Δεν έπρεπε να ξαναγίνει

Το κα­λο­καί­ρι έφτα­σε, τα μπά­νια άρ­χι­σαν, τα μέτρα και οι πε­ριο­ρι­σμοί χα­λά­ρω­σαν και η συ­ζή­τη­ση για το αν και κατά πόσο έχου­με ξε­μπερ­δέ­ψει με το ιό (ξανά)ξε­κί­νη­σαν. Μια συ­ζή­τη­ση όμως που φέτος δεν θα έπρε­πε να έχει καν ξε­κι­νή­σει. Εναν χρόνο και τρία νέα κύ­μα­τα παν­δη­μί­ας μετά, οφεί­λα­με να εί­μα­στε σο­φό­τε­ροι. Αντι­θέ­τως ο εφη­συ­χα­σμός δεν μας εγκα­τα­λεί­πει. Και δεν έπρε­πε να ξα­να­γί­νει γιατί η τε­ρά­στια δια­φο­ρά με το περ­σι­νό κα­λο­καί­ρι είναι ότι τώρα υπάρ­χει το εμ­βό­λιο Οι εμ­βο­λια­σμοί στη χώρα συ­νε­χί­ζο­νται, έχου­με όμως ακόμα πολύ δρόμο να δια­νύ­σου­με, ενώ υπάρ­χουν συ­γκε­κρι­μέ­νες πε­ριο­χές στην Ελ­λά­δα, που απο­τε­λούν μά­λι­στα και δη­μο­φι­λέ­στα­τους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς, στις οποί­ες τα πο­σο­στά εμ­βο­λια­σμού βρί­σκο­νται ακόμα σε απο­γοη­τευ­τι­κά επί­πε­δα, με ου­ρα­γό την Ρόδο. Σε μια βόλτα στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης κά­ποιος, θα συ­να­ντή­σει τα δύο είδη ανεμ­βο­λί­α­στων. Εκεί­νοι που αρ­νού­νται να γί­νουν υπο­χεί­ρια τoυ Bill Gates,  να αλ­λά­ξει το DNA τους με το τσι­πά­κι του εμ­βο­λί­ου, ενώ ταυ­τό­χρο­να κολ­λούν και κου­τά­λια στο ση­μείο του εμ­βο­λί­ου. Χα­μέ­νη υπό­θε­ση εξ αρχής.  Υπάρ­χουν όμως και εκεί­νοι που βου­βοί, συ­νε­χί­ζουν να αντι­με­τω­πί­ζουν τα εμ­βό­λια με ει­λι­κρι­νή φόβο, τον οποίο δυ­στυ­χώς επέ­τει­ναν και ορι­σμέ­νοι ατυ­χείς χει­ρι­σμοί,  αντι­κρουό­με­νες από­ψεις και τώρα τε­λευ­ταία δι­χα­στι­κές, αμ­φι­λε­γό­με­νες πο­λι­τι­κές και κυ­ρί­ως με το ζόρι δου­λειά δεν θα γίνει. Και γι’ αυ­τούς πολύ φο­βά­μαι πως η λύση για να πει­σθούν δεν είναι ούτε τα «αμι­γώς» τα «μικτά» και τα Freedom Pass. Η στρα­τη­γι­κή της εν­θάρ­ρυν­σης πρέ­πει να εντα­θεί και οι αρ­μό­διοι έχουν την ευ­θύ­νη να βρουν νέα κα­νά­λια ου­σια­στι­κής ενη­μέ­ρω­σης, με συ­ντο­νι­σμέ­νη πα­ρου­σία των ει­δι­κών στα ΜΜΕ και ΜΟΝΟ ει­δι­κών, με κα­τάρ­ρι­ψη των φημών περί εμ­βο­λί­ων, ιού και όλων των σχε­τι­κών συ­νω­μο­σιο­λο­γιών. Με στοι­χεία, με εκλαι­κευ­μέ­νη ανά­λυ­ση, Οχι να βγαί­νει και να λέει ο κα­θέ­νας ότι θέλει, με άλλη εκ­φο­ρά, γλώσ­σα, τόνο, να επι­ση­μαί­νει ο κα­θέ­νας ότι ξέρει κα­λύ­τε­ρα, να πο­λι­τι­κο­λο­γεί, δη­μιουρ­γώ­ντας μια χα­ο­τι­κή ει­κό­να που μπερ­δεύ­ει τον κόσμο.