Ο Γιάννης Βαληνάκης επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ;

Πλη­θαί­νουν οι πλη­ρο­φο­ρί­ες που θέ­λουν τον Πρω­θυ­πουρ­γό, να οδη­γεί­ται σε μία… χρυσή λύση, σαν αυτή του Γιάν­νη Βα­λη­νά­κη, για την επι­λο­γή του επι­κε­φα­λής του ευ­ρω­ψη­φο­δελ­τί­ου της ΝΔ, προ­κει­μέ­νου να ικα­νο­ποι­ή­σει δύο με­γά­λα απαι­τού­με­να:

Γρά­φει ο Τάκης Ανα­στα­σά­κης

Πρώ­τον:

Η Ευ­ρώ­πη των συμ­μά­χων αλλά και ταυ­τό­χρο­να δα­νει­στών, εξε­λίσ­σε­ται σε μία σχέση κα­ρό­του και μα­στι­γί­ου. Όσο η Ελ­λά­δα είναι απα­ραί­τη­τη για την οι­κο­νο­μι­κή συ­νο­χή της Ευ­ρώ­πης, είναι και «αγα­πη­μέ­νη» για τη στα­θε­ρό­τη­τα του ευρώ. Όσο για την Ελ­λά­δα θα ψη­φί­ζο­νται προ­γράμ­μα­τα βο­ή­θειας από τα ευ­ρω­παϊ­κά κοι­νο­βού­λια, τότε η χώρα μας θα πρέ­πει να κι­νεί­ται στα όρια της κα­τα­στρο­φι­κής λι­τό­τη­τας ως έν­δει­ξη σε­βα­σμού στα δά­νεια των άλλων λαών και ως «τι­μω­ρία» για τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή της ατα­ξία των προη­γου­μέ­νων δε­κα­ε­τιών.

Ο κ. Σα­μα­ράς γνω­ρί­ζει πως υπό αυτές τις συν­θή­κες, στο νέο Ευ­ρω­παϊ­κό κοι­νο­βού­λιο, πρέ­πει να στεί­λει επι­κε­φα­λής εκ­πρό­σω­πο του κόμ­μα­τός του, έναν άρι­στο γνώ­στη των ευ­ρω­παϊ­κών και πα­γκο­σμί­ων θε­μά­των, αλλά και ένα πρό­σω­πο ανα­γνω­ρί­σι­μο στα διε­θνή φόρα και λόμπυ.

Ο κ. Βα­λη­νά­κης, κα­θη­γη­τής διε­θνών σχέ­σε­ων, πρώην βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου και υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών 2004-09, προ­βάλ­λε­ται ως η πλέον εν­δε­δειγ­μέ­νη επι­λο­γή για τον κ. Σα­μα­ρά για να εκ­προ­σω­πή­σει την Ελ­λά­δα και τη ΝΔ στις τε­ρά­στιες προ­κλή­σεις του Ευ­ρω­κοι­νο­βου­λί­ου, τόσο σε θέ­μα­τα ελέγ­χου, όσο και προ­τά­σε­ων για την πραγ­μα­τι­κή Ευ­ρω­παϊ­κή ολο­κλή­ρω­ση. Ο κ. Βα­λη­νά­κης υπε­ρα­σπι­στής του όρου «Ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­γέ­νεια», έχει πι­στω­θεί με επι­τυ­χί­ες την πε­ρί­ο­δο 2004-2009, τόσο για τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις στα οι­κο­νο­μι­κά προ­γράμ­μα­τα στή­ρι­ξης και τις ενερ­γεια­κές συμ­φω­νί­ες, όσο και για τα ΟΧΙ που είπε η Ελ­λά­δα, όπως αυτό στην έντα­ξη των Σκο­πί­ων.

Ο πρώην υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, φέ­ρε­ται να πλη­ροί (και με το πα­ρα­πά­νω) όλες εκεί­νες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις που θα τον κά­νουν όχι μόνο έναν επι­κε­φα­λής του ευ­ρω­ψη­φο­δελ­τί­ου της ΝΔ, αλλά και ένα άτυπο υπουρ­γό εξω­τε­ρι­κών για την Ελ­λά­δα, με διε­θνώς ανα­γνω­ρι­σμέ­νη ικα­νό­τη­τα στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και την εκ­προ­σώ­πη­ση της χώρας.

Ακόμη οι στε­νές και άρι­στες επα­φές του κ. Βα­λη­νά­κη με το Ευ­ρω­παϊ­κό Λαϊκό Κόμμα, ενι­σχύ­ουν την υπο­ψη­φιό­τη­τά του, ως επι­κε­φα­λής μίας γα­λά­ζιας ευ­ρω­παϊ­κής ομά­δας κρού­σης.

Δεύ­τε­ρον:

Οι δη­μο­σκο­πή­σεις φέ­ρουν τη ΝΔ να οδη­γεί­ται σε με­γά­λη εκλο­γι­κή ήττα. Ο Πρω­θυ­πουρ­γός, παί­ζο­ντας τα «πα­λαιά» χαρ­τιά της πό­λω­σης και της συ­σπεί­ρω­σης, ανα­ζη­τά τη μέ­γι­στη δυ­να­τή συ­ναί­νε­ση από τη μο­να­δι­κή πτέ­ρυ­γα που μπο­ρεί να φρε­νά­ρει μία με­γά­λη εκλο­γι­κή ψα­λί­δα και που δεν είναι άλλη από την Κα­ρα­μαν­λι­κή. Οι σχέ­σεις Κα­ρα­μαν­λή-Σα­μα­ρά δεν είναι καλές. Πλη­θώ­ρα δη­μο­σιευ­μά­των αλλά και συ­γκε­κρι­μέ­νες στά­σεις του πρώην Πρω­θυ­πουρ­γού υπο­γραμ­μί­ζουν τη δυ­σφο­ρία του για την ανυ­πε­ρά­σπι­στη επί­θε­ση που δέ­χε­ται από τον Γιάν­νη Στουρ­νά­ρα, αλλά και για τις πο­λι­τι­κές οξύ­τη­τας που προ­τάσ­σει το επι­κοι­νω­νια­κό επι­τε­λείο του Μα­ξί­μου.

Ο κ. Σα­μα­ράς, πέρα από τις ει­ση­γή­σεις των στε­νών του συ­νερ­γα­τών που επι­θυ­μούν «ρήξη» με πρό­σω­πα και πράγ­μα­τα από την εποχή Κα­ρα­μαν­λή, αντι­λαμ­βά­νε­ται πως το απο­τέ­λε­σμα των ευ­ρω­ε­κλο­γών είναι ικανό να κλο­νί­σει, την απο­λύ­τως εύ­θραυ­στη κυ­βερ­νη­τι­κή αλλά και κομ­μα­τι­κή συ­νο­χή. Οπότε δεν υπάρ­χει και­ρός για δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις και πρέ­πει να ανα­ζη­τή­σει συμ­μα­χί­ες στο μο­να­δι­κό στρα­τό­πε­δο, αυτό του Κα­ρα­μαν­λή, που μπο­ρεί να εγ­γυ­η­θεί ενό­τη­τα. Σε μία ΝΔ που διαρ­κώς βλέ­πει κομ­μά­τια της να πέ­φτουν, όπως η πε­ρί­πτω­ση Πο­λύ­δω­ρα και να οδη­γεί­ται δια­σπα­σμέ­νη στις τόσο ση­μα­ντι­κές ευ­ρω­ε­κλο­γές που παίρ­νουν την οσμή δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, για στή­ρι­ξη ή όχι στην πο­λι­τι­κή αυτής της κυ­βέρ­νη­σης.

Ο κ. Σα­μα­ράς, επι­λέ­γο­ντας τον Γιάν­νη Βα­λη­νά­κη, για την «ηγε­σία» του ευ­ρω­ψη­φο­δελ­τί­ου της ΝΔ, ου­σια­στι­κά απλώ­νει το χέρι και στον πρώην υφυ­πουρ­γό εξω­τε­ρι­κών που ταυ­τό­χρο­να είναι και επι­στή­θιος φίλος του Κώστα Κα­ρα­μαν­λή. Οι δυο τους, μοι­ρά­ζο­νται όχι μόνο πο­λι­τι­κές σκέ­ψεις, αλλά και σχε­δόν όλες τις κοι­νές οι­κο­γε­νεια­κές στιγ­μές.

Με μία τέ­τοια επι­λο­γή ο Πρω­θυ­πουρ­γός ανα­μέ­νε­ται να κα­λύ­ψει ένα με­γά­λο κενό που τον χω­ρί­ζει από τη συ­σπεί­ρω­ση του Κα­ρα­μαν­λι­κού στρα­το­πέ­δου, αφού με αυτό τον τρόπο θα επι­βρα­βεύ­σει τις επι­τυ­χί­ες στην εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή της πε­ριό­δου 2004-09. Τέλος θα απο­δεί­ξει, πως παρά τα όσα λέ­γο­νται και γρά­φο­νται, ξέρει να χρη­σι­μο­ποιεί τους «κα­λύ­τε­ρους» τόσο για την ενό­τη­τα της γα­λά­ζιας πα­ρά­τα­ξης, όσο και την εκ­προ­σώ­πη­ση της Ελ­λά­δας σε ένα ευ­ρω­παϊ­κό κοι­νο­βού­λιο που πραγ­μα­τι­κά βρά­ζει και που απει­λεί­ται ακόμη και με διά­σπα­ση.

– Άγνω­στη, όμως θα είναι η στάση του κ. Βα­λη­νά­κη σε μία τέ­τοια πρό­τα­ση, καθώς γνω­ρί­ζει πολύ καλά πως οι ευ­ρω­ε­κλο­γές θα απορ­ρο­φή­σουν με­γά­λη κοι­νω­νι­κή αγα­νά­κτη­ση και δυ­σα­ρέ­σκεια για τη συ­γκυ­βέρ­νη­ση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Άγνω­στο είναι αν ο πρώην υφυ­πουρ­γός εξω­τε­ρι­κών θα θέλει να ηγη­θεί μιας «μι­κρής» και απο­δυ­να­μω­μέ­νης γα­λά­ζιας ομά­δας βου­λευ­τών, ως εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα πο­λι­τι­κών λι­τό­τη­τας και οξύ­τη­τας, που σί­γου­ρα δεν τον εκ­φρά­ζουν.

Ο Γιάν­νης Γ. Βα­λη­νά­κης γεν­νή­θη­κε στην Αθήνα το 1955. Σπού­δα­σε νο­μι­κά στο Πα­νε­πι­στή­μιο Αθη­νών και πο­λι­τι­κή επι­στή­μη στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Χαϊ­δελ­βέρ­γης. Είναι κά­το­χος τριών με­τα­πτυ­χια­κών τί­τλων DEA από το Πα­νε­πι­στή­μιο Πα­ρί­σι Ι (Σορ­βόν­νη): στην διε­θνή πο­λι­τι­κή, στην αμυ­ντι­κή πο­λι­τι­κή και στην ιστο­ρία των διε­θνών σχέ­σε­ων. Ανα­γο­ρεύ­θη­κε δι­δά­κτο­ρας των διε­θνών σχέ­σε­ων από το ίδιο Πα­νε­πι­στή­μιο το 1981.

Το 1984 εκλέ­χτη­κε Επί­κου­ρος Κα­θη­γη­τής στο Τμήμα Νο­μι­κής του ΔΠΘ και το 1992 Κα­θη­γη­τής Διε­θνών Σχέ­σε­ων στο Πα­νε­πι­στή­μιο Αθη­νών. Το 1995 τι­μή­θη­κε από την Ευ­ρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή με την «Έδρα Jean Monnet στην Ευ­ρω­παϊ­κή Πο­λι­τι­κή και Δι­πλω­μα­τία» και το 2000 και 2010 με το «Ευ­ρω­παϊ­κό Κέ­ντρο Αρι­στεί­ας Jean Monnet» στο Πα­νε­πι­στή­μιο Αθη­νών.

Διε­τέ­λε­σε Γε­νι­κός Διευ­θυ­ντής (1990-1998) στο Ελ­λη­νι­κό Ίδρυ­μα Ευ­ρω­παϊ­κής και Εξω­τε­ρι­κής Πο­λι­τι­κής (ΕΛΙΑ­ΜΕΠ), και Πρό­ε­δρος του Ευ­ρω­παϊ­κού Κέ­ντρου Jean Monnet (2000-2004 και 2009- ). Ερ­γά­στη­κε ως ερευ­νη­τής στην Ελ­λά­δα, τη Νέα Υόρκη, τις Βρυ­ξέλ­λες και το Πα­ρί­σι. Έχει γρά­ψει δε­κά­δες βι­βλία και επι­στη­μο­νι­κά άρθρα που δη­μο­σιεύ­θη­καν στην Ελ­λά­δα και στο εξω­τε­ρι­κό. Κυ­ριό­τε­ρα έργα του είναι: Ει­σα­γω­γή στην Ελ­λη­νι­κή Εξω­τε­ρι­κή Πο­λι­τι­κή, 1974-1989, Αθήνα: (β’ έκ­δο­ση: A. Σι­δέ­ρης 2003), Διε­θνείς Σχέ­σεις και Στρα­τη­γι­κή στην Πυ­ρη­νι­κή Εποχή, Θεσ­σα­λο­νί­κη: εκδ. Πα­ρα­τη­ρη­τής, 2001 (με Κ. Μπό­τσιου), The Black Sea Region: Challenges and Opportunities for Europe; Paris: Western European Union, Institute for Security Studies, 1999, Με όραμα και πρό­γραμ­μα: Εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή για μια Ελ­λά­δα με αυ­το­πε­ποί­θη­ση, Θεσ/νίκη: Εκδ. Πα­ρα­τη­ρη­τής, 1998. Greece’s Security Policy in the Post-Cold War Era, Ebenhausen: Wissenschaft und Politik, Forschungsinstitut fur Internationale Politik und Sicherheit, 1994.

Τον Μάρ­τιο του 2004 εξε­λέ­γη Βου­λευ­τής Επι­κρα­τεί­ας της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας και τον Σε­πτέμ­βριο 2007 Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου. Διε­τέ­λε­σε Υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών αρ­μό­διος για τα πο­λι­τι­κά και ευ­ρω­παϊ­κά θέ­μα­τα κατά την πε­ρί­ο­δο 2004-2009.

Μετά τις εκλο­γές του 2009, επέ­στρε­ψε στα πα­νε­πι­στη­μια­κά του κα­θή­κο­ντα ως Κα­θη­γη­τής Διε­θνών Σχέ­σε­ων στο Πα­νε­πι­στή­μιο Αθη­νών και Πρό­ε­δρος του Ευ­ρω­παϊ­κού Κέ­ντρου Αρι­στεί­ας Jean Monnet. Εξε­λέ­γη επί­σης μέλος του Δ.Σ. του Center for European Studies στις Βρυ­ξέλ­λες και συμ­με­τέ­χει στην Εκ­δο­τι­κή Επι­τρο­πή του «European View».

Τι­μή­θη­κε με πολλά πα­ρά­ση­μα και δια­κρί­σεις.