ΔΚΜ Δωδεκανήσου: “Συνάντηση με την Ελλάδα του αύριο”

Την πα­ρα­σκευή το βράδυ πέ­ρα­σα μια υπέ­ρο­χη βρα­διά, απ’ αυτές που είχα καιρό να πε­ρά­σω. Για όσους με ξέ­ρουν, ο νους τους θα προ­τρέ­χει σε μια βρα­διά με φί­λους, μου­σι­κή και καλό φαΐ ή μια βρα­διά με υψη­λού επι­πέ­δου πο­λι­τι­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα.

Θα τους εκ­πλή­ξω λέ­γο­ντας τους, ότι πέ­ρα­σα υπέ­ρο­χα σε μια πο­λι­τι­κή συ­γκέ­ντρω­ση. Ναι καλά δια­βά­σα­τε. Τη πα­ρα­σκευή το βράδυ πέ­ρα­σα υπέ­ρο­χα στην συ­νά­ντη­σης γνω­ρι­μί­ας και την πρώτη ορ­γα­νω­τι­κή συ­νά­ντη­ση της Δη­μο­κρα­τι­κής Κί­νη­σης Μη­χα­νι­κών, που με επί κε­φα­λής τον αρ­χι­τέ­κτο­να Γιώρ­γο Σάβ­βε­να, διεκ­δι­κεί τη διοί­κη­σή του Τε­χνι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Ελ­λά­δος τμή­μα­τος Δω­δε­κα­νή­σου, στις επερ­χό­με­νες εκλο­γές της 19ης Μαΐου.

Ήταν υπέ­ρο­χο να βλέπω μια ομάδα νέων αν­θρώ­πων με μέσο ηλι­κια­κό όρο τα 35 χρό­νια, γε­μά­τοι πάθος, διά­θε­ση, με απί­στευ­τα πρω­τό­γνω­ρα απο­τε­λε­σμα­τι­κές ορ­γα­νω­τι­κές ικα­νό­τη­τες που ξε­δί­πλω­σαν κατά τη διάρ­κεια της βρα­διάς και που στο­χεύ­ουν να εφαρ­μό­σουν και στην «αυ­ρια­νή» λει­τουρ­γεία του φορέα μας. Και ήταν υπέ­ρο­χη και η δια­πί­στω­ση, ότι αυτή η ομάδα των νέων αν­θρώ­πων, εμπλέ­κε­ται στα κοινά, με στο­χευ­μέ­νο όραμα την ανα­βάθ­μι­ση του ρόλου και της λει­τουρ­γεί­ας των μη­χα­νι­κών, ιδιω­τών και του Δη­μο­σί­ου, προς όφε­λος αρ­χι­κά των μη­χα­νι­κών και κα­τα­λη­κτι­κά της κοι­νω­νί­ας και του τόπου.

Νέα παι­διά σε ηλι­κία και σε νο­ο­τρο­πία που, δεν είχαν ανά­γκη να δη­λώ­σουν ανε­ξάρ­τη­τοι, ή να απο­λο­γη­θούν για την εν πολ­λοίς δια­χρο­νι­κή απα­ξία του φορέα μας και που κάτι τέ­τοιο για αυ­τούς θα φαι­νό­ταν ιε­ρό­συ­λο.

Με με­γά­λη μου χαρά δια­πί­στω­σα, ότι ήξερα μόνον ελά­χι­στους. Έτσι φά­νη­κε ότι οι «δει­νο­σαυ­ρι­κές» ηλι­κί­ες σαν την δική μου, σε αυτή την πα­ρά­τα­ξη έκα­ναν πίσω.

Οι μη­χα­νι­κοί στις 19 του Μάη δεν θα βρί­σκο­νται στο αδιέ­ξο­δο της επι­λο­γής ανά­με­σα στο «ένα παλιό» ή στο «άλλο παλιό». Θα έχουν μπρο­στά τους την δυ­να­τό­τη­τα να επι­λέ­ξουν ανά­με­σα στο «γνω­στό παλιό» από τη μια, που «φο­ρώ­ντας τα ρούχα του αλ­λιώς» προ­σπα­θεί να ξε­κολ­λή­σει από το ένοχο πα­ρελ­θόν του και στη δικιά τους ελ­πι­δο­φό­ρα πρό­τα­ση από την άλλη, παρά την όποια δι­καιο­λο­γη­μέ­νη αμ­φι­βο­λία των ψη­φο­φό­ρων, λόγω της πα­γιω­μέ­νης πα­λαιό­τε­ρης πο­ρεί­ας του ΤΕΕ.

Η γενιά μας, πέραν από την οι­κο­νο­μι­κή ωφε­λι­μό­τη­τα της, βρέ­θη­κε ελ­λι­πο­βα­ρής στα θέ­μα­τα κοι­νω­νι­κής και χω­ρι­κής ορ­γά­νω­σης. Έλει­πε σχε­δόν πάντα η στό­χευ­ση και η υλο­ποί­η­ση των όποιων στό­χων. Η πρω­το­πό­ρα Ρόδος πα­ρέ­μει­νε σε μια «ανα­παυ­τι­κή ξάπλα στις δάφ­νες της», με απο­τέ­λε­σμα να μας προ­σπερ­νά­ει ο υπό­λοι­πος κό­σμος με ιλιγ­γιώ­δεις τα­χύ­τη­τες. Και όχι μόνον στη προηγ­μέ­νη Δύση, αλλά και στην ίδια μας την Πα­τρί­δα. Η Κο­μο­τη­νή έχει πάρει Ευ­ρω­παϊ­κό βρα­βείο για την κι­νη­τι­κό­τη­τα στην πόλη, η Βιο­μη­χα­νι­κή Ελευ­σί­να δια­πρέ­πει σαν Πο­λι­τι­στι­κή Πρω­τεύ­ου­σα της Ευ­ρώ­πης, τα Τρί­κα­λα δεν τρέ­χουν αλλά πε­τά­νε και ο κα­τά­λο­γος δεν έχει τέλος.

Κάθε φορά που πάμε στην Ευ­ρώ­πη, γυ­ρί­ζου­με με την δια­πί­στω­ση ότι ο κάθε τόπος έχει κα­λυ­τε­ρεύ­σει σε σχέση με τα λίγα προη­γού­με­να χρό­νια που τον εί­χα­με ξανά-επι­σκε­φθεί. Και πλη­μυ­ρί­ζου­με από πι­κρία με την το­πι­κή μας δια­πί­στω­ση ότι «εδώ δεν κου­νιέ­ται φύλλο». Όπως και στο το­πι­κό ΤΕΕ που έχει αν­θρώ­πους που ηγού­νται και συμ­με­τέ­χουν σε αυτό για πέραν των εί­κο­σι ετών. Και το τρα­γι­κό είναι ότι το κά­νουν και με την ίδια απα­ράλ­λα­χτη νο­ο­τρο­πία.

Η όποια ανά­πτυ­ξη, δεν μπο­ρεί να πε­ρά­σει παρά «δια» και «με» τους Μη­χα­νι­κούς. Και αυτοί οι μη­χα­νι­κοί που είδα να στε­λε­χώ­νουν αυτή την πα­ρά­τα­ξη της ΔΚΜ μαζί με τον επι­κε­φα­λής τους Γιώρ­γο Σάβ­βε­να, μου έδω­σαν την πε­ποί­θη­ση ότι «έρ­χο­νται απ΄ αυτό το μέλ­λον που όλοι θέ­λου­με και ονει­ρευό­μα­στε.

Εν τέλει την πα­ρα­σκευή το βράδυ, πέ­ρα­σα μια υπέ­ρο­χη βρα­διά, απ’ αυτές που είχα καιρό να πε­ρά­σω.

Νίκος Κου­μνά­κης

Αρ­χι­τέ­κτων και Πο­λι­τι­κός Μη­χα­νι­κός