Ο Γιάννης Βαληνάκης επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ;

Πλη­θαί­νουν οι πλη­ρο­φο­ρίες που θέλουν τον Πρω­θυ­πουργό, να οδη­γεί­ται σε μία… χρυσή λύση, σαν αυτή του Γιάννη Βαλη­νάκη, για την επιλογή του επι­κε­φα­λής του ευρω­ψη­φο­δελ­τίου της ΝΔ, προ­κει­μέ­νου να ικα­νο­ποι­ή­σει δύο μεγάλα απαι­τού­μενα:

Γράφει ο Τάκης Ανα­στα­σά­κης

Πρώτον:

Η Ευρώπη των συμ­μά­χων αλλά και ταυ­τό­χρονα δανει­στών, εξε­λίσ­σε­ται σε μία σχέση καρότου και μαστι­γίου. Όσο η Ελλάδα είναι απα­ραί­τητη για την οικο­νο­μική συνοχή της Ευρώπης, είναι και «αγα­πη­μένη» για τη στα­θε­ρό­τητα του ευρώ. Όσο για την Ελλάδα θα ψηφί­ζο­νται προ­γράμ­ματα βοή­θειας από τα ευρω­παϊκά κοι­νο­βού­λια, τότε η χώρα μας θα πρέπει να κινεί­ται στα όρια της κατα­στρο­φι­κής λιτό­τη­τας ως ένδειξη σεβα­σμού στα δάνεια των άλλων λαών και ως «τιμωρία» για τη δημο­σιο­νο­μική της αταξία των προη­γου­μέ­νων δεκα­ε­τιών.

Ο κ. Σαμαράς γνω­ρί­ζει πως υπό αυτές τις συν­θή­κες, στο νέο Ευρω­παϊκό κοι­νο­βού­λιο, πρέπει να στείλει επι­κε­φα­λής εκπρό­σωπο του κόμ­μα­τός του, έναν άριστο γνώστη των ευρω­παϊ­κών και παγκο­σμίων θεμάτων, αλλά και ένα πρόσωπο ανα­γνω­ρί­σιμο στα διεθνή φόρα και λόμπυ.

Ο κ. Βαλη­νά­κης, καθη­γη­τής διεθνών σχέσεων, πρώην βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου και υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών 2004-09, προ­βάλ­λε­ται ως η πλέον ενδε­δειγ­μένη επιλογή για τον κ. Σαμαρά για να εκπρο­σω­πή­σει την Ελλάδα και τη ΝΔ στις τερά­στιες προ­κλή­σεις του Ευρω­κοι­νο­βου­λίου, τόσο σε θέματα ελέγχου, όσο και προ­τά­σεων για την πραγ­μα­τική Ευρω­παϊκή ολο­κλή­ρωση. Ο κ. Βαλη­νά­κης υπε­ρα­σπι­στής του όρου «Ευρω­παϊκή οικο­γέ­νεια», έχει πιστω­θεί με επι­τυ­χίες την περίοδο 2004-2009, τόσο για τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις στα οικο­νο­μικά προ­γράμ­ματα στή­ρι­ξης και τις ενερ­γεια­κές συμ­φω­νίες, όσο και για τα ΟΧΙ που είπε η Ελλάδα, όπως αυτό στην ένταξη των Σκοπίων.

Ο πρώην υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, φέρεται να πληροί (και με το παρα­πάνω) όλες εκείνες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις που θα τον κάνουν όχι μόνο έναν επι­κε­φα­λής του ευρω­ψη­φο­δελ­τίου της ΝΔ, αλλά και ένα άτυπο υπουργό εξω­τε­ρι­κών για την Ελλάδα, με διεθνώς ανα­γνω­ρι­σμένη ικα­νό­τητα στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και την εκπρο­σώ­πηση της χώρας.

Ακόμη οι στενές και άριστες επαφές του κ. Βαλη­νάκη με το Ευρω­παϊκό Λαϊκό Κόμμα, ενι­σχύ­ουν την υπο­ψη­φιό­τητά του, ως επι­κε­φα­λής μίας γαλά­ζιας ευρω­παϊ­κής ομάδας κρούσης.

Δεύ­τε­ρον:

Οι δημο­σκο­πή­σεις φέρουν τη ΝΔ να οδη­γεί­ται σε μεγάλη εκλο­γική ήττα. Ο Πρω­θυ­πουρ­γός, παί­ζο­ντας τα «παλαιά» χαρτιά της πόλωσης και της συσπεί­ρω­σης, αναζητά τη μέγιστη δυνατή συναί­νεση από τη μονα­δική πτέρυγα που μπορεί να φρε­νά­ρει μία μεγάλη εκλο­γική ψαλίδα και που δεν είναι άλλη από την Καρα­μαν­λική. Οι σχέσεις Καραμανλή-Σαμαρά δεν είναι καλές. Πληθώρα δημο­σιευ­μά­των αλλά και συγκε­κρι­μέ­νες στάσεις του πρώην Πρω­θυ­πουρ­γού υπο­γραμ­μί­ζουν τη δυσφο­ρία του για την ανυ­πε­ρά­σπι­στη επίθεση που δέχεται από τον Γιάννη Στουρ­νάρα, αλλά και για τις πολι­τι­κές οξύ­τη­τας που προ­τάσ­σει το επι­κοι­νω­νιακό επι­τε­λείο του Μαξίμου.

Ο κ. Σαμαράς, πέρα από τις ειση­γή­σεις των στενών του συνερ­γα­τών που επι­θυ­μούν «ρήξη» με πρόσωπα και πράγ­ματα από την εποχή Καρα­μανλή, αντι­λαμ­βά­νε­ται πως το απο­τέ­λε­σμα των ευρω­ε­κλο­γών είναι ικανό να κλο­νί­σει, την απο­λύ­τως εύθραυ­στη κυβερ­νη­τική αλλά και κομ­μα­τική συνοχή. Οπότε δεν υπάρχει καιρός για δεύ­τε­ρες σκέψεις και πρέπει να ανα­ζη­τή­σει συμ­μα­χίες στο μονα­δικό στρα­τό­πεδο, αυτό του Καρα­μανλή, που μπορεί να εγγυ­η­θεί ενότητα. Σε μία ΝΔ που διαρκώς βλέπει κομ­μά­τια της να πέφτουν, όπως η περί­πτωση Πολύ­δωρα και να οδη­γεί­ται δια­σπα­σμένη στις τόσο σημα­ντι­κές ευρω­ε­κλο­γές που παίρ­νουν την οσμή δημο­ψη­φί­σμα­τος, για στήριξη ή όχι στην πολι­τική αυτής της κυβέρ­νη­σης.

Ο κ. Σαμαράς, επι­λέ­γο­ντας τον Γιάννη Βαλη­νάκη, για την «ηγεσία» του ευρω­ψη­φο­δελ­τίου της ΝΔ, ουσια­στικά απλώνει το χέρι και στον πρώην υφυ­πουργό εξω­τε­ρι­κών που ταυ­τό­χρονα είναι και επι­στή­θιος φίλος του Κώστα Καρα­μανλή. Οι δυο τους, μοι­ρά­ζο­νται όχι μόνο πολι­τι­κές σκέψεις, αλλά και σχεδόν όλες τις κοινές οικο­γε­νεια­κές στιγμές.

Με μία τέτοια επιλογή ο Πρω­θυ­πουρ­γός ανα­μέ­νε­ται να καλύψει ένα μεγάλο κενό που τον χωρίζει από τη συσπεί­ρωση του Καρα­μαν­λι­κού στρα­το­πέ­δου, αφού με αυτό τον τρόπο θα επι­βρα­βεύ­σει τις επι­τυ­χίες στην εξω­τε­ρική πολι­τική της περιό­δου 2004-09. Τέλος θα απο­δεί­ξει, πως παρά τα όσα λέγο­νται και γρά­φο­νται, ξέρει να χρη­σι­μο­ποιεί τους «καλύ­τε­ρους» τόσο για την ενότητα της γαλά­ζιας παρά­τα­ξης, όσο και την εκπρο­σώ­πηση της Ελλάδας σε ένα ευρω­παϊκό κοι­νο­βού­λιο που πραγ­μα­τικά βράζει και που απει­λεί­ται ακόμη και με διά­σπαση.

– Άγνωστη, όμως θα είναι η στάση του κ. Βαλη­νάκη σε μία τέτοια πρόταση, καθώς γνω­ρί­ζει πολύ καλά πως οι ευρω­ε­κλο­γές θα απορ­ρο­φή­σουν μεγάλη κοι­νω­νική αγα­νά­κτηση και δυσα­ρέ­σκεια για τη συγκυ­βέρ­νηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Άγνωστο είναι αν ο πρώην υφυ­πουρ­γός εξω­τε­ρι­κών θα θέλει να ηγηθεί μιας «μικρής» και απο­δυ­να­μω­μέ­νης γαλά­ζιας ομάδας βου­λευ­τών, ως εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα πολι­τι­κών λιτό­τη­τας και οξύ­τη­τας, που σίγουρα δεν τον εκφρά­ζουν.

Ο Γιάννης Γ. Βαλη­νά­κης γεν­νή­θηκε στην Αθήνα το 1955. Σπού­δασε νομικά στο Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών και πολι­τική επι­στήμη στο Πανε­πι­στή­μιο της Χαϊ­δελ­βέρ­γης. Είναι κάτοχος τριών μετα­πτυ­χια­κών τίτλων DEA από το Πανε­πι­στή­μιο Παρίσι Ι (Σορ­βόννη): στην διεθνή πολι­τική, στην αμυ­ντική πολι­τική και στην ιστορία των διεθνών σχέσεων. Ανα­γο­ρεύ­θηκε διδά­κτο­ρας των διεθνών σχέσεων από το ίδιο Πανε­πι­στή­μιο το 1981.

Το 1984 εκλέ­χτηκε Επί­κου­ρος Καθη­γη­τής στο Τμήμα Νομικής του ΔΠΘ και το 1992 Καθη­γη­τής Διεθνών Σχέσεων στο Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών. Το 1995 τιμή­θηκε από την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή με την «Έδρα Jean Monnet στην Ευρω­παϊκή Πολι­τική και Διπλω­μα­τία» και το 2000 και 2010 με το «Ευρω­παϊκό Κέντρο Αρι­στείας Jean Monnet» στο Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών.

Διε­τέ­λεσε Γενικός Διευ­θυ­ντής (1990-1998) στο Ελλη­νικό Ίδρυμα Ευρω­παϊ­κής και Εξω­τε­ρι­κής Πολι­τι­κής (ΕΛΙΑΜΕΠ), και Πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Κέντρου Jean Monnet (2000-2004 και 2009- ). Εργά­στηκε ως ερευ­νη­τής στην Ελλάδα, τη Νέα Υόρκη, τις Βρυ­ξέλ­λες και το Παρίσι. Έχει γράψει δεκάδες βιβλία και επι­στη­μο­νικά άρθρα που δημο­σιεύ­θη­καν στην Ελλάδα και στο εξω­τε­ρικό. Κυριό­τερα έργα του είναι: Εισα­γωγή στην Ελλη­νική Εξω­τε­ρική Πολι­τική, 1974-1989, Αθήνα: (β’ έκδοση: A. Σιδέρης 2003), Διε­θνείς Σχέσεις και Στρα­τη­γική στην Πυρη­νική Εποχή, Θεσ­σα­λο­νίκη: εκδ. Παρα­τη­ρη­τής, 2001 (με Κ. Μπό­τσιου), The Black Sea Region: Challenges and Opportunities for Europe; Paris: Western European Union, Institute for Security Studies, 1999, Με όραμα και πρό­γραμμα: Εξω­τε­ρική πολι­τική για μια Ελλάδα με αυτο­πε­ποί­θηση, Θεσ/νίκη: Εκδ. Παρα­τη­ρη­τής, 1998. Greece’s Security Policy in the Post-Cold War Era, Ebenhausen: Wissenschaft und Politik, Forschungsinstitut fur Internationale Politik und Sicherheit, 1994.

Τον Μάρτιο του 2004 εξελέγη Βου­λευ­τής Επι­κρα­τείας της Νέας Δημο­κρα­τίας και τον Σεπτέμ­βριο 2007 Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου. Διε­τέ­λεσε Υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών αρμό­διος για τα πολι­τικά και ευρω­παϊκά θέματα κατά την περίοδο 2004-2009.

Μετά τις εκλογές του 2009, επέ­στρεψε στα πανε­πι­στη­μιακά του καθή­κο­ντα ως Καθη­γη­τής Διεθνών Σχέσεων στο Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών και Πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Κέντρου Αρι­στείας Jean Monnet. Εξελέγη επίσης μέλος του Δ.Σ. του Center for European Studies στις Βρυ­ξέλ­λες και συμ­με­τέ­χει στην Εκδο­τική Επι­τροπή του «European View».

Τιμή­θηκε με πολλά παρά­σημα και δια­κρί­σεις.