­τά­στα­ση) και έρ­ρι­ψαν αυτό από ύψος πε­ρί­που 10 μ. στη θά­λασ­σα. Από την ενέρ­γειά τους αυτή σε συν­δυα­σμό με τις ήδη προ­κλη­θεί­σες στην πα­θού­σα σω­μα­τι­κές βλά­βες (κρα­νιο­ε­γκε­φα­λι­κές κα­κώ­σεις, διά­χυ­τη εγκε­φα­λι­κή αι­μορ­ρα­γία και οί­δη­μα που είχαν προ­κλη­θεί από τα χτυ­πή­μα­τα στο κε­φά­λι της), οι οποί­ες κα­θι­στού­σαν αδύ­να­τη οποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια της πα­θού­σας να κι­νη­θεί απο­τε­λε­σμα­τι­κά ώστε να επι­πλεύ­σει, επήλ­θε ο θά­να­τος της συ­νε­πεία πνιγ­μού.

Οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι από την πλευ­ρά τους, απο­λο­γού­με­νοι ενώ­πιον της Ανα­κρί­τριας, αρ­νού­νται τις απο­δο­θεί­σες κα­τη­γο­ρί­ες και συ­γκε­κρι­μέ­να ως προς την κα­τη­γο­ρία του ομα­δι­κού βια­σμού ανα­φέ­ρουν αμ­φό­τε­ροι ότι η ερω­τι­κή συ­νεύ­ρε­ση με την πα­θού­σα υπήρ­ξε συ­ναι­νε­τι­κή και όχι προ­ϊ­όν βί­αιου εξα­να­γκα­σμού, ενώ ως προς την κα­τη­γο­ρία της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας ο ένας επιρ­ρί­πτει την ευ­θύ­νη στον άλλον, πε­ριο­ρί­ζο­ντας έκα­στος τον εαυτό του σε ρόλο απλού πα­ρα­τη­ρη­τή, αδύ­να­μου δήθεν να αντι­δρά­σει στο βίαιο ξέ­σπα­σμα του συ­γκα­τη­γο­ρου­μέ­νου του. Οι ανω­τέ­ρω ισχυ­ρι­σμοί των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων πρό­δη­λο είναι, ωστό­σο, ότι δεν αντέ­χουν στη βά­σα­νο των απο­δεί­ξε­ων αλλά και της κοι­νής λο­γι­κής. Πλέον συ­γκε­κρι­μέ­να, ανα­φο­ρι­κά με την δήθεν συ­ναί­νε­ση (ή ακόμη και πρω­το­βου­λία) της πα­θού­σης για την τέ­λε­ση των προ­α­να­φε­ρό­με­νων γε­νε­τή­σιων πρά­ξε­ων θα πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι η εκ­δο­χή αυτή των γε­γο­νό­των δεν συ­νά­δει με την συ­μπε­ρι­φο­ρά της πα­θού­σας, τόσο αμέ­σως πριν όσο και κατά τη διάρ­κεια της συ­νά­ντη­σής της με τους κα­τη­γο­ρού­με­νους.

Ει­δι­κό­τε­ρα, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην ένορ­κη κα­τά­θε­ση φίλης της ενώ­πιον των αξιω­μα­τι­κών του Κε­ντρι­κού Λι­με­ναρ­χεί­ου Ρόδου, περί ώραν 01.07′ η Ελένη Το­πα­λού­δη της έστει­λε γρα­πτό μή­νυ­μα από το κι­νη­τό της τη­λέ­φω­νο μέσω της εφαρ­μο­γής messenger, στο οποίο ανέ­φε­ρε αυ­το­λε­ξεί «Πάρε με σε μια ώρα τηλ.», γε­γο­νός το οποίο κα­τα­δει­κνύ­ει την έλ­λει­ψη διά­θε­σης από πλευ­ράς της θα­νού­σης να πα­ρα­μεί­νει στο χώρο για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα και να τε­λέ­σει γε­νε­τή­σιες πρά­ξεις με τους κα­τη­γο­ρού­με­νους, έλ­λει­ψη διά­θε­σης η οποία μαρ­τυ­ρά πε­ραι­τέ­ρω την δυ­σφο­ρία και τον φόβο που της προ­κα­λού­σε η εν γένει συ­μπε­ρι­φο­ρά – των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων εκεί­νη τη νύχτα.

Σε ό,τι αφορά δε τις αλ­λη­λο­κα­τη­γο­ρί­ες με­τα­ξύ των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων και την επίρ­ρι­ψη από τον έναν στον άλλο της ευ­θύ­νης για την τέ­λε­ση της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας σε βάρος της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη, λε­κτέ­ον ότι οι ισχυ­ρι­σμοί αυτοί προ­σκρού­ουν ευ­θέ­ως στην προ­κύ­ψα­σα από το απο­δει­κτι­κό υλικό από­λυ­τη σύ­μπρα­ξη και σύ­μπνοια με­τα­ξύ τους και δη τόσο κατά τον βια­σμό όσο και κατά τη θα­νά­τω­ση του θύ­μα­τος. Ει­δι­κό­τε­ρα, η διάρ­κεια του επί­μα­χου πε­ρι­στα­τι­κού ήταν τέ­τοια που κάλ­λι­στα θα μπο­ρού­σε όποιος εκ των δύο το επι­θυ­μού­σε (αν φυ­σι­κά το επι­θυ­μού­σε) να αντι­δρά­σει στις ενέρ­γειες του άλλου, να πα­ρά­σχει βο­ή­θεια στην πα­θού­σα ή έστω να απο­χω­ρή­σει από τον τόπο του συμ­βά­ντος, απο­δο­κι­μά­ζο­ντας έτσι εμπρά­κτως τη συ­μπε­ρι­φο­ρά του άλλου.

Εξάλ­λου, η ενα­σχό­λη­ση με τις πο­λε­μι­κές τέ­χνες και η σω­μα­τι­κή διά­πλα­ση αμ­φο­τέ­ρων ήταν τέ­τοια που δεν δι­καιο­λο­γεί την υπο­τα­γή του ενός στη βού­λη­ση του άλλου, αφού οιοσ­δή­πο­τε εξ αυτών θα μπο­ρού­σε ανά πάσα στιγ­μή να προ­στα­τεύ­σει με τη σω­μα­τι­κή του δύ­να­μη την Ελένη Το­πα­λού­δη, εφό­σον πράγ­μα­τι το επι­θυ­μού­σε, εμπο­δί­ζο­ντας μέρος έστω εκ των πλειό­νων επι­θέ­σε­ων σε βάρος της, επι­θέ­σεις οι οποί­ες έλα­βαν μά­λι­στα χώρα με πλεί­ο­να μέσα πλή­ξης, τα οποία εναλ­λάσ­σο­νταν (χτυ­πή­μα­τα με τα χέρια, με σί­δε­ρο σι­δε­ρώ­μα­τος κοκ) μέχρι και την τε­λι­κή ρίψη της στη θά­λασ­σα. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η κοινή με­τά­βα­σή τους με το αυ­το­κί­νη­το στον όρμο “Φώκια”, η πρα­κτι­κώς ανα­γκαία σύ­μπρα­ξή τους κατά την ρίψη της ζω­ντα­νής ακόμη πα­θού­σης στο νερό, η επι­στρο­φή αμ­φο­τέ­ρων στο σπίτι του ……… στους Πεύ­κους όπου επι­δό­θη­καν σε προ­σπά­θειες κα­θα­ρι­σμού του χώρου και συ­γκά­λυ­ψης του εγκλή­μα­τος και, τέλος, η απρο­θυ­μία αμ­φο­τέ­ρων να σπεύ­σουν άμεσα στην αστυ­νο­μι­κή αρχή και να κα­ταγ­γεί­λουν την πράξη, απο­τε­λούν αδιά­σει­στους εν­δεί­κτες κοι­νού δόλου των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων και απο­σα­θρώ­νουν πλή­ρως την υπε­ρα­σπι­στι­κή τους θέση».