Η Ελλάδα, το δίκαιο της θάλασσας και η επέκταση των χωρικών υδάτων από έξι σε δώδεκα ναυτικά μίλια

Γράφει ο

Ευρι­πί­δης Στυ­λια­νί­δης

30 Ιουλίου 1994. Η Ελλάδα υπο­γρά­φει μαζί με άλλες χώρες τη διεθνή σύμβαση για το δίκαιο της θάλασ­σας, η οποία της δίνει το δικαί­ωμα για μονο­μερή επέ­κταση των χωρικών της υδάτων από έξι σε δώδεκα ναυτικά μίλια. Λίγους μήνες μετά (16 Νοεμ­βρίου του 1994), η Τουρκία θα ανα­κοι­νώ­σει ότι θεωρεί αιτία πολέμου ενδε­χό­μενη επέ­κταση των ελλη­νι­κών χωρικών υδάτων.

1.Το Νέο Δίκαιο

της Θάλασ­σας του ΟΗΕ

Το 1982 δημιουρ­γή­θη­καν νέα δεδο­μένα στο Δίκαιο της Θάλασ­σας με τη Σύμβαση του ΟΗΕ στο Montego Bay της Τζα­μάικα όπου οριο­θε­τή­θη­καν εκ νέου οι έννοιες: αιγια­λί­τιδα ζώνη ή χωρικά ύδατα, η συνο­ρεύ­ουσα ή παρα­κεί­μενη ζώνη και η Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη (ΑΟΖ).

Η νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασ­σας (UNLOSC) τέθηκε σε εφαρ­μογή στις 16 Νοεμ­βρίου 1994, αντι­κα­θι­στώ­ντας τέσ­σε­ρις παλαιό­τε­ρες Συμ­βά­σεις. Η νέα Σύμβαση ψηφί­στηκε στη Νέα Υόρκη στις 30 Απρι­λίου 1982 από 130 κράτη (17 κράτη απείχαν και 4 κράτη την κατα­ψή­φι­σαν, μεταξύ αυτών και η Τουρκία). Μέχρι το τέλος του 2008 η Σύμβαση επι­κυ­ρώ­θηκε από 157 χώρες, μεταξύ αυτών η Κύπρος (12 Δεκεμ­βρίου 1988).

Το 1982 δημιουρ­γή­θη­καν νέα δεδο­μένα στο Δίκαιο της Θάλασ­σας με τη Σύμβαση του ΟΗΕ στο Montego Bay της Τζα­μάικα όπου οριο­θε­τή­θη­καν εκ νέου οι έννοιες: αιγια­λί­τιδα ζώνη ή χωρικά ύδατα, η συνο­ρεύ­ουσα ή παρα­κεί­μενη ζώνη και η Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη (ΑΟΖ). Η νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασ­σας (UNLOSC) τέθηκε σε εφαρ­μογή στις 16 Νοεμ­βρίου 1994, αντι­κα­θι­στώ­ντας τέσ­σε­ρις παλαιό­τε­ρες Συμ­βά­σεις. Η νέα Σύμβαση ψηφί­στηκε στη Νέα Υόρκη στις 30 Απρι­λίου 1982 από 130 κράτη (17 κράτη απείχαν και 4 κράτη την κατα­ψή­φι­σαν, μεταξύ αυτών και η Τουρκία). Μέχρι το τέλος του 2008 η Σύμβαση επι­κυ­ρώ­θηκε από 157 χώρες, μεταξύ αυτών η Κύπρος (12 Δεκεμ­βρίου 1988) και η

Ελλάδα (21 Ιουλίου 1995).

Μία από τις βασικές και­νο­το­μίες της Νέας Σύμ­βα­σης είναι η ΑΟΖ. Τα άρθρα 56 και 57 καθο­ρί­ζουν τα δικαιώ­ματα, τις υπο­χρε­ώ­σεις και τις αρμο­διό­τη­τες του παρά­κτιου κράτους, καθώς και την έκταση που φτάνει μέχρι 200 μίλια από την ακτο­γραμμή. Τα νέα χαρα­κτη­ρι­στικά της ΑΟΖ σε σχέση με την υφα­λο­κρη­πίδα είναι η εκμε­τάλ­λευση των φυσικών πόρων, ζώντων και μη, όχι μόνο στο βυθό και στο υπέ­δα­φος αλλά και στα υπερ­κεί­μενα ύδατα. Σημα­ντικό είναι, επίσης, το άρθρο 121 παρ. ζ, που ανα­γνω­ρί­ζει ΑΟΖ και στα νησιά, η οποία προσ­διο­ρί­ζε­ται με τον ίδιο τρόπο, όπως και στις ηπει­ρω­τι­κές περιο­χές.

Στο χώρο της ΑΟΖ το παρά­κτιο κράτος εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται τους φυσι­κούς πόρους, την αλιεία, την ενέρ­γεια από αέρα ή ύδατα, το υπέ­δα­φος, κ.ά. Στήνει τεχνη­τές νησίδες ή άλλες κατα­σκευές. Δια­τη­ρεί­ται το δικαί­ωμα ελεύ­θε­ρης διέ­λευ­σης για όλα τα κράτη, υπέρ­πτη­σης, πόντι­σης καλω­δίων, σύμφωνα πάντα με το Διεθνές Δίκαιο, αρκεί τα παρα­πάνω να μην απει­λούν την ασφά­λεια του παρά­κτιου κράτους.

Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη έχουν μόνο τα νησιά που κατοι­κού­νται, στοι­χείο που προ­κύ­πτει από μία οικο­γέ­νεια, ένα φαρο­φύ­λακα, κατοι­κί­δια, καλ­λιέρ­γειες και οτι­δή­ποτε άλλο απο­δει­κνύει οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα. Για όλα τα άλλα νησιά και τις βρα­χο­νη­σί­δες ισχύει μόνο η διάταξη των 12 ναυ­τι­κών μιλίων της αιγια­λί­τι­δας ζώνης.

Στην οριο­θέ­τηση της ΑΟΖ ακο­λου­θεί­ται κατά κανόνα η «μέση γραμμή» για από­σταση μικρό­τερη των 400 μιλίων και προ­ϋ­πο­θέ­τει σχετική συμ­φω­νία μεταξύ των κρατών με έναντι ακτές. Αν αυτή δεν επι­τευ­χθεί, όπως και στην υφα­λο­κρη­πίδα, προ­βλέ­πε­ται προ­σφυγή σε όργανα επί­λυ­σης διεθνών δια­φο­ρών (π.χ. στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης).

Υπάρ­χουν δύο δια­φο­ρε­τι­κές απόψεις για το αν η ΑΟΖ καταρ­γεί ή όχι την υφα­λο­κρη­πίδα. Η μία πιστεύει ότι η ΑΟΖ έχει υπερ­κε­ρά­σει την υφα­λο­κρη­πίδα και άρα επιλύει διά παντός τα διμερή προ­βλή­ματα της Ελλάδας με την Τουρκία, αρκεί η Ελλάδα να θέσει το ζήτημα και να προ­σφύ­γει στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης, ξεπερ­νώ­ντας το casus belli για τα 12 μίλια, τις «γκρίζες ζώνες» και την υφα­λο­κρη­πίδα. Η άποψη αυτή υπο­στη­ρί­ζε­ται από τον Καθη­γητή Θεόδωρο Καρυώτη του Πανε­πι­στη­μίου Μέρυ­λαντ, που είναι αρμό­διος για θέματα Δικαίου της Θάλασ­σας και μέλος της ελλη­νι­κής αντι­προ­σω­πείας στη σχετική Διά­σκεψη του ΟΗΕ. Την άλλη άποψη υπο­στη­ρί­ζει ο Ανα­στά­σης Πεπονής σε αρθρο­γρα­φία του στα Επί­καιρα (26 Ιανουα­ρίου 2011) τονί­ζο­ντας ότι «ούτε η ΑΟΖ μπορεί να οριο­θε­τη­θεί με μονο­μερή πράξη, αλλά προbποθέτει συμ­με­τοχή της Τουρ­κίας στις δια­δι­κα­σίες». Δεν είναι ανα­κρι­βείς οι ισχυ­ρι­σμοί Πεπονή. Απλά περι­γρά­φουν την τυπική πραγ­μα­τι­κό­τητα. Αντί­θετα, η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία Καρυώτη ανα­δει­κνύει την πολι­τική και διπλω­μα­τική δυνα­μική, που μπορεί να ανα­πτυ­χθεί υπέρ των ελλη­νι­κών δικαίων και συμ­φε­ρό­ντων μέσα από έξυ­πνους, τολ­μη­ρούς και υπεύ­θυ­νους χει­ρι­σμούς της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης.

2. Η τουρ­κική τακτική

Η Τουρκία γνω­ρί­ζει ότι ο δρόμος του Διε­θνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασ­σας θα την οδη­γή­σει σε αδιέ­ξοδο. Γι’ αυτό επι­λέ­γει άλλους τρόπους αντί­δρα­σης, αυτών της απειλής, της υπεκ­φυ­γής, της άρνησης ή της επι­λε­κτι­κής διπλω­μα­τίας:

• Απειλεί με πόλεμο (casus belli) αν η Ελλάδα εφαρ­μό­σει τα αυτο­νό­ητα εθνικά κυριαρ­χικά της δικαιώ­ματα, όπως είναι η επέ­κταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.

• Υπεκ­φεύ­γει ένα διάλογο συντε­ταγ­μένο με ατζέντα και κανόνες για την ΑΟΖ και την υφα­λο­κρη­πίδα, επι­διώ­κο­ντας παρελ­κυ­στικά και επι­θε­τικά να δημιουρ­γεί νέα θέματα, γκρίζες ζώνες ακόμα και για κατοι­κη­μένα νησιά (Αγα­θο­νήσι), αμφι­σβη­τεί ότι το Καστε­λό­ριζο ανήκει στο Αιγαίο, γεγονός που τεκ­μαί­ρε­ται από την ιτα­λο­τουρ­κική συμ­φω­νία του 1932, κ.ά.

• Αρνεί­ται να υπο­γρά­ψει και να κυρώσει τη νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασ­σας, να ανα­γνω­ρί­σει τις διμε­ρείς και διε­θνείς συν­θή­κες, να απο­δε­χτεί τους όρους του κοι­νο­τι­κού κεκτη­μέ­νου, τμήμα του οποίου είναι και η νέα Συνθήκη (UNLOSC).

• Ασκεί επι­λε­κτική διπλω­μα­τία, δηλαδή α) εκεί που τη συμ­φέ­ρει έχει οριο­θε­τή­σει ΑΟΖ, όπως συμ­βαί­νει στην περί­πτωση της Μαύρης Θάλασ­σας με τις Βουλ­γα­ρία, Ρου­μα­νία και πρώην

Σοβιε­τική Ένωση, ενώ αρνεί­ται το ίδιο στο Αιγαίο και στη Μεσό­γειο, γι’ αυτό αντέ­δρασε στη δημιουρ­γία της ΑΟΖ στην Κύπρο και β) δια­θέ­τει χωρικά ύδατα 12 μίλια σε Μεσό­γειο και Μαύρη Θάλασσα, ενώ μόνο 6 μίλια στο Αιγαίο.

3. Το κυπριακό μοντέλο

Στις 12 Δεκεμ­βρίου 1988 η Κύπρος επι­κύ­ρωσε τη νέα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασ­σας. Το Φεβρουά­ριο του 2003 υπέ­γραψε συμ­φω­νία οριο­θέ­τη­σης με την Αίγυπτο, τον Ιανουά­ριο του 2007 με τον Λίβανο και το Δεκέμ­βριο του 2010 με το Ισραήλ. Παράλ­ληλα, στις 16 Φεβρουα­ρίου 2007 ξεκί­νησε την υποβολή αιτή­σεων για άδειες έρευνας και εκμε­τάλ­λευ­σης υδρο­γο­ναν­θρά­κων. Η Τουρκία παρ’ ότι έκανε το ίδιο στη Μαύρη θάλασσα, στη Μεσό­γειο αντέ­δρασε, παρε­νο­χλώ­ντας με πολε­μικά σκάφη στις 13 Νοεμ­βρίου 2008 ερευ­νη­τικό σκάφος νορ­βη­γι­κής εται­ρείας με σημαία Παναμά, το οποίο διε­νερ­γούσε έρευνες για πετρέ­λαιο εκ μέρους της κυπρια­κής κυβέρ­νη­σης 27 μίλια νοτίως του νησιού, εντός της κυπρια­κής ΑΟΖ.

Αξίζει να σημειω­θεί ότι το Ηνωμένο Βασί­λειο ανα­γνω­ρί­ζει τα δικαιώ­ματα ΑΟΖ της Κύπρου γύρω από όλο το νησί, όπως δήλωσε ο Ύπατος Αρμο­στής της Βρε­τα­νίας στην Κύπρο Πίτερ Μίλλετ στην εφη­με­ρίδα Πολίτης (14 Δεκεμ­βρίου 2008) επ’ ευκαι­ρία των τουρ­κι­κών παρε­νο­χλή­σεων, γεγονός που δικαιώ­νει το επί­τευγμα του αεί­μνη­στου Τάσσου Παπα­δό­που­λου.

4. Η ελλη­νική διά­σταση της ΑΟΖ: μία δίκαιη και έξυπνη στρα­τη­γική

Αν δεχτούμε την άποψη Καρυώτη, η οριο­θέ­τηση της ελλη­νι­κής ΑΟΖ μπορεί να μην επι­τυγ­χά­νε­ται μονο­με­ρώς, ωστόσο είναι βέβαιο ότι ισχυ­ρο­ποιεί διεθνώς τη θέση μας και προ­σθέ­τει επι­χει­ρή­ματα στη φαρέτρα της εξω­τε­ρι­κής μας πολι­τι­κής. Η ελλη­νική ΑΟΖ, αθροιζό μενη στο ζήτημα της υφα­λο­κρη­πί­δας, δια­μορ­φώ­νει τις νέες «γαλά­ζιες γραμμές» της εξω­τε­ρι­κής μας πολι­τι­κής:

• Ανα­δει­κνύει τη διπλο­προ­σω­πία της τουρ­κι­κής διπλω­μα­τίας και την απει­θαρ­χία της στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασ­σας του ΟΗΕ.

• Στοι­χειο­θε­τεί την άρνηση της γεί­το­νος να απο­δε­χτεί, ενόψει της ευρω­παϊ­κής της προ­ο­πτι­κής, το νέο ευρω­παϊκό κεκτη­μένο, ανα­πό­σπα­στο τμήμα του οποίου είναι η νέα Διεθνής Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασ­σας.

• Ξεπερνά το casus belli για την επέ­κταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, διότι η διεθνώς απο­δε­κτή ΑΟΖ υπερ­κε­ρά­ζει το ζήτημα, διευ­κο­λύ­νο­ντας την επίλυση και του ζητή­μα­τος της υφα­λο­κρη­πί­δας ιδιαί­τερα στα νησιά, διότι το θεσμικό πλαίσιο είναι πια ξεκά­θαρο και δεν δια­μορ­φώ­νε­ται μόνο από τη νομο­λο­γία της Χάγης.

• Δημιουρ­γεί­ται ενιαίος οικο­νο­μι­κός χώρος με την Κύπρο και το Ισραήλ, με την Αίγυπτο και τη Λιβύη, με την Ιταλία και την Αλβανία, κάτι που ανα­βαθ­μί­ζει την Ελλάδα γεω­στρα­τη­γικά και την ενι­σχύει οικο­νο­μικά, ενερ­γειακά (λόγω υπο­θα­λάσ­σιων αγωγών) και ανα­πτυ­ξιακά.

Συμπε­ρα­σμα­τικά, το ζήτημα που τίθεται είναι πώς και πότε η χώρα μας θα απο­φα­σί­σει να αξιο­ποι­ή­σει απο­τε­λε­σμα­τικά τα νέα εργα­λεία, που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο, απέ­να­ντι σε μια Τουρκία που συνεχώς εγείρει νέα θέματα για να εμπο­δί­σει την εφαρ­μογή του Διε­θνούς Δικαίου της Θάλασ­σας στην περιοχή του Αιγαίου και της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου.

5. Η Νέα Δημο­κρα­τία και η στρα­τη­γική της έμμεσης προ­σέγ­γι­σης

Η Νέα Δημο­κρα­τία ξεκί­νησε τις επαφές για την οριο­θέ­τηση της ΑΟΖ με τη Λιβύη και την Αίγυπτο, κεφα­λαιο­ποιώ­ντας τη θετική αντα­πό­κριση των κρατών αυτών. Το ζήτημα μετά τις πρό­σφα­τες ανα­κα­τα­τά­ξεις στη Βόρεια Αφρική είναι ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρ­νηση του Γιώργου Παπαν­δρέου δίνει συνέ­χεια σε αυτή την προ­σπά­θεια. Στο παρελ­θόν το ΠΑΣΟΚ δεν εκμε­ταλ­λεύ­τηκε τις καλές σχέσεις του με τον Καντάφι και τον Μου­μπά­ρακ. Τώρα, του­λά­χι­στον, δια­πραγ­μα­τεύ­τηκε αντα­πο­δο­τικά τη σημα­ντική υπο­στη­ρι­κτική συμβολή της Ελλάδας προς τους συμ­μά­χους στις επι­χει­ρή­σεις της Λιβύης;

Αντί­στοιχη σημασία έδινε η Νέα Δημο­κρα­τία στην οριο­θέ­τηση της ΑΟΖ με την Ιταλία, με την οποία έχει οριο­θε­τη­θεί η υφα­λο­κρη­πίδα, καθώς και με την Αλβανία, με την οποία αν και έχει σημειω­θεί πρόοδος, τελευ­ταία φαί­νε­ται να έχει επη­ρε­α­στεί από την τουρ­κική απο­τρε­πτική διπλω­μα­τία.

Η Νέα Δημο­κρα­τία, παρα­κο­λου­θώ­ντας τις διε­θνείς εξε­λί­ξεις, ξεκί­νησε την προ­σπά­θεια για τη οριο­θέ­τηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Ιταλία και την Αλβανία –όπως έχουν κάνει ήδη μέχρι τώρα 140 παρά­κτια κράτη–, ώστε να εκκρε­μεί η διευ­θέ­τηση του ζητή­μα­τος μόνο με την Κύπρο και την Τουρκία. Η συνέ­χιση και εν τέλει η θετική έκβαση αυτής της προ­σπά­θειας θα πιέσει διμερώς και διεθνώς την Τουρκία να προ­σχω­ρή­σει στη διεθνή νομι­μό­τητα και να εναρ­μο­νι­στεί με τα ευρωπαaκά πρότυπα, εάν θέλει να κρα­τή­σει ζωντανή την ευρωπαaκή της προ­ο­πτική, του­λά­χι­στον στο μέτρο που αυτή εξαρ­τά­ται και από την Ελλάδα. Ακόμα κι αν κάποτε δια­μορ­φω­θούν οι συν­θή­κες για εται­ρι­κές συνερ­γα­σίες με τους Τούρ­κους στο Αιγαίο, όπως υπο­στη­ρί­ζουν κάποιοι, θα πρέπει να είναι ξεκά­θαρο το καθε­στώς της εθνικής μας κυριαρ­χίας, ώστε αυτές να έχουν καθαρά εμπο­ρικό χαρα­κτήρα.

6. Η σημασία του Καστε­λό­ρι­ζου και η πονηριά Ντα­βού­το­γλου

Είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολο οι γεί­το­νές μας να απο­βά­λουν την «οθω­μα­νική πονηριά» την οποία συχνά πρώτοι και ευκρι­νέ­στερα εμείς οι Έλληνες την αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε, λόγω του βυζα­ντι­νού μας παρελ­θό­ντος.

Η Ευρω­παϊκή Ένωση θεωρεί πλέον τη νέα Συμ­φω­νία του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασ­σας και άρα και την ΑΟΖ κοι­νο­τικά κεκτη­μένα. Έχει ζητήσει, λοιπόν, από όλα τα κράτη να δημιουρ­γή­σουν ΑΟΖ, εκτός προς το παρόν από τα κράτη της Μεσό­γειου. Εικά­ζε­ται ότι αυτό οφεί­λε­ται σε παρά­κληση της τουρ­κι­κής πλευράς, η οποία εισα­κού­στηκε εύκολα από την Ε.Ε., που απο­φεύ­γει όποτε είναι αυτό δυνατό να γίνεται μέρος του προ­βλή­μα­τος.

Αυτό δεν μπορεί να είναι ανε­ξάρ­τητο από την πρό­σφατη δήλωση Ντα­βού­το­γλου ότι «το Καστε­λό­ριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο, αλλά στη Μεσό­γειο» την οποία επι­δί­ωξε να δια­σκε­δά­σει στη συνέ­χεια λέγο­ντας τα αυτο­νό­ητα, ότι δηλαδή «το Καστε­λό­ριζο είναι ελλη­νικό», σαν να λέμε εμείς ότι «η Άγκυρα είναι τουρ­κική». Με τη δήλωση αυτή ο Τούρκος υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών επι­δί­ωξε να κονιορ­το­ποι­ή­σει την ιτα­λο­τουρ­κική συμ­φω­νία για τα Δωδε­κά­νησα, η οποία σαφώς και με τουρ­κική συναί­νεση εντάσ­σει το Καστε­λό­ριζο στον ενιαίο χώρο του Αιγαίου Πελά­γους, ως ανα­πό­σπα­στο κομμάτι των Δωδε­κα­νή­σων.

Η στρα­τη­γική σημασία του Καστε­λό­ρι­ζου, ιδιαί­τερα στη σημε­ρινή συγκυ­ρία, ανα­βαθ­μί­ζε­ται. Το Καστε­λό­ριζο κατοι­κεί­ται και άρα δια­θέ­τει ΑΟΖ, η οποία τυγ­χά­νει να συμπί­πτει με την οριο­θέ­τηση της ΑΟΖ της Ελλάδας με την Κύπρο και την Αίγυπτο. Η ολο­κλή­ρωση αυτής της οριο­θέ­τη­σης έχει τα εξής χαρα­κτη­ρι­στικά:

• Εμπο­δί­ζει την Τουρκία να έχει θαλάσ­σια σύνορα με την Αίγυπτο. Γι’ αυτό το λόγο η Τουρκία ζήτησε από την Αίγυπτο να μην λάβει υπόψη της στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με την Ελλάδα το Καστε­λό­ριζο και εισέ­πραξε αρνη­τική απά­ντηση.

• Δημιουρ­γεί ενιαίο θαλάσ­σιο χώρο μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου τον οποίο προ­τί­θε­ται να ανα­γνω­ρί­σει το Ισραήλ. Αυτό προ­σθέ­τει στο Ισραήλ ενδο­χώρα, αλλά και σημα­ντικό πέρασμα για υπο­θα­λάσ­σιους ενερ­γεια­κούς αγωγούς προς τη δύση μέσω Ελλάδας. Αυτή λοιπόν η «αθώα» πονηριά του Ντα­βού­το­γλου, παρα­μο­νές της επί­σκε­ψής του στην Ελλάδα, και οι νευ­ρι­κές αντι­δρά­σεις, στη συνέ­χεια, της τουρ­κι­κής διπλω­μα­τίας σε ιταλικό πλοίο κατα­βύ­θι­σης καλω­δίων στην ελλη­νική ΑΟΖ του Καστε­λό­ρι­ζου προ­δί­δουν την ανη­συ­χία της Τουρ­κίας και τις πραγ­μα­τι­κές της προ­θέ­σεις να καθη­λώ­σει τη γεω­στρα­τη­γική ανα­βάθ­μιση της Ελλάδας σε σχέση με το Ισραήλ, τη Βόρεια Αφρική και τον ισλα­μικό κόσμο.

7. Η εξω­τε­ρική πολι­τική δεν είναι δημό­σιες σχέσεις

Η Ελλάδα έχει το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασ­σας με το μέρος της. Είναι ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της ευρωπαaκής οικο­γέ­νειας. Είναι συνεπής σύμ­μα­χος της Ευρω­α­τλα­ντι­κής Συμ­μα­χίας και ποτέ δεν δυσκό­λεψε επι­χει­ρη­σιακά την πολι­τική της στην περιοχή.

Αντί­θετα με την Τουρκία (βλέπε Ιράκ, Λιβύη, κ.ά.), η Ελλάδα πάντα λει­τουρ­γούσε υπο­στη­ρι­κτικά αλλά και ορθο­λο­γικά, υπό την έννοια ότι δεν φοβή­θηκε να πει ξεκά­θαρα τις θέσεις της για τη στα­θε­ρό­τητα και την ειρήνη στην περιοχή. Χωρίς να διστά­σει έναντι των ισχυρών, η Ελλάδα δια­με­σο­λα­βεί πάντα κατευ­να­στικά υπέρ των λαών της περι­φέ­ρειάς της, με τους οποίους δια­τη­ρεί ιστο­ρικά άψογες σχέσεις.

Ακόμα και έναντι της Τουρ­κίας, η Ελλάδα τηρεί τίμια στάση. Υπο­στη­ρί­ζει ειλι­κρινά την ευρωπαaκή της προ­ο­πτική, δεν προ­τί­θε­ται όμως να αυτο­πα­ραι­τη­θεί από τα εθνικά κυριαρ­χικά της δικαιώ­ματα. Αυτό που ζητά από τους συμ­μά­χους της, τους διε­θνείς οργα­νι­σμούς (ΟΗΕ,ΝΑΤΟ, Ε.Ε.), αλλά και από τη γει­το­νική Τουρκία είναι ο έμπρα­κτος σεβα­σμός στον αξιακό κώδικα της Ευρώπης και στο Διεθνές Δίκαιο, διότι πιστεύει ότι η στέρεα ειρήνη, η πραγ­μα­τική συνερ­γα­σία και η ειλι­κρι­νής φιλία μεταξύ των λαών εδραιώ­νο­νται μόνο αν οι πολι­τι­κές τους υπα­κού­ουν σε διεθνώς απο­δε­κτούς κανόνες και οι συμπε­ρι­φο­ρές τους χαρα­κτη­ρί­ζο­νται από αλλη­λο­σε­βα­σμό.

infognomonpolitics.blogspot.gr/