«Φεύγοντας μακριά από την χώρα του Ποτέ»

Του Στέ­φα­νου Δράκου

Πώς θα ήταν άραγε να ζούσαμε στην χώρα του Ποτέ; Αυτό βέβαια σηκώνει πολύ συζή­τηση για το πώς φαντά­ζε­ται κάποιος την χώρα του Ποτέ και την σημαί­νει για αυτόν να ορίσει μια χώρα με πράγ­ματα που ποτέ δεν θα συμβούν. Αυτό επειδή μπορεί να δια­φέ­ρει από άνθρωπο σε άνθρωπο ας κάνουμε την παρα­δοχή και ας δεχτούμε ότι στην χώρα του Ποτέ ας πούμε ότι έχουμε λύσει την βιο­πο­ρι­στική μας ανάγκη κατά το ελά­χι­στο, και ας δεχτούμε ότι σε αυτόν τον τόπο Ποτέ δεν θα μπο­ρούμε να κάνουμε φίλους, Ποτέ δεν θα μπο­ρέ­σουμε να σκε­φτούμε, Ποτέ δεν θα μπο­ρέ­σουμε να δια­βά­σουμε, Ποτέ δεν θα μπο­ρέ­σουμε να γρά­ψουμε, Ποτέ δεν θα αγα­πή­σουμε και θα αγα­πη­θούμε, Ποτέ δεν θα ψηφί­σουμε αυτό που θέλουμε, Ποτέ δεν θα μπο­ρέ­σουμε να διεκ­δι­κή­σουμε ένα καλύ­τερο αύριο για τα παιδιά μας, Ποτέ δεν θα ταξι­δέ­ψουμε, Ποτέ δεν θα φαντα­στούμε. Σε αυτή την χώρα λοιπόν ένας πολίτης Ποτέ δεν θα είναι ευτυ­χι­σμέ­νος.

Σύμφωνα με τους νόμους της θερ­μο­δυ­να­μι­κής ορί­ζε­ται ένα μέτρο για τον προσ­διο­ρι­σμό της αταξίας ενός συστή­μα­τος το οποίο ονο­μά­ζε­ται εντρο­πία και σύμφωνα με τον οποίο όλες οι αυθόρ­μη­τες μετα­βο­λές στην φύση, θεω­ρώ­ντας την ως κλειστό σύστημα, οδηγούν σε αύξηση της εντρο­πίας δηλαδή σε αύξηση της αταξίας του συστή­μα­τος. Σύμφωνα με την θεώρηση αυτή νομο­τε­λειακά ένα τέτοιο σύστημα οδη­γεί­ται με βεβαιό­τητα στην υπο­βάθ­μιση της ικα­νό­τη­τας του και τελικά στην κατάρ­ρευση του.

Η περι­γραφή αυτή μπορεί να μας φέρει στο μυαλό διάφορα τέτοια συστή­ματα με το βέλος του χρόνου να ορίζει την συνεχή αύξηση της εντρο­πίας τους και τελικά το τέλος τους. Ζήσαμε πρό­σφατα την κατάρ­ρευση του παγκό­σμιου οικο­νο­μι­κού συστή­μα­τος, την συνε­χό­μενη αύξηση της εντρο­πίας μέσα στην ευρω­παϊκή ένωση και τα τελευ­ταία τέσσερα χρόνια το τέλος του μετα­πο­λι­τευ­τι­κού πολι­τι­κού συστή­μα­τος στην Ελλάδα. Σε ένα κόσμο σήμερα όπου βρί­σκε­ται σε μια διαρκή ροή και μάλιστα επι­τα­χυ­νό­μενη έχει ενδια­φέ­ρον να δει κανείς και να ορίσει την τάξη και την αταξία που χαρα­κτη­ρί­ζουν την σύγ­χρονη κοι­νω­νία και να προσ­διο­ρί­σει τα όπλα που θα επι­βρα­δύ­νουν η ακόμα και θα στα­μα­τή­σουν την αυξη­τική πορεία της εντρο­πίας.

Σε ένα περι­βάλ­λον άμεσα εξαρ­τώ­μενο από τις πολι­τι­κές απο­φά­σεις, με την κοι­νω­νία να βρί­σκε­ται σε περιο­χές ιστο­ρικά αχαρ­το­γρά­φη­τες ο προσ­διο­ρι­σμός της τάξης και της αταξίας απο­τε­λεί σημα­ντικό βήμα για την περαι­τέρω πορεία μας.

Έχοντας ως μέτρο της κοι­νω­νι­κής ισορ­ρο­πίας την ελευ­θέ­ρια και την ισότητα αυτό μας βοηθάει να κατα­νο­ή­σουμε ότι η τάξη σε ένα τέτοιο σύνολο θα μπο­ρούσε να εκφρα­στεί μέσα από πραγ­μα­τι­κές δημο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες ανα­δει­κνύ­ο­ντας αξιο­κρα­τικά δυνά­μεις μέσα από την ίδια την κοι­νω­νία. Ο περιο­ρι­σμός της ελευ­θε­ρίας των επι­λο­γών σε κάθε βαθμό ξεκι­νώ­ντας από την αυτο­διοί­κηση μέχρι το κοι­νο­βού­λιο δημιουρ­γεί αυξη­τι­κές τάσεις εντρο­πίας οδη­γώ­ντας νομο­τε­λειακά την κοι­νω­νία στην χώρα του Ποτέ. Ο εκφυ­λι­σμός της δημο­κρα­τίας οδηγεί στα­διακά στην διά­βρωση του σημα­ντι­κό­τε­ρου στοι­χείου της κοι­νω­νίας που δεν είναι άλλο από τις ανθρώ­πι­νες σχέσεις και την ανάγκη να απο­τε­λούμε στοι­χείο στις ζωές των δικών μας ανθρώ­πων. Στο μονο­πάτι που δια­νύ­ουμε συνει­δη­το­ποιώ­ντας τα στοι­χεία που αυξά­νουν την εντρο­πία του συστή­μα­τος και έχοντας έτοιμο το δια­βα­τή­ριο για την χώρα του Ποτέ θα πρέπει να αντλή­σουμε κάθε στοι­χείο του εαυτού μας για να γίνουμε ευρη­μα­τι­κοί και δημιουρ­γι­κοί έτσι ώστε να κλεί­σουμε πίσω μας την πόρτα και να φύγουμε μακριά από την χώρα του Ποτέ.