500 λέξεις για τη Ροδίτισσα συγγραφέα Χριστίνα Φραγκεσκάκη

H Xριστίνα Φρα­γκε­σκάκη γεν­νή­θηκε στη Ρόδο και πέρασε τα παιδικά της χρόνια στη Νίσυρο, ένα νησί, όπως μας λέει, με σπάνια ομορφιά, γεμάτο ηφαι­στεια­κούς κρα­τή­ρες και θερμές πηγές. Σπού­δασε στη Νομική Σχολή της Αθήνας. Στην Αθήνα ζει και εργά­ζε­ται. To 2012 το βιβλίο της «Η Ορταν­σία φυλάει τα μυστικά», (εκδ. Κέδρος), με ζωγρα­φιές της Ντα­νιέ­λας Στα­μα­τιάδη, τιμή­θηκε με το Κρατικό Βραβείο Παι­δι­κού Λογο­τε­χνι­κού Βιβλίου. Πριν από λίγες ημέρες, για το βιβλίο της «Να το πάρει το ποτάμι;» (εκδ. Κέδρος), με ζωγρα­φιές της Ελίζας Βαβούρη, πήρε το βραβείο Πηνε­λόπη Μαξίμου 2015, από τον Κύκλο του Ελλη­νι­κού Παι­δι­κού Βιβλίου. Το «Αμπερ φάμπερ βγε!», με ζωγρα­φιές της Μάριας Μπαχά, είναι το τελευ­ταίο της βιβλίο (εκδ. Πατάκη).

Ποια βιβλία έχεις αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σου;

Ξανα­δια­βάζω το «Καρ­να­βάλι και Καρα­γκιό­ζης», του Γιάννη Κιουρ­τσάκη, ένα πολυ­ε­πί­πεδο, ανθρω­πο­λο­γικό δοκίμιο, που πραγ­μα­τεύ­ε­ται το θέμα του λαϊκού γέλιου, της λαϊκής γιορτής και που όσο το δια­βά­ζεις τόσο σου ανοίγει τις πόρτες του και σου απο­κα­λύ­πτε­ται. Μια αληθινή πηγή. Δίπλα μου έχω το «Γυρεύ­ο­ντας στην εξορία την πατρίδα σου» του ίδιου συγ­γρα­φέα, και ακόμα τα «Ιστορία μιας ζωής» και «Μπά­ντεν­χαϊμ 1939» του Ααρον Απελ­φελντ. Κοντά τους, «Οι βιβλιο­θή­κες μου» του Βαρλάμ Σαλάμοφ και το «Γκιακ» του Δημο­σθένη Παπα­μάρ­κου.

Ποιος ήρωας /ηρωίδα λογο­τε­χνίας θα ήθελες να είσαι και γιατί;

Κάποιες φορές θα ήθελα να είμαι η Ματίλντ, μια ενθου­σιώ­δης νέα γυναίκα που απο­λαμ­βά­νει με το ίδιο πάθος τη ζωή και την ανά­γνωση. Tη συναντώ συχνά μέσα στο «Σουτ! Διαβάζω», του Ζαν–Μαρί Γκουριό, να κάθεται στο παγκάκι του πάρκου με φόρεμα βιολετί και να δια­βά­ζει Σατο­μπριάν.

Με ποιον συγ­γρα­φέα θα ήθελες να δει­πνή­σεις;

Με τον Ηλία Παπα­δη­μη­τρα­κό­πουλο, γιατί με γοη­τεύει ιδιαί­τερα το στυλ της γραφής του και αγαπώ όλες του τις ιστο­ρίες. Θα του ζητήσω να μου αφη­γη­θεί τα «Θερμά θαλάσ­σια λουτρά», τη «Ροζα­μούνδη» ή όποιο άλλο θέλει.

Ποιο ήταν το τελευ­ταίο βιβλίο που σε έκανε να θυμώσεις;

Συνήθως αγοράζω βιβλία αρκετά υπο­ψια­σμένη κι έτσι είναι δύσκολο να θυμώσω.

Και το τελευ­ταίο που σε συγκί­νησε;

«Οι λέξεις ταξι­δεύ­ουν» του Εδουάρδο Γκα­λε­άνο, ένα βιβλίο γεμάτο περι­πλα­νώ­με­νες ιστο­ρίες που σκιρ­τούν. Τις διαβάζω και τις ξανα­δια­βάζω και πάντα το ίδιο αίσθημα. Σαν να ’μαι μικρό παιδί μπροστά σε μια σκηνή, ξαφνικά τραβά κάποιος την κουρ­τίνα και μου απο­κα­λύ­πτε­ται ένας κόσμος μαγικός, γεμάτος θαύματα.

Εχεις φβ, τουίτερ; Πώς κρίνεις αυτόν τον σύγ­χρονο τρόπο επι­κοι­νω­νίας;

Μπήκα στη «χώρα» του φβ πριν από μερικές εβδο­μά­δες. Με γοη­τεύει και ταυ­τό­χρονα με τρο­μά­ζει. Προ­σπαθώ να βρω έναν ήσυχο τόπο μέσα στον θόρυβο, μέσα στην ακα­τά­παυ­στη ροή, και να σταθώ.

Με ποιον ήρωα από τα βιβλία σου ταυ­τί­ζε­σαι περισ­σό­τερο;

Με τον «Μονάχο» από το «Σαν ψέματα», που κατε­βαί­νει στο λιμάνι, παίρνει το καράβι «Αγονη γραμμή» και ξεκινά ένα ταξίδι για τους τόπους της παι­δι­κής του ηλικίας, ελπί­ζο­ντας ότι εκεί θα βρει το ξέφωτο που αναζητά.

kathimerini.gr