Αντιδράσεις για το άρθρο του Αλ. Τσίπρα “Ήταν ο Ανδρέας ψεύτης;”-Εξαλλη η Γεννηματά

Για τον Ανδρέα Παπαν­δρέου, τη γέννηση, τη δια­δρομή και την κατά­ληξη του ΠΑΣΟΚ μιλά ο Αλέξης Τσίπρας σε άρθρο του που δημο­σιεύ­ε­ται στην κυρια­κά­τικη εφη­με­ρίδα “Documento” που κυκλο­φο­ρεί με πρω­το­σέ­λιδο τίτλο: “Ήταν ο Ανδρέας ψεύτης;”.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός σχο­λιά­ζει και περι­γρά­φει “το πώς ένα μικρό πολι­τικό κόμμα με το στίγμα μάλιστα του εξτρε­μι­στή…” “σε ελά­χι­στα χρόνια μετα­μορ­φώ­θηκε σε μεγάλο κόμμα εξου­σίας που έβαλε τη σφρα­γίδα του στη δια­μόρ­φωση της Μετα­πο­λί­τευ­σης”, όπως και το “πώς το ΠΑΣΟΚ της νίκης και της αλλαγής” κατέ­ληξε “σύμ­μα­χος της σκληρής Δεξιάς”.

Τονίζει τους βασι­κούς παρά­γο­ντες για τη ραγδαία άνοδο του ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή που εμφά­νισε το πολι­τικό του πρόσωπο με τη δια­κή­ρυξη της 3ης του Σεπτέμ­βρη: Η συσ­σω­ρευ­μένη κρίση εκπρο­σώ­πη­σης των λαϊκών κοι­νω­νι­κών δυνά­μεων της μετεμ­φυ­λια­κής περιό­δου. Ο ριζο­σπα­στι­σμός των νέων εργα­τι­κών και μικρο­α­στι­κών στρω­μά­των της εποχής που αμφι­σβη­τού­σαν βαθιά τις δομές του κράτους και της οικο­νο­μίας. Η χαρι­σμα­τική προ­σω­πι­κό­τητα του Ανδρέα Παπαν­δρέου, που συμ­βό­λιζε το αίτημα της Αλλαγής και της ρήξης με το τότε κατε­στη­μένο. Επι­ση­μαί­νει ότι ο Ανδρέας Παπαν­δρέου δέχτηκε τα σφοδρά πυρά του κατε­στη­μέ­νου της εποχής, ως “λαϊ­κι­στής”, “λαο­πλά­νος”, “ψεύτης”, “επεν­δυ­τής σε απάτες και αυτα­πά­τες”, για να τονίσει πως η αλήθεια είναι ότι “διέθετε το πολι­τικό αισθη­τή­ριο να δια­γνώ­σει την ιστο­ρική στιγμή της Μετα­πο­λί­τευ­σης, τα ζητού­μενα και τις μεγάλες δυνα­τό­τη­τες που αυτή άνοιγε”.

Μιλά για τη σειρά στρα­τη­γι­κών υπο­χω­ρή­σεων που αλλοί­ω­ναν βαθ­μιαία το ριζο­σπα­στικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. “Από το κόμμα της αλλαγής περά­σαμε στην αλλαγή του κόμ­μα­τος”, τονίζει. “Στον Θερ­μι­δόρ του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν φαι­νό­μενα απο­κέ­ντρω­σης της δια­φθο­ράς, εκφυ­λι­σμού ιδεών και ανθρώ­πων, κυνι­σμού και κατα­δο­λί­ευ­σης των λαϊκών δια­θέ­σεων”, φαι­νό­μενα που, όπως λέει, στην εποχή μετά τον θάνατο του Α. Παπαν­δρέου προ­σέ­λα­βαν καθο­λικό χαρα­κτήρα “μέχρι να φτάσει το ΠΑΣΟΚ σε αυτό που είναι σήμερα”. “Ανίκανο να αντι­στα­θεί στην ορμή του νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρου ρεύ­μα­τος, που σάρωνε και τα σοσιαλ­δη­μο­κρα­τική κόμματα, το νέο ΠΑΣΟΚ, του Κώστα Σημίτη και των λεγό­με­νων εκσυγ­χρο­νι­στών, εξε­λί­χθηκε σε αντι­πο­λί­τευση μέχρι μηδε­νι­σμού του λεγό­με­νου παλιού ΠΑΣΟΚ“, σημειώ­νει και προ­σθέ­τει ότι “το κόμμα πέρασε σε ένα είδους ‘νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού με ανθρώ­πινο πρόσωπο’, για να κατρα­κυ­λή­σει τελικά σύμ­μα­χος της σκληρής Δεξιάς στην επιβολή του καθε­στώ­τος των μνη­μο­νίων”.

Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας το άρθρο του, ο πρω­θυ­πουρ­γός ανα­φέ­ρει ότι “σήμερα είναι πολλοί εκείνοι που κατη­γο­ρούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα-συνέχεια του ΠΑΣΟΚ“. Σημειώ­νει ότι οι δια­φο­ρές του με τον ΣΥΡΙΖΑ δια­κρί­νο­νται δια γυμνού οφθαλ­μού, για να προ­σθέ­σει: “Ωστόσο, αν καθα­ρί­σει κανείς όλη αυτή την καμπά­νια από τη γνωστή λάσπη περί λαϊ­κι­σμού, δημα­γω­γίας, ψέματος, που δήθεν απο­τε­λούν κοινό τόπο μεταξύ του “παλιού” ΠΑΣΟΚ και της νέας Αρι­στε­ράς, θα κατα­λά­βει ότι πίσω της κρύ­βε­ται ο ίδιος μεγάλος φόβος. Ο φόβος του κατε­στη­μέ­νου, των επι­κυ­ρί­αρ­χων, της δια­πλο­κής και της επι­τρο­πείας: ο φόβος μην τυχόν και επα­νέλ­θουν στο προ­σκή­νιο και την επι­και­ρό­τητα των λαϊκών αγώνων τα μεγάλα και διαρκή αιτή­ματα της εθνικής ανε­ξαρ­τη­σίας, της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης και της δημο­κρα­τίας εκείνης που θα επι­τρέ­πει στον λαό πραγ­μα­τικά να ασκεί εξουσία”. Και κατα­λή­γει: “Αν ο ΣΥΡΙΖΑκατη­γο­ρεί­ται σήμερα ως το κόμμα που έχει ξανα­πιά­σει το νήμα αυτών των στόχων, τότε η κατη­γο­ρία γίνεται δεκτή. Και με υπε­ρη­φά­νεια”.

Άμεση απά­ντηση από το ΠΑΣΟΚ

“Λαθρέ­μπο­ρος ελπίδας” που “δεν έχει καμία απο­λύ­τως σχέση με τον μεγάλο ηγέτη που έκανε το αίτημα της Αλλαγής πράξη”, Ανδρέα Παπαν­δρέου, χαρα­κτη­ρί­ζει τον Αλέξη Τσίπρα η πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ, Φώφη Γεν­νη­ματά.

Αφορμή στάθηκε το άρθρο του πρω­θυ­πουρ­γού για τον ιστο­ρικό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ, στην εφη­με­ρίδα Documento, με τίτλο: “Ήταν ο Ανδρέας ψεύτης;”

Ο Αλέξης Τσίπρας σχο­λιά­ζει και περι­γρά­φει “το πώς ένα μικρό πολι­τικό κόμμα με το στίγμα μάλιστα του εξτρε­μι­στή…” “σε ελά­χι­στα χρόνια μετα­μορ­φώ­θηκε σε μεγάλο κόμμα εξου­σίας που έβαλε τη σφρα­γίδα του στη δια­μόρ­φωση της Μετα­πο­λί­τευ­σης”, όπως και το “πώς το ΠΑΣΟΚ της νίκης και της αλλαγής” κατέ­ληξε “σύμ­μα­χος της σκληρής Δεξιάς”.

Ολό­κληρη η δήλωση της Φώφης Γεν­νη­ματά:

“Η προ­σπά­θεια του κ Τσίπρα να εμφα­νι­στεί ως ο νέος Ανδρέας Παπαν­δρέου, δεν είναι απλά αλα­ζο­νικήκαι κωμική, είναι Ύβρις.

Ο άνθρω­πος που αλυ­σό­δεσε την χώρα, που εκχώ­ρησε τον εθνικό πλούτο, που υπο­νο­μεύει τους θεσμούς και διχάζει συνει­δητά τους Έλληνες, ο λαθρέ­μπο­ρος ελπίδας,  δεν έχει καμία απο­λύ­τως σχέση με τον μεγάλο ηγέτη των αξιών, τον άνθρωπο που έφερε την εθνική συμ­φι­λί­ωση και έκανε το αίτημα της Αλλαγής πράξη.

Ο πανικός του κ. Τσίπρα μπροστά στην ανα­γέν­νηση της μεγάλης Κεντρο­α­ρι­στε­ράς, τον οδηγεί στο να εκτί­θε­ται περισ­σό­τερο. Την λαϊκή κατα­δίκη όμως δεν θα την γλυ­τώ­σει”

Κ. Μητσο­τά­κης: Δεν θα ακο­λου­θή­σουμε τον κ. Τσίπρα στη βουτιά στο χτες

Στο στό­χα­στρο του προ­έ­δρου της Νέας Δημο­κρα­τίας,  Κυριά­κου Μητσο­τάκη μπαίνει το  άρθρο του Αλέξη Τσίπρα για τον Ανδρέα Παπαν­δρέου. Μέσω μιας ανάρ­τη­σης στο Facebook, ο αρχηγός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης επι­ση­μαί­νει πως ο πρω­θυ­πουρ­γός ψαρεύει σε θολά νερά και γυρνάει στο παρελ­θόν γιατί έχει υπο­σκά­ψει το παρόν και το μέλλον της χώρας.

Ολό­κληρη η ανάρ­τηση του Κ. Μητσο­τά­κης ανα­φέ­ρει τα εξής:

“Ο κ. Τσίπρας στο παρελ­θόν έκανε την αγιο­γρα­φία του Κων­στα­ντί­νου Καρα­μανλή.

Τώρα του Ανδρέα Παπαν­δρέου. Ίσως του χρόνου κάνει του Κων­στα­ντί­νου Μητσο­τάκη.

Μονίμως ψαρεύει σε θολά νερά γυρ­νώ­ντας στο παρελ­θόν γιατί εκείνος έχει υπο­σκά­ψει το παρόν και το μέλλον της χώρας.

Δεν τον ακο­λου­θούμε στη βουτιά στο χθες. Με ενδια­φέ­ρει πως θα είναι η Ελλάδα του 2030, όχι πως ήταν η Ελλάδα του 1980.

Και κάτι τελευ­ταίο για όσους έχουν ιστο­ρι­κές ανα­ζη­τή­σεις. Ο Μαρξ είχε μάλλον δίκιο όταν έλεγε ότι η ιστορία επα­να­λαμ­βά­νε­ται ως φάρσα…”.

Και κάτι τελευ­ταίο για όσους έχουν ιστο­ρι­κές ανα­ζη­τή­σεις. Ο Μαρξ είχε μάλλον δίκιο όταν έλεγε ότι η ιστορία επα­να­λαμ­βά­νε­ται ως φάρσα…”