Εισαγγελική εισήγηση για την παραπομπή σε Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο των δολοφόνων της Ελένης Τοπαλούδη

Την πα­ρα­πο­μπή σε δίκη ενώ­πιον Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου της Πε­ρι­φέ­ρειας του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου του 20χρο­νου Αλ­βα­νού και του 21χρο­νου ημε­δα­πού, με τις κα­τη­γο­ρί­ες της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας εκ προ­θέ­σε­ως σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση κατά συ­ναυ­τουρ­γία και του βια­σμού, από δρά­στες που ενερ­γού­σαν από κοι­νού, της 21χρο­νης φοι­τή­τριας Ελέ­νης Το­πα­λού­δη, ει­ση­γή­θη­κε χθες στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, ο Αντει­σαγ­γε­λέ­ας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Με την ίδια ει­σή­γη­ση προ­τεί­νε­ται η δια­τή­ρη­ση της προ­σω­ρι­νής τους κρά­τη­σης έως την 4η Δε­κεμ­βρί­ου 2019.

Θυ­μί­ζου­με ότι η πα­ρά­τα­ση της προ­σω­ρι­νής τους κρά­τη­σης έγινε με Βού­λευ­μα του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, που έλαβε υπό­ψιν του τα ιδιαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά των προ­α­να­φε­ρό­με­νων πρά­ξε­ων, που τι­μω­ρού­νται με την ποινή της ισό­βιας κά­θειρ­ξης, της πρό­σκαι­ρης με ανώ­τα­το όριο τα εί­κο­σι έτη, αμ­φο­τέ­ρων των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων και ει­δι­κό­τε­ρα τον με­θο­δευ­μέ­νο τρόπο δρά­σης τους, την εμ­μο­νή τους στην τε­λι­κή επί­τευ­ξη του επι­διω­χθέ­ντος θα­νά­του της φοι­τή­τριας, η οποία προ­κύ­πτει τόσο από την εναλ­λα­γή πλειό­νων πρό­σφο­ρων τρό­πων θα­νά­τω­σης ενός αν­θρώ­που, όσο και από τη με­γά­λη χρο­νι­κή διάρ­κεια της θα­να­τη­φό­ρου συ­μπε­ρι­φο­ράς που επέ­δει­ξαν, την επι­λο­γή ενός εξαι­ρε­τι­κώς επώ­δυ­νου, αργού και βα­σα­νι­στι­κού τρό­που θα­νά­τω­σης της φοι­τή­τριας, που μαρ­τυ­ρά ιδιαί­τε­ρη σκλη­ρό­τη­τα και τα εξό­χως τα­πει­νά κί­νη­τρα της εν γένει συ­μπε­ρι­φο­ράς τους, έκρι­νε ότι εάν αφε­θούν ελεύ­θε­ροι ακόμη και υπό κατ’ οίκον πε­ριο­ρι­σμό με ηλε­κτρο­νι­κή επι­τή­ρη­ση είναι εξαι­ρε­τι­κώς πι­θα­νό να προ­βούν σε διά­πρα­ξη νέων συ­να­φών εγκλη­μά­των!!

Οι συν­θή­κες κάτω από τις οποί­ες φέ­ρε­ται να διε­πρά­χθη το έγκλη­μα, πε­ρι­γρά­φο­νται ως εξής:

Στη Ρόδο Δω­δε­κα­νή­σου, σε χρόνο μη δυ­νά­με­νο να προσ­διο­ρι­στεί επα­κρι­βώς και πά­ντως εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από τις βρα­δι­νές ώρες της 27ης. 11.2018 έως και τις πρώ­τες πρω­ι­νές ώρες της 28ης. 11.2018, ο πρώ­τος κα­τη­γο­ρού­με­νος (20χρο­νος), ο οποί­ος γνώ­ρι­σε την πα­θού­σα Ελένη Το­πα­λού­δη του Ιω­άν­νη προ μίας πε­ρί­που εβδο­μά­δας, και ο 21χρο­νος συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νός του, έχο­ντας προ­α­πο­φα­σί­σει να τε­λέ­σουν από κοι­νού το αδί­κη­μα του βια­σμού ενα­ντί­ον της ανω­τέ­ρω πα­θού­σας, αφού με­τέ­βη­σαν στην οικία της, η οποία ευ­ρί­σκε­το στην πόλη της Ρόδου επί της οδού Εθνι­κής Αντι­στά­σε­ως, με όχημα ιδιο­κτη­σί­ας του πα­τέ­ρα του δεύ­τε­ρου κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, πα­ρέ­λα­βαν την πα­θού­σα και με­τέ­βη­σαν στην εξο­χι­κή κα­τοι­κία των γο­νέ­ων του δεύ­τε­ρου κα­τη­γο­ρου­μέ­νου στην πε­ριο­χή των Πεύ­κων Λίν­δου.

Εκεί, μετά από κοινή τους από­φα­ση και παρά την εκ­δη­λω­θεί­σα αντί­θε­τη βού­λη­ση της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη, τέ­λε­σαν πα­ράλ­λη­λα και δια­δο­χι­κά εξώ­γα­μη συ­νου­σία με αυτήν, κάμ­πτο­ντας την αντί­στα­σή της με τις υπέρ­τε­ρες σω­μα­τι­κές τους δυ­νά­μεις, ασκώ­ντας επί αυτής σω­μα­τι­κή βία, σφίγ­γο­ντάς την δη­λα­δή στην τρα­χη­λι­κή χώρα, κα­τα­φέ­ρο­ντάς της πα­ράλ­λη­λα γρον­θο­κο­πή­μα­τα, και απει­λώ­ντας τη ζωή και τη σω­μα­τι­κή της ακε­ραιό­τη­τα με μα­χαί­ρι. Υπό αυτές τις συν­θή­κες, κι ενώ η πα­θού­σα ήταν αβο­ή­θη­τη, έρ­μαιο στις σε­ξουα­λι­κές δια­θέ­σεις τους, πέραν της εξώ­γα­μης συ­νου­σί­ας, εκ­με­ταλ­λευό­με­νοι την εκ­μη­δέ­νι­ση της αντί­στα­σής της, λόγω της σω­μα­τι­κής και ψυ­χι­κής εξά­ντλη­σής της, εξα­νά­γκα­σαν αυτήν να ανε­χθεί επι­πλέ­ον ασελ­γείς πρά­ξεις.

Στην προ­βαλ­λό­με­νη δε άρ­νη­ση της πα­θού­σας να προ­βεί στην ασελ­γή πράξη, οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι, οι οποί­οι, ση­μειω­τέ­ον, είχαν έντο­νη ενα­σχό­λη­ση με τις πο­λε­μι­κές τέ­χνες, γρον­θο­κό­πη­σαν αυτή με δύ­να­μη στο πρό­σω­πο, με συ­νέ­πεια εκεί­νη να ζα­λι­στεί και να χάσει στιγ­μιαία τις αι­σθή­σεις της.

Ανα­κτώ­ντας μετά από λίγο τις αι­σθή­σεις της η πα­θού­σα, δή­λω­σε στους κα­τη­γο­ρού­με­νους την πρό­θε­σή της να τους κα­ταγ­γεί­λει στην αστυ­νο­μία, πυ­ρο­δο­τώ­ντας έτσι το θυμό τους και πα­ράλ­λη­λα την ανη­συ­χία τους ότι θα συλ­λη­φθούν και θα υπο­στούν ποι­νι­κές κυ­ρώ­σεις για την ανω­τέ­ρω συ­μπε­ρι­φο­ρά τους. Ενό­ψει αυτής της δυ­σά­ρε­στης για εκεί­νους προ­ο­πτι­κής, οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι προ­έ­βη­σαν τότε σε στάθ­μι­ση των δε­δο­μέ­νων και απο­φά­σι­σαν από κοι­νού τη φυ­σι­κή εξό­ντω­ση της πα­θού­σας ώστε να απο­κλεί­σουν κάθε πι­θα­νό­τη­τα μελ­λο­ντι­κής σε βά­ρους τους κα­ταγ­γε­λί­ας.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ενώ η ανω­τέ­ρω πα­θού­σα πα­ρέ­με­νε εξα­σθε­νη­μέ­νη και σε σχε­δόν λι­πό­θυ­μη κα­τά­στα­ση εξαι­τί­ας του βα­ρέ­ως τραυ­μα­τι­σμού της, ο οποί­ος είχε προη­γη­θεί κατά τη διάρ­κεια της πιο πάνω πε­ρι­γρα­φό­με­νης πρά­ξης του βια­σμού, οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι απο­δε­χό­με­νοι πλή­ρως ο ένας τη συ­μπε­ρι­φο­ρά του άλλου και επι­διώ­κο­ντας να εξο­ντώ­σουν την πα­θού­σα, κα­τέ­φε­ραν αλ­λε­πάλ­λη­λα πλήγ­μα­τα με γρο­θιές και σί­δε­ρο σι­δε­ρώ­μα­τος στην κε­φα­λή αυτής, προ­κα­λώ­ντας της έντο­νη αι­μορ­ρα­γι­κή δι­ή­θη­ση του αρι­στε­ρού κρο­τα­φί­τη μυ και των πέριξ υπο­δό­ριων ιστών, μικρά ρωγ­μώ­δη κα­τάγ­μα­τα στον οπί­σθιο κρα­νια­κό βόθρο της βάσης του κρα­νί­ου ακτι­νω­τά πέριξ του μεί­ζο­νος τρή­μα­τος καθώς και κα­θο­λι­κό έντο­νο υπα­ρα­χνοει­δές αι­μά­τω­μα και εγκε­φα­λι­κό οί­δη­μα, ενώ επι­πλέ­ον επι­χεί­ρη­σαν να την θα­να­τώ­σουν και διά στραγ­γα­λι­σμού.

Στη συ­νέ­χεια κι ενώ η πα­θού­σα έδινε μάχη να κρα­τη­θεί στη ζωή, υπο­μέ­νο­ντας τις συ­νε­χι­ζό­με­νες προ­σπά­θειες των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων να της κό­ψουν το νήμα της ζωής, εκεί­νοι ευ­ρι­σκό­με­νοι σε απο­λύ­τως ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση και παρά τις σχε­τι­κές έντο­νες πα­ρα­κλή­σεις της να την με­τα­φέ­ρουν στο νο­σο­κο­μείο, επέ­δει­ξαν εμ­μο­νή στον εγκλη­μα­τι­κό τους σχε­δια­σμό και με­τέ­φε­ραν αυτήν γυμνή (ακρι­βέ­στε­ρα φο­ρώ­ντας μόνο το στη­θό­δε­σμό της) στο ανω­τέ­ρω όχημα, προ­κει­μέ­νου να ολο­κλη­ρώ­σουν το προ­α­πο­φα­σι­σμέ­νο από αυ­τούς κα­κούρ­γη­μα της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας.

Ακο­λού­θως, λοι­πόν, κά­νο­ντας χρήση του ανω­τέ­ρω οχή­μα­τος, με­τέ­φε­ραν την πα­θού­σα σε από­κρη­μνη βρα­χώ­δη πε­ριο­χή στον όρμο «Φώκια», πε­ριο­χή γνω­στή σε ελά­χι­στους και κυ­ρί­ως σε κα­τοί­κους της ευ­ρύ­τε­ρης πε­ριο­χής της Λίν­δου, την οποία γνώ­ρι­ζε ο δεύ­τε­ρος κα­τη­γο­ρού­με­νος.

Εκεί οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι, ενερ­γώ­ντας από κοι­νού και βάσει σχε­δί­ου, σή­κω­σαν με τα χέρια τους και οι δύο το σώμα της πα­θού­σας (που βρι­σκό­ταν πλέον σε ημι­λι­πό­θυ­μη κα­τά­στα­ση) και έρι­ψαν αυτό από ύψος πε­ρί­που 10 μ. στη θά­λασ­σα. Από την ενέρ­γειά τους αυτή σε συν­δυα­σμό με τις ήδη προ­κλη­θεί­σες στην πα­θού­σα σω­μα­τι­κές βλά­βες (κρα­νιο­ε­γκε­φα­λι­κές κα­κώ­σεις, διά­χυ­τη εγκε­φα­λι­κή αι­μορ­ρα­γία και οί­δη­μα που είχαν προ­κλη­θεί από τα χτυ­πή­μα­τα στο κε­φά­λι της), οι οποί­ες κα­θι­στού­σαν αδύ­να­τη οποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια της πα­θού­σας να κι­νη­θεί απο­τε­λε­σμα­τι­κά ώστε να επι­πλεύ­σει, επήλ­θε ο θά­να­τός της συ­νε­πεία πνιγ­μού.