Πρόβλημα με την μετεγγραφή των πρακτικών επί αιτήσεων χρησικτησίας ακινήτων – Αντιδρά ο ΔΣΡ

Σο­βα­ρή εμπλο­κή ση­μειώ­θη­κε στην με­τεγ­γρα­φή όλων των πρα­κτι­κών συμ­βι­βα­στι­κής επί­λυ­σης της δια­φο­ράς επί αι­τή­σε­ων χρη­σι­κτη­σί­ας ακι­νή­των στο Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου, γε­γο­νός, που έχει προ­κα­λέ­σει αντι­δρά­σεις στους κόλ­πους του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου.

Ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Δι­κα­στής, όπως έγινε χθες γνω­στό, απέ­χει από τη με­τεγ­γρα­φή των πρα­κτι­κών, πα­ρό­τι αυτά έχουν επι­κυ­ρω­θεί από τον πρό­ε­δρο του δι­κα­στη­ρί­ου και εξο­μοιώ­νο­νται με πρα­κτι­κό δι­κα­στι­κού συμ­βι­βα­σμού το οποίο ανα­πλη­ρώ­νει τον συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κό τύπο, διότι, όπως φέ­ρε­ται να δή­λω­σε σε μέλη του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, ίσως να υπο­κρύ­πτουν αγο­ρα­πω­λη­σί­ες!

Οι δι­κη­γό­ροι το­νί­ζουν, από την άλλη, ότι τα πρα­κτι­κά υπέ­χουν θέση δι­κα­στι­κής απο­φά­σε­ως και με την προ­σκό­μι­ση του πι­στο­ποι­η­τι­κού τε­λε­σι­δι­κί­ας, του πρα­κτι­κού και την δή­λω­ση της εφο­ρί­ας, μετά την υπο­βο­λή σχε­τι­κής αι­τή­σε­ως, ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Δι­κα­στής είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να δια­τά­ξει τη με­τεγ­γρα­φή. Επι­ση­μαί­νουν εξάλ­λου ότι εκ­κρε­μούν προς με­τεγ­γρα­φή πολλά πρα­κτι­κά του εί­δους γε­γο­νός που έχει συ­νέ­πειες για τους εντο­λείς τους.

Σύμ­φω­να με το άρθρο 63 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού ορί­ζε­ται ως νό­μι­μος χρό­νος κτη­τι­κής πα­ρα­γρα­φής για την δια χρη­σι­κτη­σί­ας κτήση των ακι­νή­των τα δε­κα­πέ­ντε έτη.

Στο άρθρο δε 51 του ιδίου ως άνω Κα­νο­νι­σμού, ανα­φέ­ρο­νται πε­ριο­ρι­στι­κά οι πρά­ξεις που με­τεγ­γρά­φο­νται στα αντί­στοι­χα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία. Συ­γκε­κρι­μέ­να ορί­ζει το ως άνω άρθρο ότι κα­τα­χω­ρού­νται και με­τα­γρά­φο­νται στ’ αντί­στοι­χα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία όλες οι πρά­ξεις με­τα­ξύ ζώ­ντων ένεκα επα­χθούς ή χα­ρι­στι­κού τί­τλου, οι οποί­ες συ­νε­πά­γο­νται με­τα­βί­βα­ση, σύ­στα­ση ή πα­ραί­τη­ση από το δι­καί­ω­μα της κυ­ριό­τη­τας ή άλλου οιου­δή­πο­τε επί ακι­νή­του δι­καιώ­μα­τος.

Επί­σης στο ως άνω άρθρο προ­βλέ­πε­ται ότι  υπό­κει­νται σε κα­τα­χώ­ρι­ση στα αντί­στοι­χα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία Δω­δε­κα­νή­σου επί­σης τα συμ­βό­λαια και τέλος οι τε­λε­σί­δι­κες απο­φά­σεις, οι εκ­δο­θεί­σες επί υπο­θέ­σε­ων εκ­ποι­ή­σε­ως δια πλει­στη­ρια­σμού ή δια κη­ρύ­ξε­ως πτώ­χευ­σης, όταν σε αυτήν πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται ακί­νη­τα και γε­νι­κά όλες οι τε­λε­σί­δι­κες απο­φά­σεις που συ­νε­πά­γο­νται με­τα­βο­λές όσον αφορά την υπό­στα­ση, την ενά­σκη­ση και τη διά­θε­ση του δι­καιώ­μα­τος της κυ­ριό­τη­τας και των άλλων εμπραγ­μά­των δι­καιω­μά­των.

Ως εκ τού­του, από το συν­δυα­σμό των άρ­θρων 63 και 51 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού, όπως το­νί­ζουν οι δι­κη­γό­ροι, εξά­γε­ται το συ­μπέ­ρα­σμα ότι μόνο δια τε­λε­σί­δι­κης δι­κα­στι­κής από­φα­σης (χρη­σι­κτη­σί­ας), που κα­τα­χω­ρεί­ται στα οι­κεία κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου της πε­ρι­φέ­ρειας, όπου κεί­ται το ακί­νη­το, μπο­ρεί ο νο­μέ­ας, χρη­σι­δε­σπό­σας αυτού να επι­τύ­χει την κα­τα­γρα­φή του δι­καιώ­μα­τός του και να κα­τα­στεί κύ­ριος δια χρη­σι­κτη­σί­ας του ακι­νή­του. Πε­ραι­τέ­ρω στο άρθρο 61 του ισχύ­ο­ντος στη Δω­δε­κά­νη­σο Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού ορί­ζε­ται ότι η κτη­μα­το­λο­γι­κή κα­τα­γρα­φή και η με­τα­γε­νέ­στε­ρη  χρο­νο­λο­γι­κά αυτής κα­τα­χώ­ρη­ση, οι οποί­ες προ­κύ­πτουν από τα Κτη­μα­το­λο­γι­κά Βι­βλία, απο­τε­λούν αντί­στοι­χα νό­μι­μη από­δει­ξη του δι­καιώ­μα­τος επί του ακι­νή­του, καθώς και των τρο­πο­ποι­ή­σε­ων που ακο­λου­θούν.

Εχει κρι­θεί εξάλ­λου, ότι το πρα­κτι­κό συμ­βι­βα­στι­κής επί­λυ­σης της δια­φο­ράς που επι­κυ­ρώ­νε­ται από τον πρό­ε­δρο του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου εξο­μοιώ­νε­ται με πρα­κτι­κό δι­κα­στι­κού συμ­βι­βα­σμού το οποίο ανα­πλη­ρώ­νει τον συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κό τύπο, με­τα­γρά­φε­ται και είναι εκτε­λε­στό.

Ο πρό­ε­δρος του δι­κα­στη­ρί­ου ελέγ­χει μόνον αν η δια­φο­ρά είναι δε­κτι­κή συμ­βι­βα­σμού και αν το πρα­κτι­κό είναι χρο­νο­λο­γη­μέ­νο και υπο­γε­γραμ­μέ­νο.

Ο έλεγ­χος νο­μι­μό­τη­τας από τον προϊ­στά­με­νο του κτη­μα­το­λο­γι­κού γρα­φεί­ου πριν από την κα­τα­χώ­ρη­ση της εγ­γρα­πτέ­ας πρά­ξης – πε­ριε­χό­με­νο, όπως έχει κρι­θεί, δεν μπο­ρεί να επε­κτα­θεί σε έλεγ­χο του νόμω και ουσία βά­σι­μου της αγω­γής επί της οποί­ας εκ­δό­θη­κε η εγ­γρα­πτέα πράξη (δι­κα­στι­κή από­φα­ση ή πρα­κτι­κό συμ­βι­βα­σμού) ούτε πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο σε έλεγ­χο της ου­σια­στι­κής ορ­θό­τη­τας της πρά­ξης.

Δι­κη­γό­ροι το­νί­ζουν, ει­δι­κό­τε­ρα ότι ο προ­βλε­πό­με­νος από το άρθρο 16 παρ. 1 του ν. 2664/1998 έλεγ­χος νο­μι­μό­τη­τας, στον οποίο υπο­χρε­ού­ται να προ­βεί ο προϊ­στά­με­νος του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Γρα­φεί­ου πριν από την κα­τα­χώ­ρι­ση εγ­γρα­πτέ­ας πρά­ξης, πε­ριο­ρί­ζε­ται στους το­μείς που ορί­ζει πε­ριο­ρι­στι­κά το εν λόγω άρθρο, ήτοι την κατά τόπον αρ­μο­διό­τη­τα αυτού (του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Γρα­φεί­ου), την κα­ταλ­λη­λό­τη­τα της εγ­γρα­πτέ­ας πρά­ξης – με την έν­νοια του ελέγ­χου της συν­δρο­μής των νο­μί­μων προ­ϋ­πο­θέ­σε­ως για την επέ­λευ­ση της επι­διω­κό­με­νης με αυτήν με­τα­βο­λής, την εγκυ­ρό­τη­τα των συ­νυ­πο­βαλ­λό­με­νων δι­καιο­λο­γη­τι­κών και τη νο­μι­μο­ποί­η­ση του αι­τού­ντος.

Σε πε­ρί­πτω­ση που η προς κα­τα­χώ­ρι­ση πράξη είναι δι­κα­στι­κή από­φα­ση ή το εξο­μοιού­με­νο με αυτήν ως προς τα απο­τε­λέ­σμα­τα πρα­κτι­κό εξω­δι­κα­στι­κής επί­λυ­σης της δια­φο­ράς κατ’ άρθρο 214Α του ΚΠολΔ, τότε ο ως άνω έλεγ­χος νο­μι­μό­τη­τας δεν δύ­να­ται να επε­κτα­θεί σε έλεγ­χο του νόμω και ουσία βά­σι­μου της αγω­γής επί της οποί­ας εκ­δό­θη­κε η εν λόγω προς κα­τα­χώ­ρη­ση πράξη (δι­κα­στι­κή από­φα­ση ή πρα­κτι­κό συμ­βι­βα­σμού) και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο της ορ­θό­τη­τας -νο­μι­κής και ου­σια­στι­κής – της ίδιας αυτής της πρά­ξης και τούτο διότι ο διε­νερ­γών τον έλεγ­χο νο­μι­μό­τη­τας Προϊ­στά­με­νος του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Γρα­φεί­ου -ακόμη και αν ήθελε δε­χθεί κα­νείς την ιδιό­τη­τά του ως οιο­νεί δι­κα­στι­κού ορ­γά­νου, ιδιό­τη­τα που είναι ιδιαί­τε­ρα πα­ρά­τολ­μο και επι­κίν­δυ­νο να απο­δο­θεί με το ισχύ­ον σή­με­ρα στην Ελ­λά­δα κα­θε­στώς στους Προϊ­στα­μέ­νους των κτη­μα­το­λο­γι­κών γρα­φεί­ων, που λει­τουρ­γι­κά ταυ­τί­ζο­νται με τους άμι­σθους υπο­θη­κο­φύ­λα­κες του προη­γού­με­νου του κτη­μα­το­λο­γί­ου κα­θε­στώ­τος των με­τα­γρα­φών, όπως στο Κτη­μα­το­λό­γιο Δω­δε­κα­νή­σου, να έχει με­γα­λύ­τε­ρη εξου­σία ελέγ­χου της δι­κα­στι­κής από­φα­σης ή του πρα­κτι­κού συμ­βι­βα­σμού από ό,τι το ίδιο το Δι­κα­στή­ριο, που αφής στιγ­μής επι­κυ­ρω­θεί το πρα­κτι­κό συμ­βι­βα­σμού δεν μπο­ρεί να ελέγ­ξει το νόμω και ουσία βά­σι­μο της υπό­θε­σης.