Στα τυφλά

Δεν λει­τουρ­γούσε τίποτε. Ούτε τα συστή­ματα κυκλο­φο­ρίας, ούτε οι σημα­το­δό­τες, ούτε οι δικλεί­δες ασφα­λείας, ούτε αυτο­μα­τι­σμοί, όλα στο χει­ρο­κί­νητο.  Κι όπου βγει, εν έτει 2023. Νέα παιδιά νεκρά, καμένα και ακρω­τη­ρια­σμένα. Το περί­εργο είναι ότι δεν έγινε πολύ νωρί­τερα. Με ξεπερ­νάει το  γεγονός πως το 2023 ένας συρμός κυκλο­φο­ρεί σε γραμμές που δεν έχουν ηλε­κτρο­νική παρα­κο­λού­θηση και συστή­ματα ελέγχου. Έχουν δοθεί δις ευρώ για την “ψηφιακή επα­νά­σταση” και το τρένο της μονής, βασικής γραμμής της χώρας ταξι­δεύει τυφλά. Όλα γρά­φο­νταν σε τεφτέ­ρια και μετα­φέ­ρο­νταν από στόμα σε στόμα, ενώ το τρένο κινεί­ται με πάνω από 150 χλμ την ώρα. Όταν το 2023 μέσω εφαρ­μο­γής ξέρεις πόσα αερο­πλάνα πετάνε πάνω από το κεφάλι μας, όταν το δέμα που περι­μέ­νεις ξέρεις ανά πάσα στιγμή που βρί­σκε­ται, δεν γίνεται να μην ξέρεις ότι δύο τρένα για 12 λεπτά κινού­νται στην ίδια γραμμή και πάνε για μετω­πική. Η “πρό­βλεψη” της τρα­γω­δίας που ερχόταν απο­τυ­πω­νό­ταν στις επι­στο­λές και τις καταγ­γε­λίες των εργα­ζο­μέ­νων, του προ­έ­δρου της επι­τρο­πής για την ασφά­λεια του δικτύου που παραι­τή­θηκε, “κρυ­βό­ταν” πίσω από καθυ­στε­ρή­σεις και τα συχνά ατυ­χή­ματα, αλλά δυστυ­χώς δεν τους ακού­σαμε, γιατί θεω­ρή­σαμε πως ήταν απλώς μερικές διεκ­δι­κή­σεις συν­δι­κα­λι­στών που εξυ­πη­ρε­τούν κομ­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα. Οποια­δή­ποτε συζή­τηση εντο­πί­ζε­ται στο “ανθρώ­πινο λάθος” είναι εξ ορισμού μη σοβαρή. Οι υπο­δο­μές, η τεχνο­λο­γία, η πρόληψη, η συντή­ρηση, η εκπαί­δευση, υπάρ­χουν ακριβώς για να μην κοστί­ζουν τόσο ακριβά τα ανθρώ­πινα λάθη. Φταίει ο σταθ­μάρ­χης; Ναι, έχει ένα μερίδιο ευθύνης. Το μεγα­λύ­τερο όμως το έχουν οι «κλει­δού­χοι»  εκείνοι που σχε­διά­ζουν ένα σύστημα μετα­φο­ράς χιλιά­δων επι­βα­τών και αφήνουν τις ζωές τους να κρέ­μο­νται από ένα “ανθρώ­πινο λάθος”. Το να βασί­ζε­ται σύμπασα η ασφά­λεια των τρένων στο ότι δεν θα γίνει ανθρώ­πινο λάθος, τότε ναι έχουμε (εγκλη­μα­τική) ευθύνη του κράτους και της διοί­κη­σης. Κάποιες τρα­γω­δίες απο­δει­κνύ­ουν, δυστυ­χώς, ότι ζούμε από τύχη στη χώρα της απου­σίας σοβαρών ελεγ­κτι­κών μηχα­νι­σμών και σεβα­σμού στους κατοί­κους της. ΥΓ: Το πιο σιχα­μερό πράγμα στην τρα­γω­δία του Ματιού ήταν η “επι­κοι­νω­νιακή δια­χεί­ριση”. Ελπίζω και εύχομαι να μην συμβεί και τώρα, γιατί ήδη κάποια ασπόν­δυλα άρχισαν  να βάζουν στις ζυγα­ριές τις τρα­γω­δίες… Τους τυμ­βω­ρύ­χους δεν τους σεβά­στηκε ποτέ κανένας στην ιστορία της ανθρω­πό­τη­τας. Γι’ αυτό, λοιπόν, σιωπή!Δεν θα μας εξα­να­γκά­σουν να δια­λέ­ξουμε τους βολι­κούς νεκρούς, για τον προ­ε­κλο­γικό πόλεμο που ετοι­μά­ζουν.